Perspektywa Bei
Z jakiegoś powodu dział HR kazał mi się stawić następnego dnia i poinformował, że zostałam oficjalnie zatrudniona.
Dokładnie o 8:52 rano poszłam do kuchni po herbatę, coś, co miało uspokoić moje nerwy, ale tylko pogorszyło sprawę. Ręce mi się trzęsły i filiżanka wyślizgnęła się z mojej dłoni w połowie obrotu. Czas jakby zwolnił, gdy obserwowałam, jak strumień ciemnego płynu leci przez powietrze, zalewając przód mojej granatowej sukienki.
Tkanina natychmiast przylgnęła do ciała, mokra, gorąca i bezlitosna, oplatając mój brzuch niczym pasywno-agresywne przypomnienie, że zdecydowanie nie mam dobrego poranka. Brązowa plama rozkwitła na mojej piersi jak brzydka odznaka porażki.
Gdzieś poza kuchnią biuro tętniło życiem, zupełnie nieświadome mojego dramatu.
Wpadłam do łazienki na trzecim piętrze, obcasy dudniły o kafelki jak bębny wojenne. Drzwi trzasnęły za mną. Nawet nie spojrzałam w lustro. Nie potrzebowałam go, żeby wiedzieć, że wyglądam jak ludzka torebka herbaty.
Szarpnęłam ręczniki papierowe z dozownika garściami pełnymi złości i zaatakowałam plamę na sukience, wycierając, pocierając, ścierając, jakby tarcie mogło wymazać upokorzenie. Nie mogło. Im bardziej próbowałam, tym gorzej wyglądała—zmarszczki się rozszerzały, plama ciemniała, jakby chłonęła moją panikę. Mokra tkanina przylgnęła do skóry w nieregularnych plamach, sprawiając, że każdy centymetr mojego ciała był lepki, gorący i odsłonięty.
Wciągnęłam powietrze. I jeszcze raz. Płytko. Gwałtownie. Klatka piersiowa zacisnęła mi się, jakby jakaś pięść zacisnęła się wokół niej.
Za zamglonymi szkłami okularów—które już zdradziecko zsuwały mi się z nosa—dostrzegłam rozmyte odbicie. Moje loki napuszyły się w aureolę buntu, twarz lśniła od gorąca i stresu, a sukienka wyglądała, jakbym przegrała walkę z ekspresem do kawy.
Wczorajszy dzień był katastrofą. Ledwo przeżyłam suche spojrzenie Juliana Wolfe’a, prawie roztrzaskałam godność na dwóch różnych szklanych drzwiach, a teraz—drugi dzień w pracy, już przemoczona, rozczochrana i o jedno drobne wydarzenie od kompletnego załamania.
Wtedy usłyszałam głos za sobą.
— O rany. Walka na herbatę?
Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam kobietę stojącą w drzwiach z klipbordem, identyfikatorem na smyczy i tak dobrym zmysłem stylu, że poczułam się jak kreskówkowa wersja samej siebie. Jej blond włosy były gładko związane w kucyk, kombinezon idealnie przewiązany paskiem, a szminka wyglądała jak nałożona nie w autobusie przy pomocy selfie, tylko przez profesjonalistkę.
— Coś w tym stylu — odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się i zakrywając najgorszą część plamy papierowymi ręcznikami.
Przechyliła głowę i zmierzyła mnie wzrokiem—nie w oceniający sposób, do którego się przyzwyczaiłam, ale raczej jak ktoś rozwiązujący problem. — Jesteś nowa.
— Beatriz. Bea — powiedziałam. — Asystentka Księcia Ciemności.
Roześmiała się, śmiechem tak głębokim, że po raz pierwszy tego ranka wydechnęłam powietrze. — Callie jestem. Stylistka na etacie. Chodź ze mną.
— Co... dlaczego?
Już wychodziła z łazienki. — Zaufaj mi.
Poszłam za nią, bo nie wiedziałam, co innego zrobić. Udaliśmy się nieznanym mi jeszcze korytarzem—gładkim, lustrzanym, lekko pachnącym perfumami i ambicją. Przeszłyśmy przez drzwi z napisem „Styling Lab” i nagle znalazłyśmy się w miejscu, które wyglądało jak eksplozja magazynu mody: rzędy ubrań, buty we wszystkich rozmiarach, ściany akcesoriów, lustra z oświetleniem, sprzęt do włosów, kosmetyki i próbki tkanin przypięte jak plany bitewne.
