
Beschrijving
Emily werd tegen haar zin door haar familie gekozen om met Jayden, de CEO van Jace Group, te trouwen. Maar Jayden leidde een losbandig leven, zelfs nadat ze verloofd waren. Slechts twee dagen voor de bruiloft betrapte Emily hem op vreemdgaan en besloot ze een einde te maken aan het huwelijk. Maar haar familie wilde daar niets van horen. Ze werd gedrogeerd en 's nachts naar zijn kamer gebracht. Maar het lot wilde dat er een vergissing was. In plaats daarvan werd ze naar een andere kamer gebracht. Het bleek de CEO van Blackwood Towers te zijn, de CEO van het machtigste bedrijf in het land. Noah was ook de meest begeerde vrijgezel van de stad. Om zijn naam te redden van een schandaal na de eenmalige affaire, stelt Noah Emily voor om twee jaar lang een contracthuwelijk aan te gaan. Emily accepteert het graag om zichzelf te redden van haar eigen familie en ook van Jayden. Ze wist echter niet dat ze een moeilijke beslissing had genomen en dat ze alleen was in dat huwelijk.
Hoofdstuk 1
May 18, 2026
Ze stond bij de deur en luisterde opnieuw. Zeker genoeg, het geluid kwam uit de kamer. Ze kon hun kreunen en het geluid van klappen horen. Ze opende de deur en zag een onheilspellend en onheilig tafereel. Daar, op het bed, was haar vermeende verloofde, bezig met een vreemde vrouw. Ze waren zo verdiept in de daad dat ze haar aanwezigheid niet opmerken.
"Harder schat," kreunde de vrouw.
Emily kon het niet langer verdragen. Ze stampte hard met haar voet op de vloer. Dat trok hun aandacht. Jayden keek haar aan zoals je naar een vlieg zou kijken die in je eten is gevallen. Ze deden niet eens de moeite om zich te bedekken.
"Wat is er mis met jou?" vroeg Jayden boos.
"Echt waar! Jayden?" antwoordde Emily.
Eindelijk had Jayden het fatsoen om zijn broek aan te trekken. Hij gooide het laken naar de vrouw om aan te geven dat ze zich ook moest bedekken.
"Zie je niet dat je ons stoort?" vroeg de vrouw op het bed. Ze was zichtbaar boos dat haar moment met de miljardair werd onderbroken.
"Ga weg," zei Jayden vlak.
"Zij is het die moet vertrekken en niet ik. Ik ben je verloofde, Jayden," brieste Emily.
"Verloofde inderdaad," sneerde de vrouw. "Wie denk je wel dat je bent? Is een of andere arme sloeber die probeert te trouwen met Jayden Mason? Hij mag dan met je trouwen, maar hij zal nooit van je houden. Ken je plaats."
Emily draaide zich om naar Jayden,
"Kun je me niet wat respect tonen? Onze bruiloft is over twee dagen."
"Nou…" begon de dame.
"...Hou je mond," viel Emily in de rede. "Je zou stil en beschaamd moeten zijn over jezelf. Rondlopen met zomaar iedereen."
"Jayden. Ze pest me!" zei de dame, terwijl ze probeerde koket te doen.
"Ga weg, Emily," zei Jayden opnieuw.
Emily was geïrriteerd dat Jayden ervoor koos om de dame te verdedigen en niet haar, zijn aanstaande vrouw.
"Ik zal niet langer met je trouwen," verklaarde ze vastberaden.
Jayden glimlachte. "Wat? Dat durf je niet."
"Kijk maar," antwoordde Emily.
"Niemand zal met je trouwen als ik je afwijs. Niemand durft. Gedraag je en ga nu weg terwijl ik nog vriendelijk ben, anders zal ik je laten betreuren," dreigde Jayden.
Emily dacht na over zijn woorden en realiseerde zich dat het waar was. Niemand zou het aandurven met haar te trouwen als ze werd afgewezen door een man zo machtig als Jayden Mason. Ze draaide zich om en liep de kamer uit. Maar ze was vastbesloten niet door te gaan met het huwelijk.
