

Beschrijving
Aqua, een voormalige zeemeermin, spoelt aan op een strand, ontdaan van haar oceaanidentiteit en gedwongen zich aan te passen aan een wereld waarin ze niet thuishoort. Terwijl ze probeert haar leven weer op te bouwen bij het familie-resort van Bryn, wordt ze geconfronteerd met de gemene spot van Kieran, die haar voortdurend uitlacht om haar postuur en de geheimen die ze verbergt. Maar naarmate Aqua Finn, een vriendelijke resortmedewerker, beter leert kennen, worstelt ze met haar gevoelens voor Kieran, wiens wrede opmerkingen een diepere, verwarrende aantrekkingskracht maskeren. Wanneer haar ware identiteit onthuld wordt, moet Aqua de werkelijkheid van haar verleden onder ogen zien en de gevolgen van haar keuze voor een leven op het land, terwijl ze vecht tegen de aantrekkingskracht van de oceaan die haar dreigt terug te trekken naar de wereld die ze achter zich heeft gelaten.
Hoofdstuk 1
Jun 19, 2025
“Waar ben ik?”
De vraag zweeft in mijn hoofd voordat ik echt wakker ben, als een fluistering gevangen tussen golven. Alles doet pijn. Mijn huid brandt van zout en zand, mijn keel rauw van het stikken in iets dat te droog, te scherp was. Ik knipper tegen het licht, maar de wereld boven mij draait, uitgewist door grijze wolken en stervende donder. De storm vertrekt, maar hij heeft iets meegenomen.
Ik lig op een strand, dat kan ik tenminste vaststellen. Mijn vingers zakken weg in nat zand, trillend. Mijn longen ratelen in mijn borst—strak, onbekend. Mijn lichaam is… verkeerd. Zwaar, traag, alsof het ’s nachts opnieuw is bedraden. Instinctief reik ik naar mijn nek, naar iets waarvan ik weet dat het daar hoort te zijn. Kieuwen. Maar alles wat ik voel is gladde huid. Mensenhuid. Mijn adem stokt, mijn borst trekt samen. Ik hoor niet zo te zijn.
Ik probeer overeind te komen, maar mijn spieren werken niet mee. Mijn benen zijn gevoelloos, lange, bleke dingen die voelen alsof ze bij iemand anders horen. Ik staar ernaar, verward. Twee benen. Geen staart. Mijn lichaam is bedekt met zeewier, verward en koud, nauwelijks iets bedekkend. Mijn topje is gescheurd en doorweekt, plakkend op alle verkeerde plekken, strak trekkend over de rondingen waarvan ik altijd te horen kreeg dat ze te veel waren. Met bevende vingers trek ik het zeewier weg, probeer me te verstoppen, maar het maakt niet uit. Ik voel me blootgesteld, alsof het getij me heeft uitgespuugd om weer uitgelachen te worden.
Ik weet mijn naam niet. Ik herinner me niet wie ik was. Niet echt. Maar ik herinner me het woord.
“Kogelvis.”
Het slaat door mijn schedel als een klap in mijn gezicht. Dat woord, scherp en zangerig, uitgespuwd met nepglimlachen en glinsterend gelach. Gezichten vervagen in mijn gedachten—perfecte, slanke, stralende meisjes met staarten als zijden linten. Ze bewogen als poëzie. Ik was nooit zoals zij. Ik was de grap. Het decor. De joke.
Kogelvis.
Te dik. Te traag. Te onhandig.
“Waarom drijf je niet gewoon weg, Kogelvis?”
“Probeer niet weer vast te komen zitten in het koraal.”
Hun gelach was altijd luider onder water. Luider en kouder.
Zelfs in welke wereld ik ook vandaan kwam, ik was een buitenstaander. Altijd te groot. Altijd in de weg. Ik herinner hun ogen—wijd en vol medelijden als ze niet lachten. Alsof ze niet begrepen wat ik daar eigenlijk deed. Ik was niet gracieus. Niet teer. Ik gleed niet. Ik dobberde. Ik botste tegen dingen aan. Ik dekte mezelf toe, hield mijn adem in, probeerde minder ruimte in te nemen, maar het werkte nooit.
Ze zorgden ervoor dat ik het nooit vergat.
Het woord laat me niet met rust.
Kogelvis.
Dat is alles wat ik nu ben. Een aangespoelde, naamloze hoop op een strand, bedekt met wier en schaamte.
Ik hoorde voetstappen kraken in de buurt. Ik raak in paniek, probeer me op te rollen, maar alles doet pijn. Ik kan niet snel genoeg bewegen.
“Hé!” roept een meisjesstem, verrast en zacht. “Oh mijn god—gaat het wel?”
Ze knielt naast me neer. Ik knipper omhoog naar haar, versuft. Ze lijkt zo uit een strandreclame te komen—gesproete schouders, door de zon gestreepte krullen vastgebonden met een sjaal, een smetteloos wit linnen playsuit dat losjes valt. Haar huid straalt gezondheid uit, haar figuur is één en al lange ledematen en zelfvertrouwen. Ze lijkt niet iemand die ooit is uitgescholden. Ze lijkt niet iemand die zich ooit verkeerd heeft gevoeld.
Ze kijkt me aan met grote groene ogen, zonder zich terug te trekken voor de puinhoop die ik moet zijn.
“Wat is jouw naam?” vraagt ze.
Ik open mijn mond, maar die blijft leeg. Mijn stem verschrompelt voordat ik kan spreken. Ik schud mijn hoofd.
“Geeft niet,” zegt ze zacht. “Ik ben Bryn.”
Ze trekt zonder aarzelen een grote hoodie van haar middel en wikkelt die om mij heen. Het slokt me volledig op. Even zit ik daar gewoon, klamp me vast aan de stof alsof het het enige is dat me bij elkaar houdt.
Ze vraagt niet wat er gebeurd is. Dringt niet aan. Blijft gewoon naast me zitten alsof ik het waard ben om ruimte in te nemen.
Ik haat dat.
Ik haat hoe vriendelijk ze is.
Want het deel van mij dat zich herinnert—echt herinnert—weet dat ik niet zo behandeld hoor te worden. Vriendelijkheid voelt als een leugen. Als een valstrik. Iets waar ik later voor zal moeten betalen.
Ik kijk weg, richting de oceaan, maar zelfs dat voelt ver weg. Het voelde ooit als thuis. Misschien. Maar nu is het alleen maar ruis. Een plek die me heeft weggegooid.
Ik trek Bryns hoodie strakker om me heen, mijn stem nauwelijks hoorbaar. “Het gaat wel. Ik heb gewoon een minuutje nodig.”
Maar vanbinnen schreeuw ik.
“Het gaat niet. Ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet wat er is gebeurd. Het enige wat ik weet is dat ik niet van dit land ben. Ik was ooit een zeemeermin. Een zeemeermin die te veel weet over mensen. Maar het feit dat ik naakt met mensenvoeten op het strand eindigde, vertelt me dat iets mij uit de oceaan heeft gedwongen.”
De golven blijven beuken alsof het ze niets kan schelen. En misschien is dat ook zo. Misschien is de wereld beter af zonder dat ik weet wie ik was.
Want als ik altijd alleen maar… de dikke was…
Dan is vergeten misschien wel het beste dat me ooit is overkomen.

Aqua: The Pufferfish & The Prince
30 Hoofdstukken
30
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101