„Casual vibes party” według Amber Mays oznacza: skoordynowane treści na Instagramie, profesjonalny kontur twarzy i tyle udawanego entuzjazmu, że można by nim zasilić małe miasto. Nie byłam zaproszona. Oczywiście. Ale i tak zamierzałam się tam pojawić—czarne paznokcie, bez stanika i Chase Donovan jako moja ludzka broń masowego rażenia.
Ostatni rzut oka w lustro przed wyjściem: Wojenny eyeliner? Jest. Usta wyglądające jakby ktoś je profesjonalnie przeorał? Jest. Dziewczyna patrząca z drugiej strony pochowała Dobrą Zoey gdzieś płytko, bez żadnego znaku.
„Wątpliwości?” spytałam swoje odbicie.
Ona się uśmiechnęła kąśliwie. „Ani jednej.”
Auto Chase’a pachniało papierosami i buntem. Prowadził, jakby prawa fizyki były opcjonalne—okna otwarte, bas dudniący mi w żebrach, wytatuowane ramię tnące letnie powietrze jakby należało tylko do niego.
„Gotowa na to całe widowisko?” rzucił, nie patrząc na mnie.
„Urodziłam się gotowa na to widowisko.”
„Kłamczucha.”
„Dobra. Jestem przerażona i prawdopodobnie mam psychozę.”
Uśmiechnął się szeroko. „O, dużo lepiej.”
Dom nad jeziorem już tętnił życiem—krzyki z pomostu, śmiechy z tarasu, tyle skoordynowanych strojów kąpielowych, że można by nimi wyposażyć mały kurort. Ścisnęłam klamkę drzwi, jakbym mogła się dzięki niej teleportować do domu.
„Nie musisz niczego udowadniać,” powiedział Chase, gdy silnik cykał, stygnąc.
„Nie przyszłam tu niczego udowadniać. Przyszłam tu detonować.”
„Jezu. Przypomnij mi, żebym nigdy cię nie wkurzył.”
Weszliśmy jak do siebie. Rozmowy urywały się w połowie zdania. Głowy się obracały. Amber stała nieruchomo przy ognisku, czerwona plastikowa kubek w połowie drogi do ust, Miles przylepiony do jej boku jak designerski dodatek.
Gdy jej wzrok padł na nas, jej twarz drgnęła mikrogrymasem. Prawie niewidocznym, ale zauważyłam. Chase też.
„Uśmiech, zabójczyni,” szepnął mi do ucha. „Jesteś główną atrakcją.”
Nie uśmiechnęłam się. Wypuściłam coś ostrzejszego.
Tłum rozstępował się przed nami jakbyśmy byli radioaktywni. Dłoń Chase’a oplotła moją talię, kciuk leniwie kreślił kółka na nagiej skórze, aż mój układ nerwowy się przepalił. To już nie była gra. To była wojna chemiczna.
Amber podeszła z udawaną słodyczą najwyższej próby. „Zoey! Co za niespodzianka.”
„Mówiłaś, że zaproszona jest cała klasa.” Przekrzywiłam głowę. „Prawda?”
„Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że—”
Chase przerwał jej, przykładając usta do mojej szyi. Nie delikatnie. Nie słodko. Zaborczo.
Usta Amber zatrzasnęły się z trzaskiem. Podsłuchujący udawali, że patrzą gdzie indziej, choć wcale nie patrzyli.
Odwróciłam się, żeby rzucić jakiś sarkastyczny komentarz o subtelności, ale Chase jeszcze nie skończył.
Spojrzał na mnie—szybko, intensywnie, prowokująco. Nie powiedziałam „tak”. Nie ruszyłam się. Ale też go nie zatrzymałam.
I wtedy mnie pocałował. Mocno.
Jedną ręką chwycił mnie za kark, drugą osadził nisko na mojej talii, palce wsuwając pod koszulkę, jakby nie obchodziło go, kto patrzy. Jego usta poruszały się na moich bez wahania—język, zęby, żar. Czułam szorstkość jego szczęki, nacisk bioder, mocny uścisk palców wbijających się w moją skórę.
