Reigan Baltazar (Stallion Series 5) par Precious Pages

“ T ita Taba, labas tayo.”

Pinandilatan ni Sierra ang pamangkin. “Ikaw, Martina, two years old ka pa lang, ang lakas mo nang mang-asar. Hindi ako mataba, `no. Malusog lang. Healthy. Voluptuous.” Binuhat niya ito at pinaupo sa kanyang mga hita. “Sige, sabihin mo, Si… t ita… ay… cute.”

“Shi… t ita… ay… kut!”

“Very good!”

“Jabi?”

“Ay, sabay gano’n?”

Ang paboritong fast-food restaurant ni Martina na walking distance lang sa kanilang subdibisyon ang tinutukoy nito. Binalingan niya ang ina ng bata na nasa kusina at naghahanda ng miryenda.

“Dinala mo lang ba uli rito si Martina, Lucy, para kikilan na naman ako?”

“Parang gano’n na nga,” wika ng kapatid niya. “Kanina pa kasi niyan gustong lumabas ng bahay, kaya dinala ko na muna rito.”

Sa kanilang apat na magkakapatid, si Sierra ang panganay pero siya pa ang walang asawa. At hanggang ngayon ay nakatira pa rin sa poder ng kanilang mga magulang. Katwiran naman niya, may kanya-kanya nang pamilya ang mga kapatid niya at siya na lang ang tanging naiwan para mag-asikaso sa mga magulang nila. And anyway, wala naman din talaga siyang balak na hayaan ang mga itong mag-isa sa buhay. Kahit na nga ilang beses na rin siyang itinutulak na mag-asawa na rin.

“Nangati na naman ang mga paa mo, `no?” Pinisil niya ang maliit na ilong ng pamangkin. “Laboy ka talaga kahit kailan. Manang-mana ka sa nanay mo. Siyanga pala, nasaan si Nanay?”

“Nando’n sa tindahan.” Inayos na ni Lucy ang tray ng miryenda. “Kung gusto mo na ring magmiryenda pero tinatamad kang maghanda, sumunod ka na lang sa tindahan.”

Karga ang pamangkin, sumunod na rin si Sierra sa kapatid. Malawak ang kanilang lupa kaya naisipan ng mga magulang niyang magpatayo ng tindahan para may mapaglibangan naman ang mga ito. Pareho na kasi retiradong government employee at naisipang magnegosyo kahit paano upang may mapagkuhaan din sila ng extra income. Kahit na nga sapat naman ang suweldo sa kanyang trabaho bilang new account manager sa isang malaking bangko.

Sa harap ng kanilang tindahan ay may mahabang upuan kung saan pumuwesto si Sierra. Doon na rin naupo si Lucy. Si Martina lang ang tila hindi kuntento sa kinaroroonan nila dahil nag-umpisa na itong magmaktol.

“Tita, jabi tayo,” ungot nito. “Jabi tayo.”

“Wala si Jollibee,” sagot niya. “Namamalengke pa. Magluluto pa iyon at maglalaba.”

“E! Jabi tayo!”

Nagpaikot-ikot ang bata sa pagkakakarga niya. n ang hindi na niya makayanan ay hinayaan na lang niya itong unti-unting dumausdos sa sementadong sidewalk.

“Sierra, pagbigyan mo na nga iyan,” wika ng kanyang ina. “Hindi naman iyan titigil hangga’t hindi nakukuha ang gusto.”

“O.” Inabutan siya ni Lucy ng isang daang piso. “Ikaw na ang sumama riyan para makapaglakad-lakad ka naman.”

“Naglalakad-lakad naman ako sa bahay, ah.”

“Oo. Paikot-ikot sa kusina, sala, kuwarto at banyo. Matatagtag nga ang mga taba-taba mo niyan.”

“Hoy, Maria Lucinda, mas matanda ako sa iyo kaya matuto kang gumalang.”

“Paano ba iyon?”

