passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You Were Never Just My Boss - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

You Were Never Just My Boss

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Bei

Jest wiele rzeczy, które spodziewasz się usłyszeć, kiedy wchodzisz na swoją pierwszą prawdziwą rozmowę o pracę.

„Witamy.” „Powodzenia.”

Może nawet: „Czy chcesz wody?”

Ale nie, i powtarzam — nie: „Co, do cholery, robi słoń w moim biurze?”

To było nowe. I wiedziałam, że nie powinnam reagować. Wiedziałam, że rozsądnie byłoby to przełknąć i udawać, że nie roztrzaskało to powietrza jak piorun. Ale moje ciało mnie zdradziło — najpierw oblałam się gorącem wstydu, zaraz potem zimną furią.

Ugryzłam się w wewnętrzną stronę policzka tak mocno, aż poczułam smak krwi, bo gdybym tego nie zrobiła, mogłabym coś powiedzieć. A ten mężczyzna — ten wysoki, doskonale skrojony burzowy obłok — nie zasługiwał na moje słowa. Jeszcze nie.

Nie czekał na odpowiedź na swoją zniewagę. Obrócił się gwałtownie na pięcie, długie nogi przecinały marmurową podłogę, jakby świat był jego wybiegiem. Przeszedł przez szklane drzwi swojego biura bez słowa i przysięgam, że nawet nie zdążyły się zamknąć, zanim kobieta w perfekcyjnych czarnych szpilkach zawołała mnie do siebie ruchem clipboardu i spojrzeniem, które krzyczało: Nie każ mu drugi raz czekać.

Poszłam, bo co innego miałam zrobić? Teczka z CV wydawała mi się idiotyczna w dłoniach. Moje cytrynowe kolczyki podskakiwały przy każdym nerwowym kroku. A w chwili, gdy przekroczyłam próg jego biura, poczułam się tak, jakbym weszła do miejsca, gdzie wprowadzono zakaz okazywania życzliwości.

Julian Wolfe nie spojrzał na mnie. Przynajmniej nie od razu. Stał za biurkiem, które wyglądało bardziej jak rzeźba niż miejsce, na którym ktoś naprawdę pracuje. Rozmawiał przez telefon, głos miał ostry i wściekły.

„Zadzwoń do HR. Natychmiast. I każ im wyjaśnić ten bałagan.”

Nawet na mnie nie zerknął, gdy to mówił. Tylko ten głos — spokojny jak nóż, zimniejszy niż jakikolwiek mail z odmową, jaki kiedykolwiek przeczytałam. Odłożył słuchawkę i podniósł moje CV dwoma palcami, jakby to było coś przyklejonego do podeszwy jego Louboutina. Stałam cicho, zamrożona pośrodku jego biura jak dziwnie ubrana statua.

„Byłaś tymczasowa?” zapytał, przesuwając wzrokiem po papierze z lekkim lekceważeniem. „W firmie marketingowej w Jersey?”

Skinęłam głową. „Tak. Ale ja—”

„A teraz jesteś tutaj?” ciągnął, nawet nie próbując ukryć niedowierzania. „W Wolfe & Whitmore? Urocze.”

To słowo uderzyło mocno. Urocze. Jakbym była szczeniakiem, którego ktoś wprowadził do niewłaściwego budynku. Jakbym była żartem. Zacięłam szczękę i poczułam, jak zaciskam pięści przy bokach. Ale nie drgnęłam. Nie pękłam. Pozwoliłam, by cisza zrobiła swoje, nawet jeśli przyciskała mi pierś jak dłoń, która próbuje wypchnąć mnie za drzwi. Nie zaproponował mi miejsca. Nie zadawał pytań. Po prostu rzucił CV z powrotem na biurko, jakby wyrok już zapadł. I wtedy ona się odezwała.

Lydia, jego obecna asystentka, weszła niosąc teczkę, jej obcasy były ciche, ale energia głośna. Była wypielęgnowana, elegancka, z tych kobiet, które zawsze wiedzą, gdzie w pomieszczeniu mieszka władza i jak jej zaserwować drinka. Podała mu teczkę i tylko raz spojrzała na mnie.