Callie wskazała mi parawan do przebierania. — Rozmiar dziesięć, zgadza się?
— W poniedziałki dwanaście — mruknęłam, ściskając mokrą sukienkę jeszcze mocniej.
Rzuciła przez parawan sukienkę kopertową. — Przymierz. Granat, dopasowana, niezbyt krzykliwa. Zaraz przyniosę marynarkę. Masz jakieś obcasy?
— Technicznie tak — odparłam — ale piszczą jak przestraszone myszy.
Uśmiechnęła się szeroko. — Naprawimy to.
Dziesięć minut później stałam przed lustrem, mrugając do własnego odbicia, jakbym została opętana przez kogoś z gustem. Sukienka podkreślała talię w odpowiednich miejscach, nie przylegając zbyt nachalnie jak zaborczy były. Marynarka nadawała sylwetce kształt. Obcasy nie piszczały. Loki były wygładzone i upięte w luźny kok, a pierwszy raz od dwóch lat miałam na sobie soczewki kontaktowe. Czułam, że mam zęby. I to nie tylko w przenośni—jakbym mogła ugryźć, gdyby trzeba było, i nikt by o tym nie zapomniał.
— Ja... Nie wyglądam jak ja — wyszeptałam.
Callie uniosła brew. — Wyglądasz jak ty, której nie zapomną. Idź im o tym przypomnieć.
Wyszłam z Styling Lab i wróciłam na swoje piętro z gracją kogoś, kto udaje, że nie trzęsą mu się kolana. Obcasy stukały miękko, pewnie. Dłonie były suche po raz pierwszy od godziny. A gdy wysiadałam z windy i przechodziłam koło recepcji, ta sama dziewczyna, która wczoraj szeptała coś o żarcie z HR-u, zrobiła tak gwałtowny podwójny rzut oka, że bałam się, iż dostanie skrętu szyi.
Julian Wolfe już siedział przy biurku, pisząc coś z chirurgiczną precyzją. Nie spojrzał od razu. Wzięłam oddech, odłożyłam torbę przy swoim boksie i ruszyłam w stronę jego biura z notatnikiem, udając, że nie drżę w środku.
Kiedy w końcu na mnie spojrzał, jego dłonie zamarły na klawiaturze.
To nie było długie spojrzenie. Może dwie sekundy. Trzy, maksymalnie. Ale to zobaczyłam. To mgnienie. Jak jego oczy zwęziły się odrobinę, jakby kalibrowały coś, co już wcześniej zaszufladkował. Wyraz twarzy się nie zmienił, ale energia w pokoju tak. Coś się przesunęło.
— Miło cię widzieć ubraną tak, jakbyś chciała zatrzymać tę pracę — mruknął, zerkając z powrotem na laptopa, nie spotykając mojego wzroku.
Przysięgam— przysięgam —że kącik jego ust drgnął.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Bei
Później tego dnia uświadomiłam sobie, że istnieją gorsze sposoby na śmierć niż w czterocalowych szpilkach i z potem paniki na plecach, ale nie miałam ochoty sprawdzać tej teorii.
„Idziemy”, oznajmił Julian tego ranka, rzucając na moje biurko wytłoczony zaproszenie jak ostrzegawczy strzał.
„Dziś wieczorem. Pokaz zaczyna się o siódmej. Postaraj się nie przynieść wstydu marce.” Jego ton był suchy jak gin, którego widziałam, jak wczoraj opróżniał w lounge’u.
Ledwie zdążyłam zapytać gdzie i dlaczego, zanim dodał: „Chcesz zachować tę pracę? Zarób na swoją wypłatę.”
I tak oto znalazłam się w pośpiechu, próbując dobrać strój, zapamiętać nazwiska tuzina projektantów i wygooglować, którzy influencerzy mają ze sobą na pieńku, bo najwyraźniej wojny modowe to sport krwawy, tylko z oświetleniem z budżetem.
Kiedy dotarliśmy na miejsce, na przeszklony dach z żyrandolami unoszącymi się jak chmury—jechałam już tylko na nerwach i czystej sile woli.
Światła miasta rozmywały się pod nami, a ludzie wokół mnie błyszczeli jak bąbelki szampana: długie nogi, ostrzejsze kości policzkowe, rozmowy brzmiące jak tytuły magazynów.
Próbowałam wyglądać, jakbym tu pasowała, w czarnej jedwabnej sukni i spiczastych szpilkach, nawet gdy żołądek skręcał mi się w origami. Julian szedł kilka kroków przede mną, spokojny jak zawsze w swoim dopasowanym grafitowym garniturze, sprawdzając zegarek, jakby odmierzał czas do mojej kompromitacji.