Nakasimangot lang niyang kinuha ang pera. Nang makita marahil ng pamangkin ang pagpayag niya ay kusa na itong tumahimik at kumapit sa laylayan ng walking shorts na suot niya.

“Tita Taba, karga.”

Pinandilatan lang ni Sierra ang pamangkin. “Patay na si Jollibee.”

Pero imbes na magwala uli ay nauna na itong maglakad patungo sa direksyon ng naturang fast-food restaurant.

“Sino ba ang buwisit na taong nagturo sa kanya na iyon ang itawag sa akin?”

“Si Reigan.”

Lalo lang siyang nanggigil bago mabilis na hinabol ang pamangkin.

“Buwisit nga talaga iyon,” sambit niya nang hawakan sa kamay si Martina. “Kaya ikaw, bata, huwag na huwag ka nang makalapit-lapit sa unggoy na iyon, ha?”

“Monkey?”

“Oo, monkey. Unggoy. Tsonggo. Primate. King Kong—”

“Karga, Tita.”

“Maglakad ka na lang. Magkaka-muscle si Tita, eh.”

“Karga!”

“Malapit na lang naman tayo, o. Lakad na lang—”

“Karga! Sige, magagalit na `ko!”

“Tingnan mo itong kutong-lupang ito. Ang sarap mo talagang kutusan. Naku! Kung hindi ka lang bata…”

Gusto pa sana niyang makipagmatigasan pero pinagtitinginan na sila ng mga nakakasalubong nila. Baka isipin pa na wala siyang puso. Hindi pa naman alam ng mga ito na ang pamangkin niya ang pinakawalang pusong nilalang na ipinanganak sa mundo. Nuknukan ng maldita at salbahe. Palibhasa spoiled sa mga lolo at lola. Pati mga kapitbahay nila ay naloloko na isa itong santa. Kunsabagay, sino nga ba naman kasi ang makakatanggi sa isang cute at bibong bata na dalawang taong gulang pa lang ay matatas nang magsalita? Marunong nang makaintindi sa maraming bagay. Marunong na ring mangatwiran, daig pa ang abogado. Hindi kasi nila ito bine-baby talk kaya siguro madali nitong naintindihan ang mga sinasabi ng matatanda. `Yon nga lang, pati ang mga baluktot na katwiran ng mga matanda ay nakukuha nito.

She picked up her niece. “Ay, anak ka ng— a ng bigat mo, Martina! Ano ba ang ipinapakain sa iyo ng mama at papa mo?”

“Fish.”

“Fish lang?”

“Manok.”

“Ano pa?”

“Mamoy.”

“At maka,” natatawang dugtong ni Sierra. Siya kasi ang nagturo dito ng mga salitang iyon patungkol sa mga paborito niyang ulam. “Manok, mamoy, maka, mish. Sarap, `no?”

“Jabi!”

“Oo na, oo na.”

Paglabas ng kanilang subdibisyon ay makikita ang isang two-storey mini-mall na madalas puntahan ng mga tao mula sa iba’t ibang barangay na malapit sa kanilang lugar. Pati na rin ng mga estudyante mula sa apat na private schools at dalawang public schools doon ay iyon na ang ginagawang tagpuan at tambayan pagkatapos ng kanilang mga klase. Kaya naman may pasok man o wala, umulan man o umaraw, hindi nawawalan ng mga tao roon. Fast-food restaurants, bookstore, video shop, drugstore, banks, boutique shops at grocery store. Kumpleto na ang mini-mall na iyon kaya hindi na kinakailangan pa ng mga taong lumayo para lang bumili ng kung ano-anong kailangan nila sa bahay man o sa pansarili.

Bookstore muna ang madadaanan bago ang Jollibee. Napansin ni Sierra na bigla na lang humigpit ang kapit sa kanya ni Martina at itinago pa ang mukha sa kanyang leeg.

“Monster, Tita! Monster!”

