
Hoofdstuk 1
Apr 13, 2026
Zenia's gezichtspunt
Ik was eindelijk afgestudeerd van de universiteit. De reis was onvergetelijk. Het was alsof je een enorm stuk shit vasthield dat je verstopt had gemaakt sinds het einde van de middelbare school.
Nu was ik eindelijk vrij van de opdrachten, projecten, examens, colleges, regels, het rennen naar lessen, het maken van schema's en alles wat erbij hoort om een student te zijn.
Mama en Jasmine waren zo opgetogen toen ik daar liep en mijn prijzen en certificaten in ontvangst nam. Ik was ook enthousiast voor mezelf. Mijn wangen deden pijn voor de rest van die dag, ik glimlachte zo hard.
Ik stond op het punt om officieel mijn allereerste kledinglijn te creΓ«ren en te lanceren, die in een van de beste tijdschriften van de stad zou worden gepubliceerd. Gelukzaligheid. Andere kledingstukken werden ook verkocht in mijn boetiek, die gul aan mij werd gegeven door de vriend van mijn zus. Hij heeft me die belofte gedaan en hij heeft ze gehouden.
~
"ZENIA!" hoorde ik mijn naam roepen. Het weerklonk door het enorme penthouse. Ik legde mijn digitale notitieblok onder mijn kussen en rolde uit bed.
"Hey." Ik leunde tegen de muur in de woonkamer terwijl mijn zus zich op de bank nestelde met haar zoon.
"Hey. Hoe gaat het met je?"
"Goed." Ik liep naar haar toe en nam mijn neefje in mijn armen en plantte een grote kus op beide kanten van zijn wangen. Het was zo'n knap jongetje met de schattigste glimlach. Hij had kuiltjes. Ik keek altijd uit naar zijn lachen en glimlachen.
"Hoe is het met tante's baby?" vroeg ik hem met een baby-stem. Hij gaf me een glimlach en verborg zijn gezicht verlegen in mijn nek.
"Dus ik heb een project voor je," begon Jasmine.
"Wat voor project?" vroeg ik haar terwijl ik naast haar ging zitten.
"Een groot project." Ze gooide een stralende glimlach op.
"Hoe groot?"
"Heel groot."
"Kom op Jasmine, kom ter zake. Je weet dat ik een heel drukke vrouw ben."
"Ik moet dat je een jurk voor me maakt."
Ik lachte.
Een jurk?
Daar ging het over?
Een jurk?
"Een jurk Jasmine? Serieus?" sprak ik mijn gedachten uit.
"Je zou me moeten vragen wat voor soort jurk."
Ik rolde met mijn ogen, maar ik moest haar bedanken voor alles. Ik zou niet eens de kans hebben gehad om naar de universiteit te gaan als het niet voor Jasmine was geweest.
Zie je, we groeiden op zonder vader en voordat ik mijn middelbare school had afgemaakt, werd mama erg ziek met een longaandoening. Het was zo erg geworden dat ze vaak in het ziekenhuis werd opgenomen. Jasmine was degene die keihard werkte en maaltijden op tafel zette, kleren voor mij kocht, alle rekeningen betaalde en mij door de universiteit leidde zodat ik mijn dromen kon waarmaken. Ik had niet om een betere grote zus kunnen vragen. Ik hou van haar. En ze steunde mijn bedrijf sinds het allereerste begin. Ze kocht altijd kleding, ook al zei ik haar dat ik het haar gratis zou geven. Maar ze zei altijd tegen me: 'sommige van de beste dingen komen niet gratis'.
"Wat voor soort jurk?" vroeg ik terwijl ik mijn neefje kietelde om hem te laten lachen.
"EEN BRUIDSJURK!" gilde ze uit en haar gegil verraste me.
"Wat zeg je nu?" Mijn glimlach bereikte mijn ogen.
Zegt ze wat ik denk dat ze zegt?
Ze toonde een enorme diamanten ring aan haar verlovingsvinger en ik begon ook te gillen van geluk.
"Zijn jullie verloofd?" Veegde ik de gelukstranen weg. Ik was zo blij voor haar. Ze verdiende elk beetje geluk op deze aarde met de man van wie ze echt hield. Ze waren ruim een jaar uit elkaar geweest, maar ze vonden nog steeds liefde voor elkaar alsof er geen scheiding had plaatsgevonden.