Ludzie patrzyli. Wiedziałam o tym. Nie obchodziło mnie to. Mózg miałam zamglony, ciało buzowało. Jego udo otarło się o moje i wstrzymałam oddech. Byłam cała mokra. Tylko od pocałunku.
Odsunął się i spojrzał na mnie tak, jakby chciał zaciągnąć mnie za boathouse i pieprzyć aż zapomnę, jak się nazywam.
Byłam czerwona na twarzy, oszołomiona, ledwo stojąca na nogach. Jego dłoń pozostała na moich plecach, palce wbijały się tuż pod gumkę moich szortów.
Powinnam była się odsunąć.
Zamiast tego moje ciało wtuliło się w niego, instynktownie.
„Jezus,” mruknęłam pod nosem, bardziej do siebie niż do niego.
Uśmiechnął się lekko, usta przesunął po mojej skroni, jakbyśmy dzielili się jakimś prywatnym żartem. Ale to nie był żart. Moje uda były napięte, a ja myślałam tylko o tym, jakby to było, gdyby mnie przewrócił, wsunął ręce pod ubranie, zanurzył usta między nogami.
Nigdy wcześniej nie robiłam nic publicznie—nawet się nie zbliżyłam—ale w tamtej chwili, z jego palcami sunącymi coraz niżej i gorącym oddechem przy uchu, poważnie to rozważałam. Po prostu zaciągnąć go w drzewa i pozwolić, by mnie zrujnował o pień, podczas gdy impreza wrzałaby dwadzieścia kroków dalej.
Amber wyglądała, jakby miała zemdleć. Miles gapił się w ogień, jakby miał go uratować.
„Co to, do cholery, było?” zapytałam, głos drżał mi nie ze strachu, tylko od tego, jak blisko jego dłoń była, by wsunąć się jeszcze niżej.
„Performance art,” odparł Chase, nie odrywając ode mnie wzroku.
„Nie musiałeś odgrywać aż takiej metody.”
Nachylił się, dłoń spoczęła już tuż nad moim tyłkiem. „Nie musiałem,” wyszeptał, „ale ci się podobało.”
Przełknęłam ślinę, mocno. Całe ciało pulsowało.
Ktoś podał mi drinka. Nawet na niego nie spojrzałam.
Muzyka łomotała mi w piersi, ale czułam tylko jego dłoń, jego usta, nacisk wciąż pulsujący między nogami.
Potem pochylił się znowu, nisko, chropawym głosem do mojego ucha.
„Wciąż myślisz, że to tylko udawanie?”
Otworzyłam usta. Nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Bo nie miałam pieprzonego pojęcia, co właśnie się stało.
Ale wiedziałam—z przerażającą jasnością—że chcę, by wydarzyło się to jeszcze raz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Po tym pocałunku, który zresetował mój układ nerwowy, wszyscy albo unikali kontaktu wzrokowego, albo gapili się na mnie jak na wypadek samochodowy na żywo. Szept siał za nami zamęt. Chase szedł przez to wszystko jakby wychował się wśród wilków.
Zaszyłam się przy stole z przekąskami, udając, że czerstwe chipsy i ciepłe piwo mają jakiekolwiek znaczenie, podczas gdy mój mózg totalnie się zawiesił. Ten pocałunek przejął kontrolę nad każdą działającą częścią mnie, zostawiając jedynie resztki sił i adrenalinę.
Amber pojawiła się, zanim zdążyłam uciec. Drapiący, drapieżny uśmiech, designerski kostium kąpielowy, poruszała się z tą skupioną intensywnością kogoś, kto czekał na ten moment od pierwszej klasy liceum.
"Uwielbiam całą tę przemianę," powiedziała, skanując mnie wzrokiem jak kod kreskowy. "Nie wiedziałam, że Hot Topic to twój styl. Bardzo... oddane."
Puls walił mi o żebra. Twarz zachowałam obojętną, milczałam.
"To całe twoje bad girl," kontynuowała, tonem ociekającym fałszywą troską, "to trochę desperackie, nie uważasz? Jakby, rozumiemy—masz swój moment. Ale to nie jesteś ty."