Potem nachylił się i mruknął pod nosem: „Zapamiętaj plan miejsc. Jak influencer siądzie obok kogoś, kogo zablokował w zeszłym roku, to wszystko się posypie, a wina spadnie na ciebie.”
Kiwnęłam bez wahania, choć dłonie już ślizgały mi się po złożonej kartce. Przeskanowałam ją szybko, coraz szybciej, zapamiętując każdy rząd, każdą wojnę, każde nazwisko jak mentalnym zakreślaczem. A kiedy przyszło co do czego, dałam radę. Uśmiechałam się, kierowałam, czarowałam. Przesadziłam osobę towarzyszącą, żeby uniknąć skandalu, przestawiłam redaktorkę mody, gdy zobaczyłam, jak jej oczy zwęziły się na widok nowej dziewczyny byłego, a nawet sprawiłam, że jedna gwiazda TikToka się roześmiała. Gdy ostatnia modelka zeszła z wybiegu, wydarzenie nie tylko przetrwało—ono popłynęło. I po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie tylko się pokazałam, ale naprawdę zabłysnęłam.
Gdy oklaski ucichły, a światła przygasły, Julian znów pojawił się u mego boku. „Nie spieprzyłaś”, powiedział, jakby to był największy komplement, na jaki mógł sobie pozwolić. Uniosłam na niego brew, czekając na coś więcej. „Chodź,” dodał, kiwając w stronę aksamitnej liny. „Na drinka.”
VIP lounge był cichszy, ciemniejszy, przetykany czerwonym światłem, które sprawiało, że wszystko wydawało się cieplejsze niż było. Loże z pozłacanymi brzegami ustawiały się wzdłuż ścian jak sekrety czekające na wyznanie. On zamówił whisky bez lodu. Ja wybrałam czerwone wino, bo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, co wydawało się eleganckie, ale nie pretensjonalne. Pierwszy łyk palił, ale w dobry sposób. Drugi przeszedł łatwiej. Przy trzecim wszystko zrobiło się trochę bardziej miękkie na brzegach.
Julian był tu inny. Mniej zimnej stali, więcej półuśmiechu. Opowiadał o tym, jak pokaz został zszyty w dziesięć dni, jak jeden z projektantów przyleciał z dwudziestoma kreacjami i atakiem paniki, jak jego ojciec nazwałby całe wydarzenie „puchą”, a potem pilnowałby ROI jak sokół. Słuchałam. Nie dlatego, że musiałam, ale bo gdy opuszczał gardę, jego głos się zmieniał. Tracił ostrość. Jego oczy już nie omiatały niczego jak broń. Po prostu… patrzyły.
W pewnej chwili nasze kolana musnęły się pod stołem. Niecelowo. Na początku.
Ale żadne z nas się nie cofnęło.
Jego marynarka się rozpięła. Rękawy miał podwinięte. I czułam czysty, ostry zapach jego perfum pod całym tym aksamitnym światłem i mgiełką wódki. Gdy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział—prawdziwym śmiechem, nie jednym z tych grzecznościowych biurowych—uśmiechnął się. I nie tym napiętym, PR-owskim uśmiechem dla inwestorów. Ten był krzywy. Cichy. Jakby zapomniał, że go nosi.
Jazda samochodem z powrotem do biura była cicha, ale nie w ten zwykły sposób. Nie w tym zimnym, kruchym milczeniu, w którym zwykle żyliśmy. To było cieplejsze.
Siedział za blisko. Jego dłoń muskała moją nogę za każdym razem, gdy zmieniał bieg—raz, potem znów. Wino krążące mi w żyłach sprawiało, że wszystko wydawało się trochę nierealne, ale wiedziałam, co się dzieje. Wiedziałam, co to znaczy, gdy tak na mnie patrzył.
Gdy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle, pochylił się. Świadomie. Jego oczy przesunęły się na moje usta, jakby obserwował coś niebezpiecznego, czego postanowił nie unikać.
Zabrakło mi tchu. Serce podskoczyło tak wysoko, że prawie utknęło mi w gardle.
„Dlaczego tak na mnie patrzysz?”, wyszeptałam, choć mój głos nie brzmiał jak mój.
Nie odpowiedział. Zamiast tego pocałował mnie, jakby był wygłodzony.
