
Beschrijving
Daisy was niet zomaar een meisje. Ze was een getrainde moordenaar. Geef haar een doelwit en ze kon meerdere manieren bedenken om het leven van het doelwit te beeindigen. Na een mislukte ontsnappingspoging uit de wereld waarin ze opgroeide, moet ze wennen aan het feit dat ze terug is in de wereld van training, wapens en dood. Voeg daar een jongen of twee aan toe die Daisy gek maken, een sarcastische houding, veel drama en een missie die Daisy weer terug kan brengen naar de moordenaar die ze ooit was, en je hebt een behoorlijk hectisch verhaal.
Hoofdstuk 1
Aug 7, 2024
Ik veegde mijn mond af met de achterkant van mijn hand en staarde naar mijn reflectie in de gebarsten spiegel.
Het was hun schuld.
Alles was hun schuld.
"Ik wilde gewoon weg," zei ik tegen mezelf en spoelde het toilet door, alle tekenen wegspoelend dat ik zojuist al het eten van gisteravond en veel bloed had uitgekotst.
Ik kreunde en haalde mijn vingers door mijn natuurlijke zilveren haar, in tweestrijd over wat ik moest doen.
Ik kon blijven rennen en uiteindelijk mezelf doden, of ik kon
ga terug en zoek hulp en eindig met het doden van anderen.
Ik had zo hard gewerkt om weg te komen.
Niemand had het ooit eerder gedaan.
Het was me gelukt om onopgemerkt te blijven. Ik was vrij.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik zat nog steeds gevangen in hun net. Ze hadden nog steeds controle over mij.
Ik vloekte luid en sloeg hard met mijn hand op de gootsteen. "Ik kan niet teruggaan," fluisterde ik en draaide me om, liep de slaapkamer in. Ik pakte een bundel kleren uit de tas die al mijn spullen bevatte.
Ik gooide mijn spullen neer op mijn bed. Ik trok mijn kleren uit en voordat ik mijn spijkerbroek aantrok, pakte ik een schone verband en verving ik het met bloed bevlekte verband dat om mijn dij was gewikkeld. Nadat mijn been ingepakt was, trok ik mijn gescheurde skinny jeans aan, een wit hemdje en mijn zwarte leren jas. Ik stopte mijn voeten in mijn legerlaarzen, bond mijn haar in een hoge paardenstaart en liep toen naar de deur.
Ik woonde in een slecht appartementencomplex aan de rand van een klein stadje. Het was goedkoop
en niemand stelde vragen.
Ik vond het leuk om elke dag naar de stad te lopen. Het was eenzaam in je eentje. Ik verhuisde veel, dus het had geen zin om connecties te maken.
Bovendien was de enige persoon waar ik op kon antwoorden, ikzelf.
De stad was schattig en niet erg druk. Het had ook niet veel beveiligingscamera's.
Ik was hier ongeveer twee weken en binnenkort zou ik weer moeten verhuizen.
Het was niet veilig voor mij om lang op dezelfde plek te blijven. Ik keek voortdurend om me heen.
mijn schouder.
Ik keek achter me en liet mezelf een beetje ontspannen, er was een familie aan de overkant van de weg, een oude dame en een groep jongens ongeveer 20 meter achter me.
Niemand om zich zorgen over te maken.
Ik hapte plotseling naar adem toen ik een scherpe pijn in mijn keel voelde en hevig moest hoesten, bloed spatte in mijn handen. "Shit," mompelde ik en pakte een zakdoekje uit mijn zak en veegde snel het bloed weg.
"Dat ziet er niet al te best uit."
Ik verstijfde toen ik
Ik hoorde de stem en mijn hart begon snel te kloppen in mijn borst.
Het kon niet.
Ik hield mijn adem in terwijl ik langzaam omhoog keek, hopend dat de bekende stem gewoon toeval was.
Maar dat was het niet.
"Lang niet gezien, Daisy," zei Blake, naar me kijkend met een arrogante grijns op zijn gezicht.
"Verdomme," vloekte ik en draaide me om, fronste toen de groep jongens die achter me stonden plotseling veel dichterbij waren dan daarvoor. En ze keken allemaal...
recht op mij af.
"Oh nee dat doe je niet," riep Blake en voordat ik kon rennen greep hij mijn pols en trok me terug.
Ik vloekte hard en rukte mijn pols los uit zijn greep, draaide me om om hem aan te kijken.
"Denk je echt dat je in staat bent om te vechten in de toestand waarin je verkeert?" vroeg Blake terwijl hij met zijn vingers door zijn donkere haar ging.
"Fuck you," spuwde ik en hij grijnsde, zijn vuisten voor zijn gezicht opheffend.
, en studeerde harder. Met een ik
Q...
"Kom maar op, Dais," grijnsde hij en dat deed ik precies.
Ik sprong naar voren.
Hij ontweek mijn eerste stoot gemakkelijk en ik beet op mijn tanden, terwijl ik een schop naar zijn zij lanceerde. Hij struikelde even maar lachte. "Je bent zwak," zei hij en ik dook weg voor een stoot die hij uitdeelde. "Ik vraag me af waarom dat is, hè?"
"Jij hebt het gedaan, jij hebt mij besmet?" siste ik en ik hapte naar adem van de pijn toen hij mijn vuist pakte, millimeters voordat deze zijn gezicht zou raken, en pijnlijk omdraaide.
Achter mijn rug.
"We hadden gelijk om ons zorgen te maken over je geestelijke gesteldheid, dus hebben we Jack iets laten maken, speciaal voor jou," zei hij en ik gooide mijn hoofd naar achteren, waarbij ik Blake pijnlijk in het gezicht raakte. Ik wrikte me los uit zijn greep en veegde mijn benen onder hem vandaan, waardoor hij op de grond tuimelde. Hij lachte duister en sprong gemakkelijk op, terwijl hij een vuist naar mijn gezicht stuurde voordat ik kon knipperen.
