Games of Saints door Anna Stasyuk

Discover
/
Romance
/
Games of Saints
Games of Saints

Games of Saints

Romantiek

dot
eye

7.5K

Beschrijving

Om van de tirannie van mijn vader af te komen, accepteer ik het huwelijksaanzoek van de eerste man die ik ontmoet. Hij lijkt mij een perfect goede, tijdelijke keuze totdat ik bij hem intrek. Het blijkt dat onze ontmoeting niet toevallig was, en het aanbod om met hem te trouwen evenmin. Deze man, met zo'n symbolische achternaam "Heilige," heeft zijn eigen plannen met mij en ik ben geen tijdelijke bruid voor hem. Hij geeft niet om mijn gevoelens, emoties, doelen of dromen. Hij wil me alleen gebruiken als een object en me dan vergeten. Maar ik kan niet doen wat hij doet... Ik kan niet vergeten...

Boordevol actie
Gepassioneerd
Redactiekeuze
Vijand & Minnaar
Geheim
Romantische spanning

Hoofdstuk 1

Sep 19, 2024

De avond had beter kunnen zijn als mijn vader niet achter me aanwezig was geweest. Hij mag dan maar een paar meter bij me vandaan zijn, maar ik kan hem nog steeds voelen. Op een of andere fysieke manier. Ik wil dit niet, maar de constante angst laat me niet vergeten... hij kijkt toe.

Ik bekijk het schilderij dat aan de muur hangt. Het roept niets op. Het is weer een andere tentoonstelling waar mijn vader voor is uitgenodigd, maar iedereen moet komen. Mijn moeder staat naast hem, net als mijn kleine broertje. Alleen ik ben weggegaan. Ik ben zo ver weg gegaan als mogelijk.

Ik kan het, omdat het moeilijk is om in dezelfde kamer met hem te zijn. Het is genoeg dat we onder hetzelfde dak wonen en lijden onder zijn tirannie. Het doet me pijn dat papa ons thuis geestelijk martelt, terwijl hij zich tegenover anderen gedraagt alsof hij een engel is die uit de hemel is neergedaald. Iedereen denkt dat papa aardig is, maar in werkelijkheid schuilt er een monster achter die glimlach.

Ik werp opnieuw een blik op het doek. De penseelstreken van een onbekende kunstenaar zijn scherp, ruw, alsof deze persoon een storm in zijn ziel verbergt.

De afgebeelde meisje ziet er echter sterk uit. De combinatie van rood, zwart, blauw, wit en geel roept ongemak op. Alsof het anders zou moeten zijn, maar nee... het schilderij stuurt aan op iets duisters.

— Vind je het mooi?

Een mannenstem laat me schrikken. Ik had niet verwacht dat er iemand naar me toe zou komen. Langzaam draai ik mijn hoofd naar de vreemdeling. Ik bestudeer zijn gezicht zorgvuldig. Ze zeggen over zulke mensen — een koude berg. Fijne gelaatstrekken, doordringende diepblauwe ogen, donker maar niet zwart haar. Lang. Brede schouders.

s. Het pak past perfect. In zijn blik is er een subtiele interesse en iets wat lijkt op een grijns.

— Nee, — antwoord ik eerlijk.

— Waarom niet? — hij kantelt zijn hoofd opzij en neemt een slok champagne.

Ik blijf hangen bij de gouden bubbels. Pas dan antwoord ik:

— Ik hou niet van zulke dingen.

— Welk schilderij zou je maken? — de stem van de man stroomt als honing. Het raakt de huid met hints van iets wat lijkt op jasmijn, waardoor ik ril, zelfs de haartjes op mijn armen gaan overeind staan.

Ik strijk met mijn handen over de stof van mijn korte zwarte jurk, pas mijn tas aan, werp nog een blik op het schilderij en zeg dan:

— Een meisje midden in een bos. De bomen zijn donker, maar zonlicht breekt door de kronen heen. Ergens daar, is de blauwe lucht zichtbaar. Ze is delicaat, sierlijk, maar tegelijkertijd sterk en vastberaden. In haar handen een boeket wilde bloemen. De jurk is licht, als... m-m-m... vliesdun.

