
Beschrijving
Ariella's ouders zijn de Alfa's van alle weerwolven. Ze kunnen niet sterven of pijn voelen, ze kunnen elkaars gedachten horen en ze voelen wat de ander voelt. Dus de dochter van de Alfa's kan niet speciaal zijn, toch? Fout. De dochter van Abriya en Clarence James is slechts enkele weken verwijderd van haar eerste transformatie en twintigste verjaardag. Ze bereidt zich voor om een maand vrij te nemen van school om haar nieuwe vaardigheden te leren, maar plotseling is haar transformatie het laatste waar ze aan denkt wanneer ze denkt dat ze haar zielsverwant heeft gevonden. Davonye is bijna 2 jaar samen met Carisse. Hij heeft hard gewerkt om haar te krijgen en behandelt haar als een koningin. Zijn toekomst ligt vast en hij wil oud worden met haar, dus waarom voelt hij een overweldigende bezitterigheid en verlangen naar een vrouw die hij nauwelijks kent? Terwijl Ariella en Davonye worstelen om hun gevoelens voor elkaar onder controle te houden, herinnert Aura, de Ouderling van de weerwolven, Ariella aan een gave die ze haar 20 jaar geleden heeft beloofd. Niet alleen zal ze op haar twintigste verjaardag een weerwolf worden, ze zal ook andere vaardigheden ontvangen... Bovendien is er onrust in Alaska die elke dag verontrustender wordt. Abriya moet bevallen en wil het risico niet lopen om nog een baby te verliezen door gevechten, dus de rest van de familie moet daarheen reizen om onderzoek te doen. Maar wat zullen ze daar aantreffen?
Hoofdstuk 1
Feb 26, 2026
Abriya James
Ik word wakker voordat Clarence opstaat, wat bijna ongehoord is tegenwoordig, dus ik laat hem in bed liggen en ga naar de herinneringstuin van mijn dochter. Clarence en ik zijn een klein wit hek gaan kopen om eromheen te zetten, dus nu is het echt af in dit gebied.
Ik kniel neer om wat onkruid uit de stenen te trekken die erdoor gegroeid zijn. Mijn buik beweegt en ik wrijf erover. "Niet lang meer," fluister ik. "Ik kan niet wachten om je te ontmoeten."
Ik voel bewegingen in mijn buik en ik hoop dat het komt omdat de baby blij is.
Onze naaste familieleden komen vandaag bij ons logeren, maar ik ben nerveus dat ze mij zien bevallen. Het is één ding dat ze mijn naakte lichaam zien nadat ik van een weerwolf in mezelf verander, maar het is iets anders als ze allemaal naar mijn vagina kijken die opgerekt wordt tot God-weet-welke grootte.
Ik heb Clarence echter niets gezegd over mijn angst, omdat ik niet wil dat hij denkt dat ik zijn ouders of familie buiten deze ervaring sluit.
Dit is tenslotte het eerste kleinkind.
Het lukt me om op te staan van het gras, maar ik krijg een Braxton Hicks-wee en moet er doorheen ademen. Vandaag is het precies drie maanden geleden dat Clarence en ik voor het eerst de liefde bedreven als weerwolven. Het kan tot twee dagen voor of na die drie maanden zijn dat een weerwolf bevalt, maar het is vanavond volle maan en ik heb gewoon het gevoel dat het vandaag gaat gebeuren.
'Baby?' hoor ik Clarence in mijn gedachten en dan staat hij naast me en houdt me vast bij mijn zij.
De wee trekt weg en ik ga rechtop staan. Mijn pijn heeft hem wakker gemaakt. "Stop. Raak niet in paniek, serieus. Dit is normaal."
"Ik raak niet in paniek. Ik denk niet dat je begrijpt hoe snel een weerwolf bevalt, en jij bent geen normale weerwolf. Wat als je hier alleen was?"
"Nou, het is maar goed dat je mijn pijn kunt voelen, is het niet - ah!" We kreunen allebei als mijn buik weer aanspant, maar dit is niet zoals enige pijn die ik eerder heb gevoeld. Ik kreun opnieuw als mijn buik hetzelfde doet, en ik houd me vast aan Clarence.