Natawa lang siya nang makita ang kinatatakutan ng pamangkin. Nasa display window kasi ng naturang bookstore ang mga Halloween masks at kung ano-ano pang nakakatakot na paraphernalia para sa nalalapit na Araw ng mga Patay. Pero mas bumilis ang lakad niya hindi dahil sa takot kundi dahil sa lalaking kasalukuyang nagbabayad sa counter.

She had no intention of ruining her day just because of that guy.

Pagdating sa Jollibee ay ibinaba na ni Sierra ang pamangkin na agad namang bumitaw sa kanya. She was about to push the glass door when someone opened it for her. Binalingan niya ang nagbukas para magpasalamat. Pero napakunot lang ang noo niya nang makita ang nakangising mukha ni Reigan Baltazar aka Reigan the Kong.

“After you, Lady Sierralaine.”

“Salamat,” matabang niyang wika. Hindi na niya nilingon pa ang lalaki nang sundan niya si Martina sa redemption booth na pinupukpok na nito. “Mali ka naman ng pinipilahan, eh. Dito tayo.”

“Hello, Tinay,” bati ni Reigan. “How are you? Kinikikilan mo na naman ang tita mo, ano? Tama iyan. Para naman mabawasan ang kayamanan niya at maghanap na siya ng mayamang mapapangasawa. Aherm! Mayaman ako.”

“Leigun!” Mabilis na iminuwestra ni Martina ang mga kamay sa binata. “Karga!”

“Huwag,” saway ni Sierra. “Babaho ang kamay mo.”

“Oy, Sierra, paninirang puri iyan. Mabango ako. In fact, kaliligo ko nga lang. Amuyin mo pa ako kung gusto mo.”

Itinaas ni Reigan ang kilikili at nang akma nitong ididikit iyon sa kanyang mukha ay tinawag na niya ang guwardiya.

“Manong Guard! May manyakis ho dito!”

“O, nag-eeskandalo ka na naman.” Kinarga na lang nito si Martina. “Kung ako sa iyo, Tinay, huwag ka nang magdididikit diyan sa tita mong wala pa ngang asawa, eh, nagme-menopause na. Ano’ng gusto mong bilhin natin? Ituro mo lang at si Dok Pogi na ang bahala.”

Hindi na siya pinansin pa ng mga ito nang iupo ni Reigan sa counter ang kanyang pamangkin at nag-umpisang magbigay ng kung ano-anong order. Hinayaan na lang niya si Reigan. Bahala itong gumastos hanggang gusto nito.

Sa kanya na ang isang daang piso na ibinigay ng kapatid niya kanina. Napangisi na lang siya.

“O, ikaw diyan.”

“Huh?” Sa pagkakalingon ni Reigan sa kanya, daig pa ni Sierra ang nakakita ng artista. Kunsabagay, guwapo naman talaga ito. Matangkad, makisig, matalino at nasisiraan na siya ng bait dahil pinupuri niya ang kumag na ito. “Ako na lang ang bahala sa sarili ko. Ayokong magkautang-na-loob sa iyo.”

“Oo, alam ko naman na kahit utang-na-loob ay may presyo sa iyo.” Binalingan na ni Reigan ang crew na kumukuha sa order nito. “Miss, isa pang two-piece chicken meal. Kulang kasi ang isang manok lang dito sa darling sweetheart ko. `Yong spicy. At dalawang large french fries na rin.”

“Hindi ako kumakain ng french fries. Alam mo ba kung ilang libong calories ang naibibigay ng isang order ng french fries? Punung-puno pa iyan ng asin at vetsin—” Natigilan si Sierra nang nakangiting humarap sa kanya si Reigan at isubo nang sabay-sabay sa bibig ang limang pirasong french fries. “Bakit ba naisipan ko pang sermunan ka? Nagsayang lang ako ng laway. Mahina ka nga palang maka-pick up ng mga leksyon ng buhay.”