Otworzyłam usta, żeby ją zmiażdżyć, ale głos Chase’a przeciął ciszę pierwszy.
"Projekcja czy zazdrość?"
Amber zesztywniała. Nie odwróciła się, ale widziałam, jak całe jej ciało przechodzi w tryb obronny.
Chase pojawił się obok niej, puszka coli w ręce, mina znudzona, ale niebezpieczna. "Bo to brzmiało osobiście."
"To tylko impreza," powiedziała Amber, głos za jasny, za bardzo wymuszony.
"To czemu tak bardzo się starasz być gwiazdą?" Spojrzał na nią, jakby była umiarkowanie interesującym eksperymentem naukowym. "Wydaje się męczące."
Zacisnęła szczękę. Bez riposty. Nic.
Chase spojrzał na mnie. "Skończyłaś?"
Kiwnęłam głową. Bardziej niż skończyłam.
Odeszliśmy, nie oglądając się za siebie. Największy power move stulecia.
Jego samochód był grobem ciszy i unoszącej się w powietrzu nuty perfum—czegoś ciemnego i lekko niebezpiecznego, jakby miał dołączoną etykietę ostrzegawczą. Skrzyżowałam ramiona, patrzyłam przez okno, serce dalej wariowało przez to wszystko, co się wydarzyło.
Tupał palcami o kierownicę. Jakiś rytm, który rozumiał tylko on. Żadne z nas się nie odezwało, ale cisza miała swoją wagę. Nadal czułam jego smak. Nadal słyszałam głos Amber, słodki jak trucizna.
"W porządku?" zapytał w końcu, nie patrząc na mnie.
"Ona myśli, że to wszystko to żart."
"Teraz się ciebie boi. To postęp."
"Nie chcę nikogo straszyć."
"A jednak to zrobiłaś."
Cisza się wydłużyła. Skubałam rękaw, aż znalazłam wystający nitkę i zaczęłam ją wyciągać, rozwiązując coś, co pewnie kosztowało za dużo, by to naprawić.
"Dalej myślisz, że to udawane?" Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Nie odpowiedział od razu. Palce znieruchomiały na kierownicy. Zaciśnięta szczęka. Przez chwilę myślałam, że powie coś, co mnie rozbije.
Ale po prostu jechał dalej.
Podjazd pojawił się za szybko. Światło na ganku świeciło jak reflektor, którego nie chciałam. Samochodu mamy nie było—pewnie kolejna nocna zmiana w szpitalu. Dom wyglądał na pusty, jakby nawet on nie chciał mieć do czynienia z dzisiejszą wersją mnie.
Sięgnęłam po klamkę, ale się zatrzymałam.
"Nie żałuję," wyszeptałam.
To go ruszyło. Usta mu się wykrzywiły—nie do końca w uśmiechu, nie do końca w kpiącym grymasie. Coś zupełnie innego. Coś, od czego ścisnęło mi się serce.
"Dobrze," powiedział. "Żałowanie jest przereklamowane."
Wysiadłam, nogi dalej miałam jak z waty, i nie obejrzałam się za siebie. Ale czułam, że patrzy, dopóki nie weszłam do środka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie zdążyłam nawet dojść do trygonometrii, zanim przez interkom nie rozległ się mój społeczny wyrok śmierci: „Zoey Hale, proszę zgłosić się do administracji.”
Nikt nie spojrzał. Sieć plotek już zdążyła rozesłać notatkę.
Sekretarka wręczyła mi karteczkę tak, jakby mogła jej zniszczyć manicure. Usta zaciśnięte tak mocno, że wyglądała na zaparowaną. Przeszłam tym korytarzem z takim zenem, na jaki stać tylko kogoś, kto po prostu pogodził się z tym, że zaraz zostanie ukrzyżowany za przestępstwo głośnego istnienia.
Pani Peterson siedziała za biurkiem z teczką, na której na pewno widniało moje imię. Wskazała krzesło, jakbyśmy miały omawiać moją weekendową recenzję książki, a nie moją domniemaną moralną degenerację.
— Otrzymaliśmy niepokojące informacje na temat twoich weekendowych aktywności — powiedziała, splatając dłonie jak do modlitwy o moją duszę. — Skontaktowało się z nami kilku rodziców po zobaczeniu… zdjęć.
