

Beschrijving
"Lief Dagboek...De Cross Broers Zitten Achter Me Aan" gaat over Lila, een meisje dat naar een nieuwe stad verhuist en de aandacht trekt van de Cross broers-Aiden, Asher en Grayson. Ze beginnen met haar te pesten, maar hun gedrag wordt obsessief en manipulatief, waarbij ze haar meesleuren in hun verwrongen spelletjes. Via haar dagboek onthult Lila haar strijd om hun kwellingen te doorstaan, hun gevaarlijke bedoelingen te doorgronden, en uit te vogelen hoe ze de controle over haar eigen leven kan terugkrijgen.
Hoofdstuk 1
Feb 22, 2026
Datum: 28 augustus Tijd: 23:30 uur
Lief Dagboek, Nieuwe stad, nieuwe school, nieuwe nachtmerrie. Ik wilde een nieuwe start, maar blijkbaar heeft het universum andere plannen. Het diner met de buren had onbeduidend moeten zijn, toch? Mis. Enter de Cross broers—Aiden, Asher en Grayson—drie jongens die van problemen maken een kunstvorm maken. Één diner, en ik ben al hun nieuwe doelwit.
Morgen ga ik naar Ridgemont High. Als vanavond een indicatie is, stap ik regelrecht het hol van de leeuw in. Wens me succes. Of beter nog, bid voor me.
-Lila
***
Verhuizen zou een nieuwe start moeten zijn, tenminste volgens mijn ouders. Voor mij voelde het als een verbanning. Ons nieuwe huis stond in een wijk die zo uit een luxe tijdschrift kwam—verzorgde gazons, onberispelijke stoepen en huizen zo groot dat ze hun eigen postcode konden hebben. Het was een wereld waar ik niet in thuishoorde, en ik was niet van plan te doen alsof.
Ik was nog steeds mijn kamer aan het uitpakken toen mijn moeder haar hoofd om de deur stak. "Lila, lieverd, trek iets moois aan. De buren komen eten."
Ik kreunde en liet me op bed zakken. "Moet dat?"
"Ja," zei ze op besliste toon. "Het zijn de nieuwe collega's van je vader, en we willen een goede indruk maken."
Met tegenzin trok ik een simpele trui en spijkerbroek aan. Het was niet alsof ik iemand wilde imponeren.
De familie Cross arriveerde precies om zeven uur. Zodra de voordeur openging, werd ik overspoeld door een golf van energie die zowel charmant als gevaarlijk was. Drie jongens stapden binnen, elk zo verbluffend knap dat het bijna onwerkelijk aanvoelde.
De eerste, met warrig bruin haar en een grijns die alleen als 'gevaarlijk' omschreven kon worden, merkte me als eerste op. Zijn scherpe ogen namen me onderzoekend op, zijn grijns werd breder.
"Nieuw meisje gesignaleerd," zei hij spottend. "Dit wordt leuk."
De tweede jongen, die iets achter hem stond, was beheerster maar niet minder intimiderend. Zijn gelaatstrekken waren scherp, zijn houding ontspannen en zijn blik doordringend.
"Voorzichtig, Aiden," zei hij gladjes. "Je zou haar kunnen afschrikken voor we zelfs beginnen."
Dus dat was Aiden. En deze... Asher.
Voordat ik hun woorden kon verwerken, kwam de derde jongen binnen. Langer, breder, en met een uitstraling van stille autoriteit. Hij glimlachte niet. Leek zich niet eens te bekommeren om het feit dat ik daar ongemakkelijk stond, me vastklampend aan de rand van het aanrecht.
Hij nam me van top tot teen op, zijn koude ogen bleven net lang genoeg rusten om me ongemakkelijk te maken. "Ze ziet er niet uit alsof ze het lang vol zal houden." Zijn stem was vlak, afwijzend, alsof ik nu al tijdverspilling was.
Het diner was erger.
Mijn ouders waren één en al glimlach, pratend met meneer en mevrouw Cross over werk en lokale scholen, zich niet bewust van de spanning aan tafel. Ondertussen hadden de broers besloten dat ik hun nieuwe favoriete tijdverdrijf was.
Het begon met Aiden die 'per ongeluk' mijn waterglas omstootte.
"Oeps," zei hij grijnzend terwijl ik haastig servetten pakte. "Zag ik niet staan."
"Vast niet," mompelde ik, hem woedend aankijkend.
"Voorzichtig, zonnetje," plaagde hij. "Die blik zou wel eens een gat in de tafel kunnen branden."
Daarna kwam Asher, die me als een havik observeerde telkens als mijn ouders me een vraag stelden. Toen ik stotterde over een antwoord over mijn toekomstplannen, werd zijn grijns breder.
"Maak je geen zorgen, Lila," zei hij, achteroverleunend in zijn stoel. "Je komt er wel uit. Waarschijnlijk."
Ik voelde mijn wangen rood worden van schaamte en frustratie. "Bedankt voor het vertrouwen."
En dan was er Grayson. Hij zei niet veel, maar zijn aanwezigheid was onmogelijk te negeren. Hij zat aan het uiteinde van de tafel, me observerend alsof ik een experiment was dat hij bestudeerde. Eindelijk sprak hij, zijn stem sneed door het geklets heen.
"Laat me raden," zei hij, zijn stem zonder emotie. "Je bent een van die meisjes die denkt dat ze alles aankan?"
Ik verstijfde en ontmoette zijn blik. "Wat moet dat betekenen?"
Hij haalde zijn schouders op en nam een slok water. "Precies wat het lijkt."
De stilte die volgde was verstikkend, en voor het eerst was ik dankbaar toen mijn moeder van onderwerp veranderde.
Later die avond, nadat ik eindelijk naar de rust van mijn kamer was ontsnapt, liet ik me op mijn bed vallen en staarde naar het plafond. Wie dachten ze wel dat ze waren? Zeker, ze zagen er goed uit—irritant genoeg—maar dat gaf hen niet het recht om me als een grap te behandelen.
Ik probeerde het van me af te zetten, mezelf vertellend dat ik niet veel met hen te maken zou hebben. Ze waren buren, meer niet.
Net toen ik begon te ontspannen, werd ik uit mijn gedachten gehaald door een zacht tikkend geluid.
Ik fronste en ging rechtop zitten. Het kwam van het raam.
Ik gleed van het bed af, liep ernaartoe en trok het gordijn open. Mijn hart zonk. Beneden in de achtertuin stonden Aiden en Asher, grijnzend als een stel ondeugende duivels.
Aiden hief zijn hand in een spottende groet, zijn grijns stevig op zijn plaats. Hij vormde met zijn lippen de woorden: "Welkom in de buurt, zonnetje."
Naast hem stak Asher zijn handen in zijn zakken, zijn glimlach minder speels maar net zo verontrustend.
Ik smeet het gordijn dicht en deinsde achteruit, mijn hart bonzend.
"Geweldig," mompelde ik onder mijn adem. "Ik woon naast psychopaten."

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me
60 Hoofdstukken
60
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101