passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Nemesis in Love door Nina Soelian

Discover
/
Stoom
/
Nemesis in Love
Nemesis in Love

Nemesis in Love

Passion Exclusives

dot

Sensueel

dot
eye

149

Beschrijving

Rechercheur Theo Vance jaagt al zeven jaar op Atlas Kenneth, de losgeslagen misdaadbaas die hem sinds de dag van zijn arrestatie obsessief stalkt. Maandenlang heeft Atlas Theo's telefoon overspoeld met expliciete berichten, bewakingsfoto's van binnen zijn appartement en steeds waanzinniger wordende verklaringen van obsessie. Theo heeft ze stuk voor stuk genegeerd, te gefocust op zijn carriere en de onopgeloste zaak van zijn vader om in te gaan op een psychopaat. Totdat Atlas alles vernietigt. Zijn enige kans op verlossing: de moord op zijn vader oplossen, zijn badge terugverdienen. Maar Atlas heeft alle troeven in handen. En hij is bereid die informatie te ruilen, stuk voor stuk, voor een bijzondere prijs. Hij wil Theo op zijn knieen-en verliefd.

LGBTQ+
Forbidden Love
Romantische schaduw
Gedwongen intimiteit
Tegenpolen trekken elkaar aan
Alpha Mannetje

Hoofdstuk 1

Nov 16, 2026

Theo’s POV

Ik zit tegenover mijn date in een soort Italiaans restaurant waarvoor mijn moeder waarschijnlijk een klein fortuin aan schuldpunten heeft uitgegeven om een reservering te bemachtigen, wanneer de eerste berichten binnenkomen.

NIET BEANTWOORDEN: Waarom zou je je kostbare tijd verspillen aan dat saaie wijf, zittend in dat saaie tentje, terwijl je ook op mijn lul zou kunnen zitten? NIET BEANTWOORDEN: Onze date zou veel leuker zijn… Ik heb speeltjes die je perfect zouden staan, poesje. Dit irritante, zieke, stalkende stuk stront… alweer.

Degene die mijn telefoon nu al meer dan een jaar lastigvalt. Degene die er maar geen genoeg van krijgt om met me te spelen via sms’jes. Degene die ervan geniet om me gek te zien worden door hem. Degene die ik al veel te lang niet te pakken krijg.

"Je bent zo mooi als je boos bent, rechercheur Vance. Bijna als een grote pittige poes… zo verdomd schattig."

Atlas verdomme Kenneth.

Twee jaar geleden heb ik hem eindelijk voor het eerst laten arresteren, tijdens een inval in een loods in Red Hook. Zijn advocaat had hem binnen vier uur alweer vrij.

De aanklachten hielden geen stand—die houden nooit stand bij mannen zoals hij, maar sindsdien jaag ik op hem. Ik volg aanwijzingen die nergens toe leiden, sporen die doodlopen in juridische rompslomp en handige getuigenamnesie.

Ik houd mijn gezicht neutraal terwijl Emily haar wijnglas kantelt op een manier die me serieus zorgen baart. Ze is halverwege een verhaal over een kleuter genaamd Aiden en een pinguïn, en ze doet dat wat mensen doen als ze heel hard hun best doen om charmant te zijn, terwijl ze voelen dat het niet helemaal overkomt.

"En toen begon hij te huilen, en moest ik uitleggen dat pinguïns juist van kou houden, en toen zei hij…"

Mijn telefoon trilt weer. En weer. Ik steek hem met een hoorbare zucht weg terwijl Emily verder praat, maar nu voorzichtiger, alsof ik elk moment midden in het voorgerecht kan weglopen.

Wat, eerlijk gezegd, ik al twee keer heb overwogen. Misschien vaker.

Nog een paar snelle trillingen van mijn telefoon en ik pers mijn kaken op elkaar, mijn irritatie nauwelijks onder controlerend. Gefrustreerd, al afgeleid en wetend wat ik er zal aantreffen, pak ik hem toch weer tevoorschijn, midden in haar zin.

Mijn moeder zou me vermoorden als ze me dit op een date zag doen.

Op het moment dat ik de chat met hem open, klaar om hem te appen dat hij op moet rotten, verschijnt er een dickpic op mijn scherm, op volledig formaat. Het volgende moment sla ik mijn telefoon zo hard op het tafeltje dat de glazen ervan rammelen.

Emily stopt meteen met praten en haar glimlach bevriest. "Gaat het… Alles goed?"