— Co dokładnie zrobiłam źle?
Mrugnęła. Ewidentnie nie przygotowała się na bezpośrednie pytania. — To nie chodzi o konkretne działania. Chodzi o wizerunek. Zawsze byłaś wzorowa, Zoey. Ta przemiana jest… niepokojąca.
Przemiana. Jakbym przez noc wyrosła sobie rogi, a nie po prostu wyhodowała kręgosłup.
— Mówimy o tych samych zdjęciach, na których stoję obok chłopaka? — zapytałam. — Bo ostatnio sprawdzałam, to nie jest nielegalne.
— To nie jest postępowanie dyscyplinarne — powiedziała szybko. — To działanie prewencyjne. Monitorujemy sytuację.
Tłumaczenie: Jeszcze raz wyjdziesz poza wyznaczone ramy, a zniszczymy ci perspektywy na studia.
Skinęłam głową jak grzeczny żołnierzyk i wyszłam. Ale ręce mi się trzęsły, a w ustach miałam smak miedziaków.
Wtedy przy szafkach pojawił się Miles, jak wysypka, która nie chce zejść.
— Zawiesili cię? — zapytał, lustrując moją twarz w poszukiwaniu pęknięć w zbroi.
— Nie. Zawiedziony?
Stanął prosto na mojej drodze. Zagradzał mi przejście, jakby wciąż miał do tego prawo. — Wiesz, że to nie jesteś ty.
— Co nie jestem ja?
— To. — Wskazał na moje istnienie, jakby osobiście go obrażało. — Makijaż. Postawa. Ten spalony typ, z którym się zadajesz.
— Ma na imię Chase.
— Jasne. Bardzo oryginalne. — Jego uśmieszek sprawił, że miałam ochotę zrobić coś agresywnego. — Nie jesteś stworzona do takiej uwagi, Z. Nie wiesz, jak sobie z tym poradzić.
— Masz na myśli ten rodzaj uwagi, którą dawałeś Amber, gdy jeszcze byliśmy razem?
Celny cios. Jego twarz zadrgała, zanim wrócił ten sam pewny siebie wyraz. — Popełniłem błąd. Ale przynajmniej nie musiałem całkowicie się przeinaczać, żeby coś komuś udowodnić.
Zasłoniło mi gardło. Słowa zniknęły.
Zbliżył się, obniżając głos do tego manipulacyjnego szeptu, który doprowadził do perfekcji. — Wszyscy widzą, co robisz. Rozpadasz się i nazywasz to siłą. Ta wersja ciebie? To żałosne.
Żałosne. To słowo uderzyło jak policzek.
Patrzyłam na niego—na chłopaka, który dwa lata trzymał mnie za rękę podczas filmowych randek i rodzinnych obiadów, który dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żebym zwątpiła we wszystko, czym jestem.
— Po prostu… uważaj — powiedział, jakby robił mi przysługę. — To się źle skończy.
Odeszłam, nie dając mu satysfakcji odpowiedzi.
Reszta dnia to była mgła szeptów i ukradkowych spojrzeń. Byli przyjaciele nagle zafascynowani swoimi sznurowadłami. Nauczyciele, którzy zwykle się uśmiechali, teraz patrzyli z troską na moje „wybory”.
Ominęłam szafkę, wracałam do domu pod niebem zbyt jasnym jak na to, jak pusta czułam się w środku.
Mama była w domu, ale zakopana w szpitalnych kartotekach. Poszłam prosto do swojego pokoju, usiadłam na łóżku i gapiłam się w telefon przez dziesięć długich minut.
Nie chciałam wyjaśnień. Nie chciałam pocieszenia. Nie chciałam, żeby ktoś mi mówił, że to część dorastania.
Chciałam czegoś prawdziwego.
Otworzyłam nową wiadomość. Wpisałam dwa słowa:
Przyjedź po mnie.
Wysłałam zanim zdążyłam to przemyśleć.
Telefon zawibrował trzydzieści sekund później:
Jadę.
Przesuń w górę, aby kontynuować