„Powodzenia,” szepnęła, wystarczająco cicho, by on nie usłyszał. „Zwolnił siedem w ciągu sześciu miesięcy. Lubi mieć kontrolę i ciszę. Już jesteś za głośna.”

I wyszła. Ot tak.

A ja stałam tam, czując się tak, jakbym weszła do płonącego budynku, nie zdając sobie sprawy, że jestem paliwem.

Julian już nie spojrzał. Przerzucał strony, twarz miał nieczytelną, i nagle wiedziałam, że to koniec. Odwróciłam się powoli, uważając, by nie dać mu satysfakcji zobaczenia, jak się łamię. Palce zaciśnięte na teczce. Oddech równy. Kręgosłup prosty.

A potem, bo oczywiście wszechświat mnie nie lubi, weszłam prosto w szklane drzwi. Całą twarzą, z pełną siłą, nosem w pierwszym rzędzie.

Wydobył się z tego dźwięk. Głośny. Ludzie spojrzeli. Moja godność wrzeszczała wewnętrznie. Próbowałam się szybko pozbierać, ale w pośpiechu uderzyłam drugim ramieniem w drugą szybę. To było jak policzek. Druga, szklana zdrada. Gdzieś zza biurka ktoś się roześmiał. Nie spojrzałam. Po prostu przeszłam przez drzwi z tyle udawaną gracją, ile byłam w stanie z siebie wykrzesać, i szybkim krokiem ruszyłam w dół korytarza, jakbym wciąż miała dumę do niesienia.

Ale nawet kiedy wychodziłam, czułam to. Julian Wolfe patrzył na mnie. Nie ze współczuciem. Nawet nie z rozbawieniem. Z czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

Tego wieczoru siedziałam na kanapie w za dużej bluzie, próbując nie przeżywać w głowie tej podwójnej katastrofy ze szklanymi drzwiami, i pisałam w dzienniku, którego używałam tylko wtedy, gdy musiałam krzyczeć po cichu. Moja ręka sunęła powoli, długopis szorował po kartce, jakby nie chciał współpracować. Gapiłam się w sufit, myślałam o jego twarzy, ostrym cięciu jego garnituru, o tym, jak jego głos przecinał powietrze jak jedwab z ukrytym ostrzem. I wtedy to zapisałam.

Jest piękny. Koszmar. Bogaty, noszący Armaniego koszmar.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Bei

Z jakiegoś powodu dział HR kazał mi się stawić następnego dnia i poinformował, że zostałam oficjalnie zatrudniona.

Dokładnie o 8:52 rano poszłam do kuchni po herbatę, coś, co miało uspokoić moje nerwy, ale tylko pogorszyło sprawę. Ręce mi się trzęsły i filiżanka wyślizgnęła się z mojej dłoni w połowie obrotu. Czas jakby zwolnił, gdy obserwowałam, jak strumień ciemnego płynu leci przez powietrze, zalewając przód mojej granatowej sukienki.

Tkanina natychmiast przylgnęła do ciała, mokra, gorąca i bezlitosna, oplatając mój brzuch niczym pasywno-agresywne przypomnienie, że zdecydowanie nie mam dobrego poranka. Brązowa plama rozkwitła na mojej piersi jak brzydka odznaka porażki.

Gdzieś poza kuchnią biuro tętniło życiem, zupełnie nieświadome mojego dramatu.

Wpadłam do łazienki na trzecim piętrze, obcasy dudniły o kafelki jak bębny wojenne. Drzwi trzasnęły za mną. Nawet nie spojrzałam w lustro. Nie potrzebowałam go, żeby wiedzieć, że wyglądam jak ludzka torebka herbaty.

Szarpnęłam ręczniki papierowe z dozownika garściami pełnymi złości i zaatakowałam plamę na sukience, wycierając, pocierając, ścierając, jakby tarcie mogło wymazać upokorzenie. Nie mogło. Im bardziej próbowałam, tym gorzej wyglądała—zmarszczki się rozszerzały, plama ciemniała, jakby chłonęła moją panikę. Mokra tkanina przylgnęła do skóry w nieregularnych plamach, sprawiając, że każdy centymetr mojego ciała był lepki, gorący i odsłonięty.