"Gefeliciteerd zus." Ik trok haar in een knuffel.
"Gefefetitie," herhaalde Jevan op zijn manier van 'gefeliciteerd'.
We lachten samen. Hij leerde al woorden.
"Dank je schat," zei zijn moeder tegen hem terwijl ze speels zijn bolle wangen streelde.
Haar telefoon ging en ze nam op.
"Zen, vind je het erg om een uur op Jevan te letten? Ik ga naar HT om iets af te geven aan zijn vader," legde ze uit nadat ze had opgehangen.
"Natuurlijk. Geen probleem."
Het was zaterdag en ik had besloten om een dag vrij te nemen van de boetiek en mijn assistent de winkel te laten runnen. Ik moest wat ontwerpen bijwerken die ik moest sturen voor een klant.
"Bedankt." Ze stond op en liep naar de deur. "En wees alsjeblieft voorzichtig met je taalgebruik in zijn buurt!"
We zwaaiden haar gedag.
Ik nam Jevan mee naar mijn kamer, legde hem op bed en ging terug naar mijn digitale notitieblok waar ik al mijn ontwerpen maakte en bewaarde.
Terwijl ik doorbladerde, en tegelijkertijd een oogje in het zeil hield voor Jevan, verwijderde ik per ongeluk een ontwerp dat ik morgen moest beginnen.
"VERDOMME!" vloekte ik hardop.
"Verdomme! Verdomme!" Mijn neefje begon te herhalen wat ik zojuist had gezegd.
"NEE NEE NEE NEE NEE Jevan. Probeer dat alsjeblieft niet te herhalen. Je moeder zou me vermoorden als ze je dat hoort zeggen."
"Me vermoorden. Me vermoorden.
Ik zocht in mijn brein naar iets dat die woorden uit zijn vocabulaire zou wissen.
"Laten we tellen." Ik kwam dichter bij hem.
"Een."
"On."
"Twee."
"Teen."
"Drie."
"Free."
We telden steeds opnieuw van één tot drie en ik zong hem kinderliedjes voor. Dat zou zijn kleine geest wel afleiden van de woorden die hij niet had mogen horen.
___________________________________
Jasmine's gezichtspunt
Ik had mijn kleine gezin rond de eettafel verzameld. Jevan zat in zijn kinderstoel tussen onze stoelen. Ik had het avondeten voor Evan en mezelf gekookt en zoete aardappelhapjes en in blokjes gesneden fruit voor Jevan klaargemaakt.
Ik voerde Jevan terwijl ik ook van mijn bord at. Er ontstond een gesprek tussen Evan en mij en we waren er zo in opgegaan dat Jevan per ongeluk zijn bakje met fruit omver stootte toen hij zelf wilde eten.
"Oh verdomme. Vermoord me," flapte hij eruit.
Mijn en Evans ogen ploften open en we keken naar het kleine figuur dat tussen ons in zat.
"Zei hij net wat ik denk dat hij zei?" vroeg zijn vader, een wenkbrauw naar me opgetrokken.
Ik knikte ja.
Evan sloeg zijn hoofd achterover en begon te lachen, maar ik vond het niet grappig. Jevan was woorden aan het leren en ik vertel altijd mensen om op te letten wat ze zeggen in zijn buurt. Het was erg vreemd dat hij alleen de grove taal uit een volledige zin herhaalde.
Een keer was ik aan de telefoon met Zenia. Ze vertelde me iets heel grappigs en ik noemde haar afwezig een 'klootzak'.
Jevan begon het woord β²klootzak' te herhalen, maar ik berispte hem snel en hij stopte met het zeggen ervan.
Toen Evan die avond thuiskwam, zat Jevan in de woonkamer een Lego-blok kasteel in elkaar te zetten. Hij had dat de hele avond gedaan terwijl ik televisie keek.
Evan kwam naar me toe om me te begroeten en te kussen, zoals hij gewoonlijk doet. Zijn voet stootte per ongeluk tegen Jevans kasteel.
"Sorry, jongen," verontschuldigde hij zich.
"Klootzak," antwoordde Jevan.

Cookies & Cream
48 Hoofdstukken
48
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright Β© 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101