"Eh, ja… Sorry daarvoor." Ik vergrendel het scherm zonder te kijken en stop het weer terug in mijn zak. Heeft ze dat gezien? Alsjeblieft God, laat haar dat niet hebben gezien… "Werkdingen. Ga gerust verder."

"Oh, ik snap het. Volgens mij is je werk bij de NYPD erg veeleisend, dus dat is niet erg." Emily staat op met een zachte glimlach, legt haar servet zorgvuldig op tafel. "Sorry, ik ga even snel naar het damestoilet."

Ik glimlach kort terug en knik, maar zodra ze uit het zicht is, trek ik mijn telefoon er weer uit.

In godsnaam… Een dickpic! Meent hij dit serieus? Is hij niet te oud voor dit soort onzin?

Oké, zesendertig is misschien niet zo oud, hij is minder dan tien jaar ouder dan ik, maar toch… Zou het hoofd van de Kenneth-misdaadfamilie op zijn leeftijd niet wat volwassener en koelbloediger moeten zijn?

Zijn waanzinnigheid maakt het feit dat ik hem niet te pakken krijg soms nog frustrerender.

De eerste foto is alleen een grote getatoeëerde hand die om de basis van een enorme lul geklemd zit. Hij lijkt pijnlijk hard, dik, en met aderen langs de schacht die naar een boosrode eikel leiden. God, is dat formaat überhaupt echt?

Maar het is de tweede foto die mijn bloeddruk omhoog jaagt als ik hem open. Een bredere opname van de kamer waarin hij de eerste foto maakte.

Rode leren boeien hangen aan haken. Een Sint-Andrieskruis aan de muur gebout en een leren bank. Er liggen een hoop speeltjes waar ik de naam niet eens van weet uitgestald op planken als een soort museumexpositie.

Duidelijk een fucked-up BDSM-speelkamer.

Geen wonder dat hij in zoiets geïnteresseerd is. Zieke klootzak.

Ik verwijder beide berichten, mijn kaak gespannen, polsslag dreunend in mijn oren. Woede brandt door mijn aderen, heet genoeg om brandmerken achter te laten. Mijn handen trillen lichtjes terwijl ik de telefoon terug in mijn zak duw, maar de herinneringen slaan toe voordat ik ze kan tegenhouden.

Atlas in boeien op de achterbank van mijn politiewagen.

Grijze ogen verankerd aan de mijne via de achteruitkijkspiegel, donkerblond haar verward. En die langzame, ondeugende grijns die zich over zijn gezicht verspreidt. Hij leunde zo ver mogelijk naar voren als de boeien toelieten, zijn stem laag en geamuseerd in mijn oor toen hij de woorden fluisterde die ik nog steeds niet uit mijn hoofd krijg.

"Je bent zo mooi als je boos bent, rechercheur Vance. Bijna als een grote pittige kitten... zo verdomd schattig."

Hij had gelachen toen ik hem zei zijn bek te houden. Nog harder gelachen toen ik dreigde om verzet bij arrestatie aan zijn aanklachten toe te voegen, het hele gebeuren behandelend als entertainment. Alsof ik de clou was van een grap die alleen hij begreep. Alsof…

Nee, stop.

Die klootzak verdient het niet om zoveel ruimte in mijn hoofd in te nemen. Verdient eigenlijk helemaal geen plek. Maar hier zijn we dan…

Emily komt terug, glijdt weer op haar stoel met een glimlach die wanhopig probeert de avond nieuw leven in te blazen. "Dus, zoals ik zei, kleine Aiden…"

"Juist. De pinguïns." Ik dwing mijn aandacht terug naar haar, naar het afspraakje dat mijn moeder heeft geregeld uit moederlijke bezorgdheid over mijn niet-bestaande privéleven ‘wegens mijn overdreven werkverslaving.’ "Hij dacht dat ze het koud hadden."

"Precies! En toen, en oh, hier zul je echt om lachen, toen vroeg hij of we ze mee naar huis konden nemen om in zijn badkuip te wonen, en ik moest uitleggen dat pinguïns heel specifieke omgevingen nodig hebben, en hij kreeg zo'n blik op zijn gezicht alsof ik net had verteld dat de kerstman niet bestaat, en…"

Ze blijft praten. Iets over vingerverven nu, denk ik. Of misschien zijn we alweer overgestapt op speelplaatsveiligheidsprotocollen. Geen idee. Ik knik op de juiste momenten, maak vage bevestigende geluiden, maar mijn hoofd zit nog steeds vast in die politiewagen van twee jaar geleden.