Wciągnęłam powietrze. I jeszcze raz. Płytko. Gwałtownie. Klatka piersiowa zacisnęła mi się, jakby jakaś pięść zacisnęła się wokół niej.

Za zamglonymi szkłami okularów—które już zdradziecko zsuwały mi się z nosa—dostrzegłam rozmyte odbicie. Moje loki napuszyły się w aureolę buntu, twarz lśniła od gorąca i stresu, a sukienka wyglądała, jakbym przegrała walkę z ekspresem do kawy.

Wczorajszy dzień był katastrofą. Ledwo przeżyłam suche spojrzenie Juliana Wolfe’a, prawie roztrzaskałam godność na dwóch różnych szklanych drzwiach, a teraz—drugi dzień w pracy, już przemoczona, rozczochrana i o jedno drobne wydarzenie od kompletnego załamania.

Wtedy usłyszałam głos za sobą.

— O rany. Walka na herbatę?

Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam kobietę stojącą w drzwiach z klipbordem, identyfikatorem na smyczy i tak dobrym zmysłem stylu, że poczułam się jak kreskówkowa wersja samej siebie. Jej blond włosy były gładko związane w kucyk, kombinezon idealnie przewiązany paskiem, a szminka wyglądała jak nałożona nie w autobusie przy pomocy selfie, tylko przez profesjonalistkę.

— Coś w tym stylu — odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się i zakrywając najgorszą część plamy papierowymi ręcznikami.

Przechyliła głowę i zmierzyła mnie wzrokiem—nie w oceniający sposób, do którego się przyzwyczaiłam, ale raczej jak ktoś rozwiązujący problem. — Jesteś nowa.

— Beatriz. Bea — powiedziałam. — Asystentka Księcia Ciemności.

Roześmiała się, śmiechem tak głębokim, że po raz pierwszy tego ranka wydechnęłam powietrze. — Callie jestem. Stylistka na etacie. Chodź ze mną.

— Co... dlaczego?

Już wychodziła z łazienki. — Zaufaj mi.

Poszłam za nią, bo nie wiedziałam, co innego zrobić. Udaliśmy się nieznanym mi jeszcze korytarzem—gładkim, lustrzanym, lekko pachnącym perfumami i ambicją. Przeszłyśmy przez drzwi z napisem „Styling Lab” i nagle znalazłyśmy się w miejscu, które wyglądało jak eksplozja magazynu mody: rzędy ubrań, buty we wszystkich rozmiarach, ściany akcesoriów, lustra z oświetleniem, sprzęt do włosów, kosmetyki i próbki tkanin przypięte jak plany bitewne.

Callie wskazała mi parawan do przebierania. — Rozmiar dziesięć, zgadza się?

— W poniedziałki dwanaście — mruknęłam, ściskając mokrą sukienkę jeszcze mocniej.

Rzuciła przez parawan sukienkę kopertową. — Przymierz. Granat, dopasowana, niezbyt krzykliwa. Zaraz przyniosę marynarkę. Masz jakieś obcasy?

— Technicznie tak — odparłam — ale piszczą jak przestraszone myszy.

Uśmiechnęła się szeroko. — Naprawimy to.

Dziesięć minut później stałam przed lustrem, mrugając do własnego odbicia, jakbym została opętana przez kogoś z gustem. Sukienka podkreślała talię w odpowiednich miejscach, nie przylegając zbyt nachalnie jak zaborczy były. Marynarka nadawała sylwetce kształt. Obcasy nie piszczały. Loki były wygładzone i upięte w luźny kok, a pierwszy raz od dwóch lat miałam na sobie soczewki kontaktowe. Czułam, że mam zęby. I to nie tylko w przenośni—jakbym mogła ugryźć, gdyby trzeba było, i nikt by o tym nie zapomniał.

— Ja... Nie wyglądam jak ja — wyszeptałam.

Callie uniosła brew. — Wyglądasz jak ty, której nie zapomną. Idź im o tym przypomnieć.