"Verdomme," mompelde ik en struikelde achteruit. Ik was verrast dat ik nog steeds stond.
Na vanochtend ziek te zijn geweest bonkte mijn hoofd en draaide de wereld constant.
"Sinds de kleine jongen wisten we dat het je hoofd had aangetast," zei Blake tegen me en ik vernauwde mijn ogen naar hem.
"Hou je mond," snauwde ik en ik ging naar hem schoppen, maar hij greep mijn enkel en gooide me omver. Gelukkig wist ik in een hurkzit terecht te komen, maar zodra ik opstond explodeerde er een immense pijn in mijn dij en schreeuwde ik het uit van de pijn. "Verdomme!" vloekte ik en Blake richtte zich op
Ted gaf me nog een perfect gerichte trap tegen mijn dij. Mijn been bezweek van de pijn en ik viel op mijn knieën met een doffe klap. "Klootzak!" gromde ik en dwong mezelf omhoog, maar voordat ik iets kon doen pakte Blake mijn arm en draaide deze pijnlijk achter mijn rug. Ik schreeuwde van frustratie en worstelde in zijn greep, maar hij was te sterk. "Laat me los!"
"Kalmeer anders zal ik je hechtingen opnieuw openen," zei Blake met een zoete stem en ik huiverde toen ik druk voelde op mijn
been. Ik keek naar beneden en zag dat hij een mes tegen mijn dijbeen drukte, vlak bij mijn wond.
"Je bent een klootzak."
"Fijn om jou ook te zien, Daisy," lachte Blake en pas toen besefte ik dat de groep jongens die achter me stond gestopt was en naar Blake en mij keek. "Ze horen bij de Agency," zei Blake en een jongen met rommelig blond haar stapte naar voren en bekeek me van top tot teen.
"Is zij het?" Zei hij op een lo
w, emotieloze stem.
"Nee, ze is een vreemdeling en ik dacht dat het grappig zou zijn om haar aan te vallen," zei Blake sarcastisch.
De man staarde naar Blake en trok een wenkbrauw op. "Jouw zogenaamde humor kan irritant zijn. Wist je dat?"
"Jouw kutsfeer kan soms behoorlijk saai zijn. Wist je dat?" kaatste Blake terug en de man glimlachte heel even, schudde zijn hoofd naar Blake.
"Wie is dit?" vroeg ik en de man zette een stap
naar mij toe. Zijn grote gestalte torende boven mij uit en zijn donkere ogen waren samengeknepen terwijl hij me van top tot teen bekeek.
"Eli Reynolds," zei Blake en ik trok mijn wenkbrauwen op bij de bekende naam.
"De?" vroeg ik en de man knikte.
"Jij bent niet de enige bekende naam bij het Bureau," zei Eli en hij legde zijn vingers onder mijn kin, waardoor mijn hoofd omhoog werd getild om hem aan te kijken. "Maar ik ren niet weg voor mijn werk."
Ik rukte mijn hoofd opzij en schopte mijn-
been forward, Eli pijnlijk in de knie raken.
"Rot op," snauwde ik en hapte naar adem toen Blake het mes in mijn dij drukte, door mijn spijkerbroek en waarschijnlijk ook de hechtingen die ik had. "Klootzak!" gromde ik en Blake tutterde.
"Gedraag je," zei hij in mijn oor. "Sorry daarvoor, Eli. Daisy is nogal een handvol."
Ik lachte spottend en plotseling stopte er een zwarte bus naast ons op de weg. "Hoe origineel," mompelde ik.
en de achterdeuren openden zich om Jack te onthullen.
"Daisy!" Zei hij vrolijk, zijn grijns breder wordend toen ik naar hem staarde. "Hoe is het met je hoofd? Draait het? Ben je al begonnen met bloed overgeven?"
"Jij kleine trut!" Siste ik en ik wierp mezelf op Jack, maar Blake hield me gemakkelijk tegen. "Ik vermoord je, jij sluwe kleine-"
Ik werd onderbroken toen Blake mijn hoofd tegen de deur van de bus ramde en ik kreunde toen ik sterren zag. "Jullie houden je niet in," zei een van hen.
Als de jongens die ik niet kende commentaar gaven en ik knipperde een paar keer met mijn ogen, probeerde ik duidelijk te zien.
"Als de rollen waren omgedraaid, zou zij dat ook niet doen," zei Blake en hij duwde me in de bestelwagen. Mijn zicht was nog steeds wazig van de harde klap van Blake en ik struikelde toen ik in de bestelwagen stapte. Aan beide zijden liepen twee banken en Blake duwde me op een bank en ik hoestte hevig, mijn mond bedekkend met mijn handen terwijl ik bloed ophoestte.
"Dat is walgelijk," zei Blak
hij mompelde en ik veegde mijn handen af aan mijn spijkerbroek.
"Die wetenschap," riep Jack en ik staarde hem boos aan.
Mijn zicht begon op te klaren en ik keek om me heen, op zoek naar een manier om te ontsnappen. Met Blake, Jack en Eli erbij waren er zes jongens, zonder de chauffeur die ik nog niet had gezien.
Ze dachten dat ik zwak was, ze zouden geen verrassingsaanval verwachten.
"Tom, ga voorin zitten bij Oli," beval Blake en een van de jongens die ik niet kende knikte en w
Vertrokken. Eén persoon minder om mee om te gaan. "Iedereen naar binnen."

Daisy
97 Hoofdstukken
97
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101