Bez wahania, bez ostrzeżenia. Jego dłoń objęła tył mojej szyi, jego usta poruszały się, jakby naprawdę tego chciał, jakby myślał o tym za długo. I przez jedną bezdechową sekundę pozwoliłam sobie tego chcieć. Chciałam go.
Potem się odsunęłam. Ostro. Czysto.
Serce waliło mi jak młotem o żebra. Pomadka pewnie była w rozsypce. Myśli zdecydowanie też.
„Nienawidzisz mnie”, powiedziałam, wciąż drżącym oddechem. „Pamiętasz?” Jego usta przesunęły się lekko po moich, wciąż wystarczająco blisko, by poczuć smak kłamstwa. I wtedy się uśmiechnął. „Nie dzisiaj.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bei
Światło na skrzyżowaniu zmieniło się na zielone, a cisza między nami napierała na szyby jak mgła. Przesunęłam się na siedzeniu, palce zgięte w dłoniach na kolanach, wzrok wbity w smugę świateł miasta rozmywających się za szkłem. Każda czerwona poświata, każdy mijający cień dawał mi pretekst, by na niego nie spojrzeć. Ale i tak go czułam.
Jego dłonie ściskały kierownicę tak, jakby to ona go powstrzymywała. Kłykcie białe. Szczęka zaciśnięta. Ani razu nie spojrzał w moją stronę. Jego oczy tkwiły na drodze z tym rodzajem skupienia, jakiego używają ludzie, gdy uciekają przed czymś, a nie zmierzają gdzieś.
Przełknęłam ślinę, duch jego pocałunku wciąż unosił się na moich ustach jak sekret, którego nie powinnam pamiętać. Ścisnęło mnie w piersi. Zerknęłam w bok raz, drugi, mając nadzieję złapać jakiś błysk—emocję, myśl, cokolwiek, co znowu by mnie do niego przywiązało. Ale był jak kamień. Lód wyrzeźbiony w kształt mężczyzny, który przed chwilą całował mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która kiedykolwiek miała sens.
Skórzane siedzenie zaskrzypiało pod moim ciężarem, gdy przesunęłam się raz jeszcze. Moje kolana skierowane były w stronę deski rozdzielczej. Moje serce—w jego stronę.
Otworzyłam usta, po czym je zamknęłam. Słowa splątały się w gardle, zbyt ciche, by mieć znaczenie, zbyt głośne, by ryzykować ich wypowiedzenie. Powinnam przeprosić? Powinnam żądać wyjaśnienia, dlaczego mnie pocałował, skoro wciąż mnie nienawidzi? Powinnam zapytać, czy on też to poczuł?
SUV warczał pod nami jak sekretny silnik powściągliwości, poruszając się zbyt szybko, by było wygodnie, zbyt wolno, by uciec. Przycisnęłam dłoń do uda, zakotwiczając się, gdy wspomnienie jego ręki na mojej szyi rozbłysło mi pod powiekami. To, jak mnie przyciągnął. To, jak mu na to pozwoliłam.
To nie było ani bunt, ani słabość. To było nieuniknione. Jak grawitacja. Jakby moment, wokół którego krążyliśmy od miesięcy, w końcu rozwarł szczęki i połknął nas w całości.
A teraz?
Teraz wyglądał, jakby wciągał ten pocałunek do płytkiego grobu i przykrywał go każdą uncją obojętności, jaką potrafił z siebie wykrzesać.
A mimo to wciąż na niego patrzyłam. Mając nadzieję, że się wzdrygnie. Odezwie. Oddech mu się zmieni. Cokolwiek, co udowodni, że tego nie sobie wyobraziłam. Cokolwiek, co pokaże, że nie jesteśmy znowu sobie obcy.
Gdy zatrzymał się pod moim blokiem, silnik przez chwilę pracował na jałowym biegu zbyt długo. Cisza rozciągnęła się między nami, napięta wszystkimi słowami, na których wypowiedzenie żadne z nas nie miało odwagi. W końcu odwrócił głowę na tyle, by na mnie spojrzeć, a jego głos był niski, urwany, niemal zimny.
„Nie doszukuj się w tym niczego.”
Zamrugałam. „Co?”
„Ten pocałunek,” powiedział, jakby ten smak był dla niego nie do zniesienia. „To był błąd. To tylko przez wino.”
Coś we mnie zamarło. „Jasne,” odpowiedziałam zbyt szybko. „Oczywiście.”