Wyszłam z Styling Lab i wróciłam na swoje piętro z gracją kogoś, kto udaje, że nie trzęsą mu się kolana. Obcasy stukały miękko, pewnie. Dłonie były suche po raz pierwszy od godziny. A gdy wysiadałam z windy i przechodziłam koło recepcji, ta sama dziewczyna, która wczoraj szeptała coś o żarcie z HR-u, zrobiła tak gwałtowny podwójny rzut oka, że bałam się, iż dostanie skrętu szyi.

Julian Wolfe już siedział przy biurku, pisząc coś z chirurgiczną precyzją. Nie spojrzał od razu. Wzięłam oddech, odłożyłam torbę przy swoim boksie i ruszyłam w stronę jego biura z notatnikiem, udając, że nie drżę w środku.

Kiedy w końcu na mnie spojrzał, jego dłonie zamarły na klawiaturze.

To nie było długie spojrzenie. Może dwie sekundy. Trzy, maksymalnie. Ale to zobaczyłam. To mgnienie. Jak jego oczy zwęziły się odrobinę, jakby kalibrowały coś, co już wcześniej zaszufladkował. Wyraz twarzy się nie zmienił, ale energia w pokoju tak. Coś się przesunęło.

— Miło cię widzieć ubraną tak, jakbyś chciała zatrzymać tę pracę — mruknął, zerkając z powrotem na laptopa, nie spotykając mojego wzroku.

Przysięgam— przysięgam —że kącik jego ust drgnął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Bei

Później tego dnia uświadomiłam sobie, że istnieją gorsze sposoby na śmierć niż w czterocalowych szpilkach i z potem paniki na plecach, ale nie miałam ochoty sprawdzać tej teorii.

„Idziemy”, oznajmił Julian tego ranka, rzucając na moje biurko wytłoczony zaproszenie jak ostrzegawczy strzał.

„Dziś wieczorem. Pokaz zaczyna się o siódmej. Postaraj się nie przynieść wstydu marce.” Jego ton był suchy jak gin, którego widziałam, jak wczoraj opróżniał w lounge’u.

Ledwie zdążyłam zapytać gdzie i dlaczego, zanim dodał: „Chcesz zachować tę pracę? Zarób na swoją wypłatę.”

I tak oto znalazłam się w pośpiechu, próbując dobrać strój, zapamiętać nazwiska tuzina projektantów i wygooglować, którzy influencerzy mają ze sobą na pieńku, bo najwyraźniej wojny modowe to sport krwawy, tylko z oświetleniem z budżetem.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, na przeszklony dach z żyrandolami unoszącymi się jak chmury—jechałam już tylko na nerwach i czystej sile woli.

Światła miasta rozmywały się pod nami, a ludzie wokół mnie błyszczeli jak bąbelki szampana: długie nogi, ostrzejsze kości policzkowe, rozmowy brzmiące jak tytuły magazynów.

Próbowałam wyglądać, jakbym tu pasowała, w czarnej jedwabnej sukni i spiczastych szpilkach, nawet gdy żołądek skręcał mi się w origami. Julian szedł kilka kroków przede mną, spokojny jak zawsze w swoim dopasowanym grafitowym garniturze, sprawdzając zegarek, jakby odmierzał czas do mojej kompromitacji.

Potem nachylił się i mruknął pod nosem: „Zapamiętaj plan miejsc. Jak influencer siądzie obok kogoś, kogo zablokował w zeszłym roku, to wszystko się posypie, a wina spadnie na ciebie.”

Kiwnęłam bez wahania, choć dłonie już ślizgały mi się po złożonej kartce. Przeskanowałam ją szybko, coraz szybciej, zapamiętując każdy rząd, każdą wojnę, każde nazwisko jak mentalnym zakreślaczem. A kiedy przyszło co do czego, dałam radę. Uśmiechałam się, kierowałam, czarowałam. Przesadziłam osobę towarzyszącą, żeby uniknąć skandalu, przestawiłam redaktorkę mody, gdy zobaczyłam, jak jej oczy zwęziły się na widok nowej dziewczyny byłego, a nawet sprawiłam, że jedna gwiazda TikToka się roześmiała. Gdy ostatnia modelka zeszła z wybiegu, wydarzenie nie tylko przetrwało—ono popłynęło. I po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie tylko się pokazałam, ale naprawdę zabłysnęłam.

