
Beschrijving
Perfectie. Dat is de levensdefinitie van Matthew Lemiere. Maar soms kan perfectie je leven saai maken. En Scarlette Thompson is echt een probleemgeval die zijn wereld volledig op zijn kop zou moeten zetten.
Hoofdstuk 1
Dec 9, 2025
Scarlette Thompson
"Ja.." Ik rende naar de klant toe, nam de bestelling op en rende terug om de bestelling te brengen.
"Scarlette... Maak tafel 8 schoon."
"Ja." Ik rende naar tafel 8 en maakte de tafel snel schoon. Daarna rende ik terug om de afwas te doen. Ik werkte al zes uur als serveerster en afwasmeisje, en daarna moest ik nog werken in een kledingwinkel.
Mijn gedachten werden weer naar de realiteit getrokken toen ik het geluid van een vallend bord hoorde. Mijn ogen werden groot en ik keek naar beneden. Oh shit! Niet weer...
"Scarlette!" Oh nee, nee... Ik knielde neer om alle glasscherven op te rapen die over de vloer verspreid lagen. Shit!
"Scarlette... niet weer." Ik keek op en zag Kevin, die ook neerknielde en me hielp.
"Niet-" Voor hij het kon afmaken... sneed ik in mijn vinger. Kevin trok me snel mee naar de gootsteen. Hij zette het water aan en hield mijn vinger eronder.
"Blijf hier." zei hij, en ik knikte. Hij ruimde snel de rommel op. Ik hielp hem mee.
"Scarlette! Opnieuw??" Plots kwam mijn baas Rodie binnen. Ik keek naar beneden en zuchtte.
"Ik zweer het... je hebt al tien borden in een maand gebroken," zei hij.
"Ik zal ervoor zorgen dat ze geen borden meer breekt, meneer," zei Kevin.
"Als je er nog één breekt... ben je ontslagen."
"Ik zal daarvoor verantwoordelijk zijn, meneer."
"Argh!" Rodie liep weg en ik zuchtte. Ik draaide me om naar Kevin...
"Sorry."
"Alsjeblieft... doe het niet nog eens," zei hij, en ik knikte.
"Scarlette... Tafel 10!" schrok ik op.
"Ik regel dit wel... ga jij maar."
"Sorry en dankjewel..." zei ik en wilde weglopen, maar Kevin pakte mijn pols vast.
"Wh-"
"Kom eens hier." Hij haalde een pleister uit zijn zak en deed die om mijn vinger.
"Ga maar..." Hij glimlachte en ik knikte. Ik liep weg en begon weer klanten te bedienen. Vandaag is echt een vermoeiende dag en ik heb even adem nodig.
"Gaat het?" vroeg Kevin terwijl hij naast me stond.
"Ja... het gaat wel."
"Oke dan... dag Scarlette." Hij glimlachte en ik knikte.
"Dag Kevin... Sorry en dankjewel." Ik glimlachte en zwaaide. Ik liep weg en deed mijn oordopjes in. Ik keek op de klok en ik heb nog een uur voordat ik moet werken. Ik liep naar een goedkoop tacotentje en kocht een kleine portie. Ik heb zo'n honger en heb sinds vanmorgen niets gegeten.
Ik liep naar buiten met een taco in mijn hand en liep richting mijn volgende werkplek.
Opeens trilt mijn telefoon... oh god. Ik stopte mijn telefoon in mijn tas. In de ene hand had ik een plastic zakje, in de andere de taco. Shit!
Ik negeerde het feit dat mijn handen vol waren... ik probeerde mijn telefoon uit mijn tas te halen toen ik ineens tegen iemand opliep.
"Oh mijn god! Sorry!" Mijn ogen gingen meteen naar de vlek. Mijn taco was letterlijk tegen zijn pak aan geknald. Oh shit! Meteen gooide ik de taco in de dichtstbijzijnde prullenbak, haalde een vochtig doekje uit mijn tas en probeerde snel de vlek schoon te maken.
"Het spijt me zo... het spijt me zo," herhaalde ik steeds.
"Ongelofelijk," zei hij met een diepe stem... waardoor ik opkeek.
Oh heilige krabby patty spongebob...
Is hij een Griekse god of zo? Hoe kan ik tegen zo’n knappe, hete man opbotsen?
"Sorry," zei ik, en onze blikken kruisten elkaar...
"Ik moet gaan, dus geef me dit maar." Hij pakte mijn vochtige doekje en liep weg.
"Sorry!" riep ik hem na, maar hij liep snel door. Ik keek hem na. Oh shit, mijn taco! Ik liep naar de prullenbak en keek naar mijn taco. Shit! Ik had er net een hap van genomen... Ik sloot mijn ogen en zuchtte.
Vandaag is weer zo'n onhandige dag... Hoe kan ik zo onhandig geboren zijn?
Ik liep naar mijn volgende werkplek en kon niet anders dan me ellendig voelen. Ik ben het zat, maar ik kan er niets aan doen.
Ik ben afgestudeerd aan een designschool. Ik kreeg er een beurs voor toen ik op de universiteit zat. Ik heb bij een paar bedrijven gewerkt als designer, maar door mijn onhandigheid... ben ik twee keer ontslagen en de andere twee banen heb ik zelf opgezegd omdat ik geen klik voelde met de collega's.
Nu... probeer ik weer te solliciteren voor een designbaan, maar er komt nog steeds geen reactie of telefoontje. Misschien wil niemand mij aannemen.
Mijn telefoon ging opnieuw. Dat bracht me weer terug naar de realiteit...
"Hallo," nam ik op.
"Scarlette."
"Ja oma?" vroeg ik.
"Hoe laat kom je thuis?" vroeg ze.
"Vandaag... rond tien uur. Waarom?"
"Phil en Nancy komen langs... Ze willen je zien." Phil en Nancy zijn mijn oom en tante. Phil is de grote broer van mijn vader. Ze wonen in Ohio en komen vaak naar New York voor werk.
"Oh oke... Ik ben om tien uur thuis."
"Goed... Ze missen je."
"Oke oma... Ik kom dan op tijd naar huis."
"Mooi." Ze beëindigde het gesprek en ik glimlachte. Phil en Nancy zijn mijn enige familie naast mijn oma. Ze wonen in Ohio en hebben geen kinderen. Toen mijn ouders overleden, zorgden zij eerst voor me, maar mijn oma wilde me bij zich hebben, dus ja... Nu woon ik bij mijn lieve en spraakzame oma.
Mijn maag knorde en ik vloekte zachtjes. Stom van me om de taco weg te gooien... het was een reflex omdat ik bang was dat de man boos zou worden.
Over die man gesproken... wat een lekker stuk.
Oh Scarlette... vergeet daten maar. Niemand wil mij toch. Ik ben onhandig... niet modieus... draag vaak geen make-up... haar overal... zo mager... bleek... niet aantrekkelijk... ik draag mijn haar altijd in een staart of knot... ik weet het, ik weet het... oordeel niet... en het gekste is dat ik nog nooit iemand heb gedate.
Jongens vragen me nooit uit... Ha Ha Ha... zielig? Ja...
Gosh... Wanneer eindigt mijn vloek? Ik wacht op een prins op het witte paard...

BLSC 12: Billionaire's Trouble
45 Hoofdstukken
45
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101