Emily riep een taxi aan om haar naar huis te brengen. Ze zat stil en tranen rolden over haar gezicht. Ze was slechts een jong meisje van 21 jaar. Toch had het lot haar nooit toegelachen sinds ze geboren was. Haar ouders verachtten haar en ze kende nooit rust thuis. Ze moest werken om voor zichzelf te zorgen. Desondanks wilde haar familie haar nog steeds gebruiken om financiële onafhankelijkheid en overvloed te bereiken. Ze waren vastbesloten haar tot de laatste druppel van haar bloed uit te buiten. Haar moeder, vader en zus waren allemaal schuldig. Geen van hen, zelfs niet één, was uitgezonderd. Ze stond niet in iemands goede boeken. Haar misdaad en wat ze had gedaan om zo'n slechte behandeling te verdienen, wist ze niet.
"Hier," bood de goedhartige chauffeur haar een tissue aan. Pas toen realiseerde ze zich dat ze had gehuild. Ze nam de tissue en dwong een glimlach.
"Dank je," zei ze beleefd. Tenminste, één persoon was vandaag aardig tegen haar geweest. Als haar ouders ook maar konden leren en aardig tegen haar zouden zijn...
"We zijn er," kondigde de chauffeur aan, haar uit haar gedachten opschuddend. Emily haalde diep adem en stapte uit de auto. Ze was terug in haar hel van een huis.
Ze opende de deur en ontmoette drie paar ogen die haar met extreme vijandigheid aankeken.
"Goedenavond, mam en pap," begroette ze en probeerde naar haar kamer te sluipen.
De familie zat aan tafel te dineren. Haar oudere zus, Rose, rolde met haar ogen naar haar.
"Waarom ben je thuis? Je zou de nacht moeten doorbrengen in het landhuis van de Mason's," wees haar moeder, Olivia Grant, snel aan. Ze deed geen moeite de wreedheid in haar stem te verbergen. Ze wilde Emily koste wat kost kwijt.
"Ik ga niet langer met hem trouwen," antwoordde Emily.
"Wat!" schreeuwden Olivia en Rose in koor.
"Je moet een grapje maken. Ik zal je niet laten onze kansen in deze familie verpesten. Je zult ons niet te schande maken. Ja. Dat zul je niet. Haast je nu en ga terug naar de familie Mason," zei Olivia hatelijk.
Emily gaf geen krimp. Olivia was verrast. Emily had altijd haar hele leven gehoorzaamd.
"Nee moeder. Ik ga niet trouwen..."
Rose onderbrak haar met een klap. "Hoe durf je onze moeder uit te dagen? Vader?" zei Rose, terwijl ze haar vader om hulp riep.
Meneer Williams Harper keek in stilte toe. Zijn hart bloedde een beetje voor Emily, zijn jongste dochter. Emily riep ook om haar vader. Hij was haar laatste hoop.
"Vader, ik kan niet met Jayden trouwen. Hij zal me niet goed behandelen," huilde ze.
"Goed behandelen inderdaad. Je verdient niet beter, jij waardeloos kind," spuugde Olivia.
Emily's hart deed pijn bij het horen van deze woorden van haar eigen moeder. Ze was eraan gewend, maar elke opmerking raakte haar anders. Haar vader smeken was tevergeefs. Hoewel hij enige medelijden met haar had, was hij ook sterk beïnvloed door zijn vrouw, haar moeder. Hij keek naar zijn vrouw en zij wierp hem een dodelijke blik toe. Hij opende zijn mond en zei tegen Emily,
"Emily, gehoorzaam je moeder. Ga terug naar de familie Mason." Het was altijd hetzelfde oude verhaal. Altijd 'gehoorzamen.' Emily had niets te zeggen in dat huis. Ze ging haar kamer in, in tranen en woede. Rose en haar moeder wisselden blikken uit. "Mam, ze moet gaan, toch? We kunnen niet veel geld verliezen en de kans om een gelukkig leven te leiden. Denk aan de roem, de rijkdom, de macht en het geluk dat volgt. We kunnen haar niet laten gaan, toch?" vroeg Rose. "Zeker. Ze moet trouwen. Maar ze blijkt koppig te zijn. De bruiloft is over twee dagen. En ze moet vannacht in zijn huis zijn. We kunnen geen fouten maken, anders kunnen ze van gedachten veranderen. Wat doen we, mijn lieve kind?" antwoordde Olivia. Rose dacht even na en zei, "Laat het maar aan mij over, mam. Ze gaat of vrijwillig, of ik zal ervoor zorgen dat ze gaat. Ik hoef haar alleen maar te verdoven en haar erheen te sturen."

Contract Marriage; Fated Love
137 Hoofdstukken
137
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101