“Matagal na akong natuto sa buhay. Kaya nga alam kong hindi dapat binabalewala o ipinagpapabukas ang pagkain ng french fries. Kasi hindi natin alam kung kailan tayo mamamatay. Malay mo, ikaw, hindi ka na sikatan ng araw bukas. Sayang ang pagkakataong makakain ka ng masasarap na pagkain, `di ba?” Binalingan ni Reigan ang crew nang makumpleto ang order nila. “Kaya dapat kain lang nang kain.”

“Masamang damo ako.” Nauna nang naglakad si Sierra patungo sa bakanteng mesa. “Kaya matagal pa akong mamamatay— ay!”

Nahawakan na siya ni Reigan sa braso bago pa man siya makalayo. Dahil sa pagkabigla ay na-off-balance siya at napasandal sa matatag na katawan ni Reigan. Agad niyang naramdaman ang kumportableng init na hatid ng katawan nito. Pero mabilis din siyang lumayo dahil nag-uumpisa na siyang maasar sa sarili. Bakit ba puri siya nang puri sa kumag na ito?

“Ano ba!” angil niya. “Kanina ka pa hawak nang hawak, ha. Idedemanda na kita.”

“Oy, ngayon lang kita hinawakan. ``Di ba, Tinay?” Tumango lang ang pamangkin niya dahil gaya ng lalaki ay punung-puno na rin ang bibig nito ng french fries. “That’s my girl. Ganyan ka dapat lagi, kampi kay Doc Pogi.”

“Paanong hindi kakampi sa iyo `yan, eh, lagi mong sinusuhulan?”

“Aba, dapat lang. Para malakas ang kapit ko sa loob.”

“Sa loob ng?”

“Ng bahay ninyo.”

“Baket?”

“Hindi pa ba obvious? Para mas mapadali ang panliligaw ko sa iyo. Kapag naging kakampi ko na si Martina— O, Sierra, saan ka pupunta?”

“Bibili ng kausap.”

Narinig niyang tumawa si Reigan at muli siyang hinawakan sa braso nang tangkain niyang maglakad na naman palayo.

“Miss, pakidala naman `yong tray namin sa puwesto namin,” anito sa isang crew. “Salamat.”

Walang kahirap-hirap nitong kinalong ang kanyang pamangkin at iginiya siya sa bakanteng mesa. Masaya nang kumakain sina Tinay at Reigan. Si Sierra naman ay abala sa pagpipigil sa sariling maisupalpal sa mukha ng binatang pediatrician ang tatlong hamburger sa harap nila. Matagal na siyang tinutukso nito sa kawalan niya ng love life, especially ang pagiging invisible din ng kanyang mga manliligaw. Kaya naman para daw hindi na siya malungkot, ito na lang ang manliligaw sa kanya. Gago talaga. Gawin pa raw ba siyang charity work.

Minsan na niyang naging crush si Reigan. Noong nasa high school pa lang sila dahil magkapitbahay lang naman sila. May-pagkabrutal ang binatilyong Reigan pagdating sa pang-aasar sa kanya. Pero hindi iyon naging hadlang para magustuhan pa rin niya ito nang husto. Noon. Hindi na ngayon.

“Ako na lang ang manliligaw sa iyo, Sierralaine. Kawawa ka naman, eh. Wala kang suitors. Wala rin naman akong ginagawa kaya okay lang sa akin iyon. Pasalamatan mo na lang ako kapag nagkapera ka na.”

Kulang na lang ay ibaon ni Sierra si Reigan nang buhay nang araw na marinig niya ang mga salitang iyon mula rito. She was sixteen at that time. Panahon kung kailan sagana sa tagihawat ang kanyang mukha at napakaselan ng kanyang puso. She felt so ugly and broken back then. Minsan na nga rin niyang naisipang lumayas noon sa bahay nila para lang makalayo sa siraulong kapitbahay nila. Para makalimot. Pero natawa lang ang pamilya niya sa kanya at sinabing kung lilipat sila, baka tuluyan na siyang mawalan ng manliligaw. And so, to cut a long story short, hindi nga siya nakawala sa mga kuko ng herodes niyang kapitbahay.