Atlas’ stem. Die grijns. De manier waarop hij naar me keek, alsof hij iets wist wat ik niet wist.

Ik maak de date af op de automatische piloot. Betaal de rekening terwijl Emily praat over haar vakantieplannen voor de zomer. Breng haar naar huis, naar haar appartement in Brooklyn. Ze woont boven een bakkerij, want natuurlijk doet ze dat. Het hele gebouw ruikt waarschijnlijk naar kaneelbroodjes en onvervulde potentie.

Bij haar deur raakt ze mijn arm aan, haar vingers licht en hoopvol. "Wil je mee naar boven komen?"

"Sorry," ik doe een stap achteruit, creëer ruimte tussen ons die zowel noodzakelijk als wreed aanvoelt. "Ik moet nog wat dingen regelen. Maar ik bel je."

We weten allebei dat ik dat niet zal doen. Ze kust toch mijn wang, haar teleurstelling beleefd en geoefend. "Het was echt leuk je te ontmoeten, Theo. Doe je je moeder de groeten en zeg je haar bedankt voor het regelen?"

Ik ga mijn moeder helemaal niets vertellen. Behalve misschien dat Emily beter verdient dan een man die de halve date dacht aan de man die hij al jaren niet te pakken krijgt.

Alleen in mijn auto zit ik een lange tijd in het donker.

De straat is stil. Brooklyn ’s nachts is alleen maar brownstones en met bomen omzoomde stoepen, met mensen die een normaal leven leiden achter verlichte ramen. Levens die geen stalker-sms’jes van mafiabazen bevatten.

Dan trilt mijn telefoon opnieuw.

NIET BEANTWOORDEN: Eindelijk die chick afgewimpeld. Was bang dat je zou besluiten vreemd te gaan en haar echt te neuken… NIET BEANTWOORDEN: Ik zou het eigenlijk zielig voor je gevonden hebben. Ik weet dat je toch niet in kutjes geïnteresseerd bent. NIET BEANTWOORDEN: Daarom ben je nog maagd op je 25e, toch, kitten? NIET BEANTWOORDEN: Bewaar je jezelf voor mijn enorme k…

Ik verwijderde die shit zonder hem eens helemaal te lezen. Fuck. Hem. Zijwaarts.

Mijn handen trillen waar ze het stuur vasthouden. Pure, onverdunde woede smaakt naar koper en voelt als falen.

Hij speelt spelletjes met mijn leven alsof ik een speelgoedje ben dat hij in een speciaalzaak heeft opgepikt. Stuurt dickpics terwijl ik op dates ben. Houdt me op de een of andere manier in real time in de gaten. Altijd.

Maar het maakt niet uit. Ik ga die klootzak pakken, al is het het laatste wat ik doe.

Want Atlas is niet zomaar een maffioso die zieke spelletjes speelt. Hij is betrokken bij de moord op mijn vader, en ik laat hem daar niet mee wegkomen.

Nemesis in Love

Nemesis in Love

30 Hoofdstukken

close

book

30

Inhoud

add to library button

Opslaan

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker wordt morgen eenentwintig, en ze is nog steeds de enige wolvenloze wolvin in haar roedel. Drie jaar geleden bestormden roedelloze wolven het Sterling & Parker jubileumgala op de avond van haar eerste transformatie. Haar ouders verlieten de balzaal nooit. Haar wolf kwam nooit tevoorschijn. Nu lost ze tweemaal per week roedelgeschillen op in de juridische afdeling van haar vaders bedrijf. De helft van de roedel spreekt haar aan met die voorzichtige stem. Haar witte jurk hangt nog steeds in de stomerijzak. Ze kan hem niet dragen, maar ze kan hem ook niet weggooien. Dominic Sterling is de Alpha. Hij is de miljardair aan het hoofd van de directiekamer en de beste vriend van haar broer. Ze houdt al zo lang als ze zich kan herinneren stilletjes van hem. Hij heeft haar nooit een tweede blik waardig gekeurd. Het bedrijf heeft al drie jaar geen Luna gehad, en de investeerders willen er eentje die tegen de lente gepolijst en klaar is. Dus wat gebeurt er als haar wolf eindelijk verschijnt, en de Godin en de Alpha het oneens zijn over wie hem verdient?

Lees

Fantasy

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Genres

Over Ons

Contacteer Ons

Privacybeleid

Gebruiksvoorwaarden

Cookiebeleid

App Installeren

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095