Gdy oklaski ucichły, a światła przygasły, Julian znów pojawił się u mego boku. „Nie spieprzyłaś”, powiedział, jakby to był największy komplement, na jaki mógł sobie pozwolić. Uniosłam na niego brew, czekając na coś więcej. „Chodź,” dodał, kiwając w stronę aksamitnej liny. „Na drinka.”

VIP lounge był cichszy, ciemniejszy, przetykany czerwonym światłem, które sprawiało, że wszystko wydawało się cieplejsze niż było. Loże z pozłacanymi brzegami ustawiały się wzdłuż ścian jak sekrety czekające na wyznanie. On zamówił whisky bez lodu. Ja wybrałam czerwone wino, bo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, co wydawało się eleganckie, ale nie pretensjonalne. Pierwszy łyk palił, ale w dobry sposób. Drugi przeszedł łatwiej. Przy trzecim wszystko zrobiło się trochę bardziej miękkie na brzegach.

Julian był tu inny. Mniej zimnej stali, więcej półuśmiechu. Opowiadał o tym, jak pokaz został zszyty w dziesięć dni, jak jeden z projektantów przyleciał z dwudziestoma kreacjami i atakiem paniki, jak jego ojciec nazwałby całe wydarzenie „puchą”, a potem pilnowałby ROI jak sokół. Słuchałam. Nie dlatego, że musiałam, ale bo gdy opuszczał gardę, jego głos się zmieniał. Tracił ostrość. Jego oczy już nie omiatały niczego jak broń. Po prostu… patrzyły.

W pewnej chwili nasze kolana musnęły się pod stołem. Niecelowo. Na początku.

Ale żadne z nas się nie cofnęło.

Jego marynarka się rozpięła. Rękawy miał podwinięte. I czułam czysty, ostry zapach jego perfum pod całym tym aksamitnym światłem i mgiełką wódki. Gdy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział—prawdziwym śmiechem, nie jednym z tych grzecznościowych biurowych—uśmiechnął się. I nie tym napiętym, PR-owskim uśmiechem dla inwestorów. Ten był krzywy. Cichy. Jakby zapomniał, że go nosi.

Jazda samochodem z powrotem do biura była cicha, ale nie w ten zwykły sposób. Nie w tym zimnym, kruchym milczeniu, w którym zwykle żyliśmy. To było cieplejsze.

Siedział za blisko. Jego dłoń muskała moją nogę za każdym razem, gdy zmieniał bieg—raz, potem znów. Wino krążące mi w żyłach sprawiało, że wszystko wydawało się trochę nierealne, ale wiedziałam, co się dzieje. Wiedziałam, co to znaczy, gdy tak na mnie patrzył.

Gdy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle, pochylił się. Świadomie. Jego oczy przesunęły się na moje usta, jakby obserwował coś niebezpiecznego, czego postanowił nie unikać.

Zabrakło mi tchu. Serce podskoczyło tak wysoko, że prawie utknęło mi w gardle.

„Dlaczego tak na mnie patrzysz?”, wyszeptałam, choć mój głos nie brzmiał jak mój.

Nie odpowiedział. Zamiast tego pocałował mnie, jakby był wygłodzony.

Bez wahania, bez ostrzeżenia. Jego dłoń objęła tył mojej szyi, jego usta poruszały się, jakby naprawdę tego chciał, jakby myślał o tym za długo. I przez jedną bezdechową sekundę pozwoliłam sobie tego chcieć. Chciałam go.

Potem się odsunęłam. Ostro. Czysto.

Serce waliło mi jak młotem o żebra. Pomadka pewnie była w rozsypce. Myśli zdecydowanie też.

„Nienawidzisz mnie”, powiedziałam, wciąż drżącym oddechem. „Pamiętasz?” Jego usta przesunęły się lekko po moich, wciąż wystarczająco blisko, by poczuć smak kłamstwa. I wtedy się uśmiechnął. „Nie dzisiaj.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

You Were Never Just My Boss

You Were Never Just My Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa