Knight in Shining Suit door Jerilee Kaye

"In het kiezen van een kleurschema voor een bruiloft, is het belangrijk om rekening te houden met kleuren die betekenis hebben in jullie relatie, en wat je wilt aantrekken in jullie toekomst."

"We zouden graag de kleuren mosgroen en bruin willen," zei Estelle, de gelukkige bruid-to-be tegen mij en mijn beste vriendin Nicole. Ik keek naar haar dromerige ogen en haar gelukkige glimlach en ik kon niet helpen maar afvragen of ik er net zo belachelijk uitzag toen ik mijn eigen bruiloft aan het plannen was.

Nicole glimlachte enthousiast naar haar. "Dat is een goede combinatie. Dus..."

"Jungle-achtig," stelde ik voor, Nicole onderbrekend.

Estelle staarde me een moment aan en haar dromerige glimlach leek bijna van haar mooie gezicht te verdwijnen. "Pardon?"

Nicole gaf me een boze blik met een verborgen bericht dat zei: Alsjeblieft, hou gewoon je mond als je niks aardigs kunt zeggen!

"Wat ze bedoelde was... aards," zei Nicole glimlachend naar Estelle en aan de enigszins verstopte blik op haar gezicht kon ik zien dat ze haar best deed om wat van haar enthousiasme over te brengen op de bruid-to-be.

"Nee. Ik bedoelde jungle-achtig. Als ik aards had bedoeld, had ik dat wel gezegd," zei ik bot, waarna ik weer een boze blik van Nicole kreeg. Deze keer was haar verborgen boodschap: Jij bent er geweest! Ik trok mijn wenkbrauw naar haar op en gaf haar een scheve glimlach die bedoeld was om te zeggen: Dat weet ik allang!

"Pardon? Heb je... een probleem met mij?" vroeg Estelle aarzelend.

Ik zuchtte. "Nee. Het spijt me, schatje. Ik heb geen probleem met jou. Ik heb een probleem met groen. Mosgroen om precies te zijn. En aangezien je in Malibu bent en een strandbruiloft plant, zou je misschien moeten kijken naar goud, geel of oranje en rood, met misschien een beetje indigo?"

Ik dacht dat Estelle me op dat moment meteen zou vertellen om op te krassen. Het maakte me eigenlijk niet uit. Het kon me niet schelen. Bruiloften waren vroeger mijn ding. Maar door recente gebeurtenissen in mijn ellendige leven deed het nu pijn om een gelukkige, blozende bruid-to-be te zien. Het is makkelijker voor me om me voor te stellen dat misschien op de avond van het vrijgezellenfeest van hun verloofde, hij daadwerkelijk met de stripper in de grote taart aan het vrijen is!

"Het spijt me, Estelle. Ik weet dat je groen leuk vindt..." begon Nicole te verontschuldigen namens mij. Ze keek me niet eens meer boos aan. Ze wist dat het me geen bal kon schelen en dat we alleen maar onprofessioneel zouden overkomen als we de halve tijd naar elkaar liepen te staren.

"Mijn verloofde houdt van groen. Ik... houd eigenlijk van... oranje."

"Helaas zie ik groen en oranje niet echt samen gaan met jullie thema. Ik hoop dat je betaalt voor de bruiloft," zei ik onder mijn adem.

"Dat doe ik," zei Estelle trots haar kin omhoog houdend.

Ik glimlachte naar haar. "Goed voor jou! Dan moet je het plannen zoals jij het wilt. Op die manier kun je jouw bruiloftsideeën behouden voor het geval je verloofde op het laatste moment besluit met iemand anders te trouwen!"

"Mag ik even met Astrid praten?" vroeg Nicole me met een ernstige blik op haar gezicht die ze niet eens meer verstopte voor Estelle.

"Natuurlijk," zei ik, sarcastisch glimlachend. Toen richtte ik me tot Estelle. "Overweeg alstublieft om te kiezen tussen oranje en groen. Als ik jou was, zou ik het de moeite waard maken. Denk aan dingen die groen zijn..." zei ik peinzend. "Hmmm... als kots."

"Nu, Astrid!" zei Nicole, terwijl ze me aan mijn arm trok.

Toen we buiten het kantoor waren, gaf Nicole me een klap in mijn gezicht. Het deed eigenlijk pijn.

"Ben je nu wakker?" vroeg ze boos.

"Wat is jouw probleem, Nic?" vroeg ik terwijl ik mijn wang met mijn hand wreef.

"Pak jezelf bij elkaar, Astrid! Anders verlies je niet alleen je droombruiloft, maar loop je ook het risico om je baan te verliezen!" zei ze tegen me. "Blijf hier en ik zal met Estelle praten... alleen!"

Nicole liep terug naar de vergaderruimte.

"Nic!" riep ik en ze draaide zich met opgetrokken wenkbrauw naar me om. "Als ze voor oranje kiest, krijg ik dan tenminste nog credits omdat ik haar daartoe heb overgehaald?"

Ze gaf me een laatste boze blik en draaide zich toen op haar hakken terug naar de vergaderruimte, hopend om de schade die ik had aangericht te herstellen.

Ik ging naar de pantry om een kop koffie te halen. De klap van Nicole was niet krachtig genoeg om me wakker te schudden. Maar ik wist dat ze gelijk had. Als ik zo doorging met Estelle te praten zoals ik deed, zou ik nog een klacht tegen mijn naam hebben.

Vorige week trok een klant zich terug omdat de tulp-liefhebbende bruid het verhaal dat ik haar had verteld over een psychokiller die bruiden op hun trouwnacht zou vermoorden en ze daarna op een bed van tulpen zou leggen, niet kon vergeten. Ik had het verhaal verzonnen, maar ik wist niet dat zij zo'n wilde fantasie had! Dus de bruidegom weigerde om ons hun bruiloft te laten organiseren en beweerde dat we zijn blozende bruid hadden getraumatiseerd. En nu ben ik er vrij zeker van dat als Estelle nog steeds voor groen kiest, alles aan haar bruiloft haar aan kots zal herinneren.

En om nog even op kots terug te komen, ik moet er bijna van kotsen als ik rondkijk op kantoor en rollen kant en strikken in verschillende kleuren zie. Een enkele strik, een enkel stuk kant, doet me al overgeven!

Ik pakte een verdwaalde strik van mijn tafel. Er stond een zin op: Voor altijd de jouwe.

Ik snuifte en gooide het touwtje in de prullenbak. Voor altijd is zo'n grote belofte. Ik geloof niet dat een man zo'n grote belofte kan waarmaken. Daarom gebeurt er ook zoveel scheiding. Elk meisje zou gek zijn om in Voor altijd te geloven. Ik zou godverdomme geen cent erop verwedden!

Ik was zo verzonken in mijn gedachten dat ik niet in de gaten had dat Nicole al voor me stond met een boze frons op haar gezicht. Ik staarde even naar haar en toen zuchtte ik.

"Oké, oké. Het spijt me, ik heb het verknald," zei ik en zwaaide met mijn handen in de lucht.

"Nee, je hebt het niet verknald, Ash! Je hebt die vergadering opzettelijk gesaboteerd!"

"Dat heb ik niet gedaan!"

"Dat heb je wel!" zei ze boos. Toen zuchtte ze en ging ze in de stoel tegenover me zitten. "Wat gebeurt er met je, Ash?"

"Niets," antwoordde ik. Dat was een leugen. Ik wist precies wat er mis met me was.

"Je geloofde hier vroeger in. Dit bedrijf is twee keer zo groot geworden sinds jij hier bent begonnen vanwege jou. Je hebt er vijf jaar lang keihard voor gewerkt en je was de beste werknemer die dit bedrijf ooit heeft gezien. En nu... gooi je het allemaal weg. En daarmee zet je ook mijn toekomst, samen met die van jou, op het spel."

"Nee, dat doe ik niet!" zei ik verdedigend.

"Ja, dat doe je wel! En je zet niet alleen onze toekomst op het spel, maar ook de toekomst van de verloofde stellen die dit kantoor binnenkomen!" Nicole zuchtte gefrustreerd. Ze staarde me aan, schudde haar hoofd.

Ik kon eindeloos doorgaan in deze cyclus van ontkenning. Ik kon zo lang met haar ruzie maken als ik wilde, maar ik wist dat ze gelijk had. Ik was een kreng. En ik was moeilijk. En ik kon niet meer naar nog een bruiloft in mijn leven kijken. Tenminste, nog niet.

"Wat wil je dat ik doe?" vroeg ik haar. "Wil je dat ik ontslag neem?"

Nicole rolde met haar ogen. "Nee, gek! Maar ik denk dat je even vrij moet nemen! Ik denk dat je moet stoppen met het praten tegen verloofde stellen... totdat je er weer bovenop bent." Ze probeerde bemoedigend te glimlachen.

Ik zuchtte. "Ik denk dat je gelijk hebt. Het zien van deze plek waar ik ooit van hield, maakt me nu al misselijk! En ik denk niet dat ik nog een bruiloft kan verdragen. Als het überhaupt al niet in een happy end eindigt, heb ik genoeg redenen om mezelf op te hangen!"

"Mooi! Want dat is precies wat onze klanten willen doen nadat ze jou hebben ontmoet!" zei een vertrouwde stem achter me.

Ik hoefde niet te kijken om te weten wie het was. Fiona Lewinsky stond voor me met een boze blik op haar hartvormige gezicht. Ze beweerde dat ze gemaakt was voor bruiloften omdat de vorm van haar gezicht alleen maar liefde uitstraalde. De eerste keer dat ik haar dat hoorde zeggen, rolde ik met mijn ogen. En dat wilde ik nu ook nog steeds.

"Fiona..." zuchtte ik. "Ik denk dat ik een beetje vakantie nodig heb," zei ik tegen haar.

"Neem er permanent een. Je bent ontslagen!" zei ze zonder te knipperen.

Nicole stond verbaasd op. "Fiona! Dat kun je niet doen! Je hebt haar veel te danken! Ze heeft jou rijk gemaakt, voor de liefde van God! Ze gaat door een moeilijke tijd. Iedereen in haar situatie zou van streek zijn! Ik vind dat je te hard bent."

Fiona trok een wenkbrauw naar haar op. "Ze verdient het! Ik ben in één week twee klanten kwijtgeraakt door haar."

"Ze heeft je er bijna duizend bezorgd sinds ze bij jou is komen werken!" argumenteerde Nicole. "We zouden niet zijn waar we nu zijn als het niet voor haar was."

"De reden dat ze zo goed was, is omdat ik haar goed heb opgeleid. Ik heb haar één week de tijd gegeven om te rouwen en te huilen over haar verbroken verloving. Het is al drie weken geleden! Ze wordt alleen maar erger. Ik kan mijn bedrijf niet in gevaar brengen omdat haar verloofde haar bij het altaar heeft achtergelaten!"

"Dat is niet waar!" sprak ik voor het eerst sinds ze me had ontslagen.

"Ja! Dat is niet waar!" ging Nicole akkoord. "Je hebt haar niets geleerd. Ze was fris, dynamisch en creatief. En zij was degene die met de meest ambitieuze concepten kwam die we ooit hebben gebruikt bij de bruiloften die we jarenlang hebben georganiseerd. Toch, Ash?" Ze keek naar me alsof ze smeekte dat ik mezelf zou verdedigen.

Ik haalde diep adem. "Wat ik bedoelde was... het is niet waar dat mijn verloofde me bij het altaar heeft laten staan," zei ik met een serieuze stem en Nicole staarde me terug aan, niet in staat om de geschokte uitdrukking van haar gezicht te vegen.

"Dat is geweldig, schatje. Zo werd het tenminste niet te gênant," zei Fiona zonder ook maar een spoortje emotie. "Nu, voordat elke andere bruid-in-spe jouw noodlot ondergaat, raad ik je aan om te gaan. Je brengt mijn bedrijf in gevaar. Ik bedank je voor je diensten, maar ik ben al twee klanten kwijtgeraakt vanwege jou, ik kan me er niet nog meer veroorloven."

Ik wist niet of ik gebroken was vanwege wat ze zei. Natuurlijk, het was verdrietig om te zien dat je baas geen interesse in je toont, vooral omdat ze de helft van de groei van haar bedrijf aan jou te danken heeft, maar tegelijkertijd voelde het ook als een opluchting dat ik geen andere bruiden meer hoefde te helpen in het waarmaken van hun droom. Het is moeilijk voor me sinds ik zelf bruid-in-spe was, maar de verloving duurde niet lang genoeg om tot het altaar te komen.

"Mooi," mompelde ik. Toen pakte ik mijn mobiele telefoon en mijn tas. "Ik verwacht wel mijn volledige uitkering, Fiona."

Ze trok een wenkbrauw op. "In vergelijking met het bedrag aan zaken dat ik zou verliezen vanwege jou? Ik geef je graag je ontslagvergoeding op een presenteerblaadje!"

Ik rolde nog een laatste keer met mijn ogen naar haar en toen stapte ik het kantoor uit. Nicole volgde me meteen toen ik in de lift stapte.

"Stap weer naar binnen, Nic, als je niet wilt delen in mijn lot," waarschuwde ik haar.

"Je bent gestoord, Astrid! Je moet hiertegen vechten! Ze is je dat verschuldigd!" drong ze aan.

Ik schudde mijn hoofd. "Denk je echt dat ik dit niet wilde?," vroeg ik haar. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit. "Tot ziens, Nic. Ik spreek je later wel."

"Ik spreek jullie later wel," zei ze toen de liftdeur achter me dichtging.

Ik verliet het gebouw en hield een taxi aan. Daar, in de achterbank, met alleen de taxichauffeur als gezelschap, barstte ik in tranen uit.

***

De nieuwe heer en mevrouw Bryan Bryans! hoorde ik de presentator enthousiast aankondigen. Ik hield stevig vast aan de arm van mijn kersverse echtgenoot.

Bryan glimlachte lief naar me, zijn ogen waren vochtig. Hij boog voorover om me een kus op mijn lippen te geven.

De plek was magisch. De tuin net buiten de kerk was bedekt met mosgroene en bruine stoffen. Ik voelde me warm in mijn prachtige witte jurk. Ik wilde een lange sleep, maar Bryan was bang dat hij erover zou struikelen. Ik dacht dat dat zijn enige verzoek was, dus ik genoegen nam met een sleep tot aan mijn taille. De lange kanten mouwen van mijn jasje bedekten mijn armen. Ik liet nauwelijks huid zien. Mijn jurk weerspiegelde de zedige, maagdelijke bruid die ik was.

De taart was perfect, een tweelaags exemplaar met kleine groene bloemen aan de onderkant. Het taarttopper was het traditionele bruidspaar dat in een zoete omhelzing verstrengeld was.

Mijn bruidsmeisjes, gekleed in elegante, zwierige jurken in mosgroen en bruin, dansten om ons heen. Met de twee-inch hakken die ik droeg, waren mijn violette ogen bijna op dezelfde hoogte als Bryans bruine ogen. Hij was niet groot, maar het maakte me niet uit. Hij was mijn bruidegom, mijn man. Hij liet deze droombruiloft uitkomen. Hij stemde ermee in om het op mijn manier te doen, precies zoals ik had gedroomd.

Ik danste gelukkig in Bryans armen. Toen kondigde de presentator een partnerwissel aan en werd ik uit Bryans armen weggedraaid. Ik keek rond om te zien waar hij naartoe was gegaan. En toen zag ik hem... midden op de dansvloer, dansend met een bruidsmeisje in een onthullende jurk in mosgroen, een bloem in haar rechteroor. Ze keek me aan en er flitste een ondeugende grijns over haar mooie Barbie-achtige gezicht en toen lachte ze de meest kwaadaardige lach die ik ooit in mijn leven had gehoord.

"Dit is mijn bruiloft!" schreeuwde ik naar haar. En toen viel ik op mijn knieën, huilend.

Ik voelde iemand naar me toe reiken en me dwingen om op te staan. Het was mijn minst favoriete persoon ter wereld, Adam. Hij schudde me door elkaar en zei: "Pak jezelf bij elkaar!"

"Ik kan niet..." zei ik.

"Word wakker, Astrid!" schreeuwde hij.

Ik voelde hem me nog heftiger door elkaar schudden.

"Wakker worden!" schreeuwde hij.

De wereld draaide om me heen. Ik dwong mezelf om mijn ogen te openen. Ik bevond me ineens tegenover een paar intense blauwe ogen, omlijst door een knap gebruind gezicht. Ik stond op van het bed en staarde terug naar Adam.

Hij trok een wenkbrauw naar me op.

"Ben je in orde?" vroeg hij me.

Ik haalde diep adem en probeerde mezelf te kalmeren. Toen knikte ik langzaam.

"Je telefoon heeft non-stop gebeld," vertelde hij me. "Ik kan me niet concentreren en ik heb morgen een pleidooi in te dienen."

Adam is een soort van mijn neef, maar we zijn niet echt verwant door bloed, hoewel we samen zijn opgegroeid. Hij is de halfbroer van mijn neef. Sinds we kinderen waren, konden we het nooit echt goed met elkaar vinden. Hij is te eerlijk, te tactloos. Hij zegt wat er in hem opkomt, ongeacht wie er gekwetst wordt of er belachelijk uit komt te zien.

Eigenlijk weet ik niet waarom ik bij hem terecht ben gekomen nadat mijn hele wereld in elkaar stortte. Ik deelde een appartement met Geena, de mooie Barbiepop in mijn dromen. Ze is mijn nicht en is mijn beste vriendin sinds ik een kind was. Ik heb vaker bij haar geslapen dan in mijn eigen bed. Daarom was het alleen maar natuurlijk dat we na de universiteit samen zouden gaan wonen. Alleen, het was eigenlijk niet mijn appartement, maar dat van haar. Oom Jack, Adams en Geena's rijke vader, zorgde ervoor dat zij goed verzorgd werden.

Tussen ons beiden was Geena altijd de wilde. Ze was niet altijd slim, maar met haar charme en uiterlijk overleefde ze alle uitdagingen die op haar pad kwamen. Nou, als ze ermee wegkwam om mijn verloofde achter mijn rug om te naaien, kan ze met bijna alles wegkomen. Of misschien was ik gewoon te goedgelovig... te naïef!

Mijn ex-verloofde is orthodontist. Hij is doelgericht en ambitieus, net als ik. Toen Geena een baan nodig had die niet veel druk met zich meebracht, nam Bryan haar in dienst. Ik maakte me geen zorgen. Ze hielden allebei van me. Ze zouden me nooit verraden... dacht ik.

Op het moment dat hij vermoedens had dat er iets speelde tussen Bryan en Geena, zou hij dingen tegen me zeggen zoals:

"Je bent zo naïef, Ash!"

"Doe je ogen soms eens open en stop met te veel vertrouwen!"

"Soms zijn de mensen die je het meest vertrouwt, degene die je het diepst verraden. Kijk om je heen. Misschien begrijp je dan wat ik bedoel."

Dus toen ik bij hem kwam die nacht, hoefde ik niets uit te leggen. Hij zag dat mijn ogen opgezwollen waren en dat ik met een koffer bij me was. Zonder een woord opende hij de deur verder om me binnen te laten.

"Hoe lang wist je dit al?" vroeg ik hem.

"Maakt het uit hoe lang ik dit al wist?" vroeg hij terug. Hoewel hij naast me op de bank was gaan zitten, bood hij me geen arm of schouder om op te huilen. Adam is niet echt een persoon die veel lichamelijk contact maakt. Maar het betekende veel voor me dat hij me het gevoel gaf dat hij er voor me was.

"Hoe gaat het met... Geena? Bryan vroeg haar om van de baby af te komen. Hebben... hebben ze dat gedaan?"

Hij trok een wenkbrauw naar me op. "Waarom wil je dat weten? Ze kunnen allebei de pot op. Vraag het niet nog een keer! Want zelfs als Bryan op zijn knieën smeekt om vergeving, zal ik de laatste persoon zijn om hem te vertellen waar je bent!"

"Vraagt hij om mijn vergeving?"

Hij zuchtte gefrustreerd. "De enige reden waarom hij dat zou doen, is omdat hij de zestigduizend dollar terug wil die hij al heeft uitgegeven aan de voorbereidingen voor jullie bruiloft!" Met zijn laatste steek, dwars door me heen, liep hij de kamer uit.

Adam kan meedogenloos en ongevoelig zijn met mijn gevoelens, maar op de een of andere manier waardeer ik het dat hij me niet aan het lijntje houdt of leugens vertelt om me beter te laten voelen. Ik kan altijd op hem rekenen voor de brute waarheid. Misschien is dat waarom ik naar hem toeging toen ik achter de affaire van Bryan kwam. Omdat ik het gevoel had dat ik omringd was door leugens voor een lange tijd. En voor eens wilde ik de waarheid. Hoe pijnlijk die ook was.