Hij kreunt als hij mijn pijn voelt en voelt dan aan mijn buik. "De baby is ingedaald," zegt hij en tilt me op en brengt me terug naar onze slaapkamer.
Ik lig op bed en draai op mijn zij... "Oh, God," roep ik uit als er meer weeën komen.
Clarence gaat op zijn knieën zitten terwijl hij de doos vasthoudt die we voor de bevalling hebben klaargemaakt. 'De pijn... verdomme... mijn baby.'
Ik doe hem pijn.
"Je moet..." snik ik... 'Blokkeer me, Clarence...' hijg ik voordat ik stil in de lucht schreeuw, maar dan hoor ik mijn hartslag bonken in mijn oren, samen met het geluid van de baby.
Wat de...
Clarence's gedachten verdwijnen uit mijn hoofd en dan scheurt hij de kleren van mijn lichaam.
"Clarence," zeg ik, maar mijn stem trilt. Ik probeer mijn bonzende hart te kalmeren door diep adem te halen... "Owwww... Het doet zo'n pijn..."
"Schat," zegt hij terwijl hij me probeert te troosten. "Probeer te ademen."
Ik knik en probeer hem te volgen met zijn ademhaling, maar mijn buik voelt alsof die draait en dan voel ik een scherpe pijn tussen mijn benen gevolgd door een golf van vloeistof. Veel vloeistof. Ik schreeuw als de pijn erger wordt. Ik wil nu niet als een klein kind klinken, maar ik kan er niets aan doen.
"Je moet van positie veranderen, sorry, schat. Je kunt niet op je zij blijven liggen." Hij helpt me om op mijn rug te gaan liggen, maar ik krom mijn rug als de pijn erger wordt.
"Je moet... de handdoeken klaarleggen... en de dingen voor de navelstreng van de baby, Clarence."
"Ik wil je niet achterlaten," zegt hij, en de blik op zijn gezicht kwelt me. "De anderen zouden hier zijn."
"Het is oké, we kunnen dit... aaah," roep ik en tranen stromen over mijn gezicht. "Oh, God, ik weet niet of ik dit kan." Ik probeer rustig te worden, ik probeer het echt, maar elke keer als ik ademhaal, neemt de pijn alleen maar toe.
Ik voel een plotselinge golf van rust over me komen en zowel Clarence als ik kijken naar het voeteneinde van het bed waar Aura staat. Haar ogen zijn donker en draaien terwijl ze naar ons kijkt, maar ze komen al snel tot rust.
"Aura?" We hebben haar zo lang niet gezien... Mijn buik wordt hard, maar ik voel niet zoveel pijn als een minuut geleden. Deze pijn is draaglijk, dus ik zoem er doorheen.
"Het spijt me dat ik zo lang deed om te komen," zegt ze. "Ik was ver weg en hoorde net het verzoek om te komen."
Ik schud mijn hoofd. "Ik heb niet om je geroepen."
Ze komt dichterbij en legt haar hand op mijn buik. "Jouw kind wel."
"Wat?" zegt Clarence.
"Onze baby riep om je?" vraag ik verward.
"Ja. Je moet proberen te ontspannen, Abriya. Je baby raakt steeds meer van streek naarmate jij wanhopiger wordt."
"Oh, God, het spijt me. Het spijt me zo," zeg ik tegen mijn buik.
"De baby is klaar om te komen. Heb je alles wat je nodig hebt?" vroeg Aura aan Clarence.
"Ja," antwoordt hij terwijl hij de doos van de vloer optilt. "Ik heb alles hier."
Ze knikt. "Abriya, ga op handen en knieën zitten. Door de positie van de baby is dat de beste positie."
Clarence helpt me om te doen wat ze zei, en ik voel al snel weer een wee opkomen, maar ik kan er doorheen ademen. Ik hap naar adem als ik voel dat de botten in mijn bekken breken.
"Au, au, au," zeg ik, probeer niet te schreeuwen.
"Veel beter," zegt Aura.
Ik spreid mijn knieën wijder als ik meer druk daar beneden voel, en dan verschijnt Clarence naast me om mijn hand stevig vast te houden.
"Schat," troost hij, mijn rug wrijvend.
"Je moet persen," zegt Aura.
Ik laat Clarence's hand los en kijk hem aan. Hij ziet er zo hulpeloos uit. "Schat, het is oké. Ga, ik wil niet dat onze baby op bed valt."
Hij kust me snel en dan voel ik zijn handen tussen mijn dijen.
"Wanneer je het niet langer kunt verdragen, dan is het tijd om te persen," zegt Aura tegen me.
De pijn komt terug, maar het is sterker. Ik probeer zo hard mogelijk te verbergen hoeveel pijn het doet door mijn gezicht samen te trekken en op mijn lip te bijten. Ik zuig lucht in mijn longen als mijn benen trillen en ik probeer te blijven staan, maar wanneer Clarence mijn knieën verder uit elkaar beweegt, voel ik de drang om te persen.
Ik focus op de druk in mijn onderbuik en pers zo hard als ik kan. Meer van mijn botten breken en ik snik, maar ik voel de baby lager bewegen.
"Het hoofdje komt er bijna uit," zegt Clarence, en ik hoor de opwinding in zijn stem. "Oh, shit," voegt hij eraan toe. "Het hoofdje is nu helemaal uit..."
Ik probeer niet te giechelen om Clarence's commentaar, maar het helpt eigenlijk bij de pijn. Een andere golf van druk komt dik en snel, maar deze keer kan ik het gekreun dat uit me komt niet tegenhouden.
Clarence laat me terug in. "Het is een meisje, schat!" Hij zegt het zo opgewonden dat mijn hart overslaat. Ze huilt, en ik laat een ademhaling los die ik niet wist dat ik inhield terwijl opluchting over Clarence en mij spoelt. 'Mijn prachtige kleine prinses,' hoor ik, flitsen van bruine huid, donker haar en lichtbruine ogen.
Ik voel de druk echter terugkeren en ik weet dat het de placenta is.
"Geef haar aan mij," zegt Aura, dus Clarence geeft haar over.
Ik pers weer hard om de placenta door te laten en voel dan complete en totale opluchting. De pijn verdwijnt snel en ik kan me omdraaien en rechtop zitten om Aura te zien die onze dochter vasthoudt, gewikkeld in een handdoek. Ze kijkt naar haar en glimlacht, en onze dochter stopt meteen met huilen.
Aura lijkt het gelukkigst dat ik haar ooit heb gezien wanneer ze haar aan mij geeft. "Gefeliciteerd allebei."
"Dank je wel..." Ik kijk naar mijn babymeisje die precies op Clarence lijkt. Dezelfde lippen, dezelfde neus, zelfs de vorm van haar gezicht is hetzelfde.
Ze is perfect.
"Hallo, mooi meisje," zeg ik zachtjes tegen haar. Haar ogen zijn open en ze kijkt recht naar me.
Clarence zit dichtbij en ze kijkt ook naar hem. 'Een prinses... en zo alert al... papa's kleine meisje...'
Ik hoop dat ze opgroeit om dat te zijn. Ik voel zijn liefde, en als ik me omdraai om naar hem te kijken, rollen er tranen uit zijn ogen.
"Dank je wel," zegt hij, met een kus.
"Waarvoor?"
Hij kijkt naar onze dochter. "Omdat ik niet dacht dat ik gelukkiger kon zijn dan ik al was."
Mijn hart fladdert. Clarence... Ik veeg zijn tranen weg voordat ik de mijne veeg. "Vind je dat ze de naam die we gekozen hebben goed past?" vraag ik hem terwijl we allebei naar haar kijken.
"Ja. Dat vind ik."
"Hoe ga je haar noemen?" vraagt Aura.
"Ariella Sarenity James."

Awakening the Alpha's Daughter
148 Hoofdstukken
148
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101