Pero kung meron mang naging magandang dulot sa kanya si Reigan, iyon ay nang matuto siyang maging matatag sa buhay. Kumapal ang mukha niya at naging mas aggressive sa mga bagay na gusto niya. Hindi naman siya nabigo. Mahina siya sa Math pero hindi niya iyon tinanggap kaya ngayon, isa na siyang magaling na account manager ng isang malaking bangko. At si Reigan? Pinakinabangan nito ang pagiging bolero kaya ngayon ay isa na itong certified pediatrician. Lahat ng bata, may topak man o wala, nabobola nito. At minsan nga pati matatanda ay nauuto rin. Siya nga lang yata ang hindi nasisilaw sa karisma ni Reigan. Natural, dahil alam na niya ang mga kabuktutan nitong itinatago sa katawan.

“O, Sierra, nawawala ka na naman sa sarili mo,” untag nito. “Sinabi naman sa iyong huwag mo ako masyadong isipin. Nakakahiya. Baka isipin ng iba, eh, dead na dead ka sa akin.”

“Rei, puwede bang maging tao ka naman kahit minsan? Para matuwa naman ako sa iyo. Puwede ba?”

Imbes na sumagot ay ngumisi lang si Reigan, saka lantarang nilantakan sa harap niya ang isang fried chicken. Swak na swak itong pamalit sa trono ni Aga Muhlach bilang product endorser ng naturang fast-food chain. Natatakam siya sa piraso ng manok na iyon. And sad to say, pati na rin sa taong may hawak niyon.

“Hmm, ang sarap-sarap nito, Sierra. Katakam-takam. Hindi ba, Tinay?”

“Yum-yum, Tita Taba.”

Hindi niya alam kung dahil sa pagkakabanggit ng pamangkin niya sa salitang ‘taba’ o dahil lang sa nailang siyang bigla sa lalaking ito na ilang taon na niyang kinabubuwisitan, kaya naman sinimangutan niya ang dalawa.

“I’m on a diet.”

“Hindi ka mabubusog sa kaka-diet mo na iyan.”

“That’s the point.”

“Para kang sira. Magpapagutom ka para lang magkaroon ng magandang katawan?” Pinasadahan siya ni Reigan ng tingin. “What’s wrong with your body?”

Ang sarap talagang sabunutan nito. “I’m fat. Hindi mo ba nakikita iyon?”

“Hindi. Dahil ang nakikita ko ngayon ay isang napakagandang babae.”

“Ewan ko sa iyo!”

Napangiwi na lang ang binata sa lakas ng sigaw niya. Agad naman niyang ibinaba ang boses nang mapansing napalingon sa direksyon nila ang mga taong kasalukuyang kumakain din doon. Peste talaga ang lalaking ito. Wala nang ginawa kundi ang sirain ang araw niya.

“Bakit ba hindi ka maniwala sa mga sinasabi ko? Maganda ka, Sierralaine. Matalino. Sweet. You don’t need a sexy body to—”

“I want a sexy body. At kasalanan mo kung bakit hindi na ako naniniwala sa iyo.”

“Bakit?”

“Tita Taba, huwag ka na magalit.”

Itinuro niya ang pamangkin. “O, `yan, narinig mo? Hindi ba’t ikaw mismo ang nagturo kay Martina na tawagin akong Tita Taba? Tapos ngayon magpapauso ka ng ‘you don’t need a sexy body.’ Tse!”

“Pero minsan ko lang namang sinabi iyon. Isang beses lang.” Hinarap nito ang bata. “Sa akin mo natutunan ang tawag mo kay tita mo?” Pero nagpatuloy lang sa pagkain si Martina.

Alanganin na ang ngiti ni Reigan nang balingan siyang muli. Nagtikwasan naman ang kanyang mga kilay dahil parang nakakalimutan niya ang ngitngit dito tuwing makikita itong nakangiti sa kanya.

“I guess talagang mahihirapan akong pasagutin ka.”

“Ay, oo,” asar niyang sagot. “Parang gano’n na nga.”