To on pierwszy odwrócił wzrok. Otworzyłam drzwi, palce miałam zdrętwiałe na klamce, i wyszłam w chłodną noc. Nie trzasnęłam drzwiami. Nie pożegnałam się. Po prostu weszłam po schodach do mieszkania, obejmując się ramionami, jakby gdybym puściła, rozpadłabym się na chodniku na kawałki.
Tej nocy sen nie tylko mnie omijał—on mnie drwił. Leżałam na plecach, patrząc w sufit jakby miał mi dać powód. Wentylator nad głową kręcił się leniwie w kółko, brzęcząc, jakby nudziło go moje złamane serce.
„Wszystko w porządku,” wyszeptałam do nikogo, tylko po to, by usłyszeć coś innego niż łomot własnego serca. Mój głos brzmiał fałszywie nawet dla mnie.
Ale mój umysł miał to gdzieś. Po prostu wciskał replay. Znowu. I znowu. Ten pocałunek. Jego dłoń na mojej szyi. To, jak jego usta brały moje, jakby to coś znaczyło. A potem—jego słowa.
„To nic nie znaczyło.”
Wypuściłam z siebie cichy śmiech, gorzki i niski. „Jasne, Julian. Cokolwiek ci pomoże zasnąć.”
Nie powinno boleć aż tak. Nie byliśmy parą. Nie było żadnych obietnic. Żadnych etykiet. Tylko napięcie, ogień i ten jeden pocałunek, który wszystko zniszczył.
A jednak bolało.
Bo jakaś część mnie, jakaś głupia, pełna nadziei część, chciała wierzyć. Że może on jest wyjątkiem. Że może, choć raz, facet, który wygląda jak z marmuru, mógłby poczuć się jak z krwi i kości.
Julian Wolfe nie został stworzony do czułości. Był cały z ostrych linii i zimnych spojrzeń. Mężczyzna stworzony do podziwiania z daleka, nie do obejmowania. A jednak…
Zamknęłam oczy i wyszeptałam: „Mogłeś być inny.”
Poranne słońce wydawało się policzkiem.
Przyszłam do biura wcześnie, licząc, że zniknę za swoim biurkiem. Gdybym tylko wystarczająco długo trzymała głowę nisko, może przetrwam dzień, nie rozpadając się na milion błyszczących kawałków. Porządkowałam akta, jakby od tego zależało moje życie. Papier stał się zbroją. Skupienie—przetrwaniem.
O 9:03 usłyszałam cichy klik drzwi jego gabinetu.
Żołądek mi się ścisnął. Nie podniosłam wzroku. Nie odważyłam się.
Ale czułam go. Jego obecność zawsze pojawiała się wcześniej niż on sam. A mimo to… nic. Żadnego „Dzień dobry”. Żadnego spojrzenia. Tylko odgłos wypastowanych butów uderzających o kafelki, gdy przeszedł obok mnie jak obok krzesła. Wieszaka.
Drzwi zamknęły się za nim z miękkim, ostatecznym szelestem.
Zamrugałam. Raz. Drugi. Żeby odesłać pieczenie łez tam, skąd przyszła.
„Więc tak to rozegramy,” mruknęłam. „Okej.”
Przed południem właśnie zaczęłam porządkować umowy, gdy drzwi znowu skrzypnęły. Podniosłam głowę odruchowo.
Zatrzymał mi się oddech—i opadł.
Nie on. Ona.
Wyszła, jakby należała do teledysku. Nogi jak światła na pasie startowym. Skóra jak pieniądze. Usta perfekcyjnie czerwone—oprócz lekkiego rozmazania w kąciku.
Poprawiła swoją markową sukienkę, zerknęła na swoje odbicie w szklanej ścianie i z zadowolonym uśmieszkiem ponownie nałożyła szminkę.
Ten rodzaj uśmiechu, który mówił: On mnie chciał. A ja mu pozwoliłam.
Patrzyłam. Bez mrugnięcia. Bez tchu. Ona nie spojrzała na mnie. A może spojrzała i po prostu… nie obchodziło jej.
Drzwi windy rozsunęły się. Wsiadła do środka, lodowato spokojna, i zniknęła.
Wpatrywałam się w teczkę z manili w dłoniach, ściskając ją tak mocno, aż zbielały mi kłykcie.
To nie była wściekłość. To było coś cichszego. Coś bardziej podłego. Coś, co szeptało: Jesteś gruba, nigdy nie będziesz w jego typie.
A ja wyszeptałam z powrotem: „Chyba właśnie tego mi trzeba było przypomnienia.”
Przesuń w górę, aby kontynuować