— Welke emoties zou jouw schilderij oproepen? — hij neemt een slokje.

f champagne. Hij kijkt toegeeflijk, alsof hij als volwassene geniet van de dwaze acties van een kind.

— Vreugde. Kalmte. — Haal ik mijn schouders op. — Niets negatiefs.

— En roept deze dan negativiteit op?

Ik kijk nog eens naar het schilderij. De donkere, verzadigde kleuren roepen echt iets slechts op. Ze halen uit de diepten van mijn ziel angstaanjagende wonden, pijn die ik liever zou vergeten.

— Ja.

— Vertel me, het meisje dat vreugde en kalmte wil, wil je dit allemaal hebben?

Enigszins verbijsterd

Ned, ik kijk naar de vreemdeling. Een orkaan danst in zijn blauwe ogen. Hij is alleen kalm aan de buitenkant, maar van binnen zijn zijn emoties compleet anders. En op dit moment verbergt de man het niet.

— Waarom denk je dat er geen rust is in mijn leven? — vraag ik droog.

Hij leunt iets dichter naar me toe. Zijn stem wordt laag en dreunend, waardoor kippenvel over mijn lichaam loopt:

— Jij bent Juliana Dyka, en ik weet wie je vader is.

Ik kijk angstig in de ogen van de man. Ik draai me snel om.

n naar papa, maar hij is druk aan het praten. Mama staat naast hem, een glimlach op haar lippen, haar witte haar, net als het mijne, in een ingewikkeld kapsel. Mijn kleine broertje houdt mama's hand vast en verdraagt dit evenement. Hij weet wat er later zal gebeuren als hij zich misdraagt.

— Wat weet jij? — mijn stem klinkt schor.

— Jij, je broertje, je moeder zijn onder zijn invloed. Bang. Altijd gehoorzaam, zodat papa niet boos wordt. Onder zijn onderdrukking. Onder zijn macht. In een kooi van goud.

De

De man verkondigt dit allemaal vastberaden, gelijkmatig, als droge feiten op papier.

— Waarom doe je...

Hij laat me niet uitpraten. Een gevaarlijke glimlach streelt zijn lippen.

— Ik kan je hiervan bevrijden, en dan ook je moeder en broer. Wil je dat?

Mijn blik is misschien veelzeggender dan stilte, want tevreden kijkt de man me aan. Een scheve glimlach tekent nauwelijks merkbare lijntjes langs zijn lippen. Het voegt charme toe.

— Hoe? — fluister ik nauwelijks hoorbaar.

Ik kan niet geloven dat dit gebeurt.

naar mij. Hier. Bij de receptie, terwijl pap achter me staat. Ik kan niet geloven dat ik hierover praat met een vreemde die ik voor het eerst zie.

— Trouw met me, Juliana, en je zult vrij zijn.

Een visitekaartje belandt in mijn handen. De man laat me bijna meteen met rust terwijl ik de letters en cijfers op de donkere achtergrond onderzoek. De gouden letters vallen op tegen het zwart. Ik lees de naam van de vreemdeling: "Vlad Svyatyi" en een telefoonnummer.

Mijn adem versnelt. Angst slipt

Het dringt mijn botten binnen met iets onderbewust. Ik verstop de kaart in mijn tas en kijk terug naar het schilderij. Plotseling valt mijn oog op de handtekening van de kunstenaar. Tot mijn verrassing staat er Vlad Svyatyi.

Games of Saints

Games of Saints

66 Hoofdstukken

close

book

66

Inhoud

add to library button

Opslaan

Passion Exclusives

Her Alpha, My Mate

Kelly Wilkins heeft drie regels voor haar trainingsjaar op Iron Peak. Hard werken. De familie niet in verlegenheid brengen. Uit de buurt blijven van de Alpha. Regel drie wordt steeds moeilijker. Asher Strom is een meter drieennegentig, berucht om zijn kille houding en al beloofd aan een Luna waar het hele roedel dol op is. Hij is ook haar lotsbestemde partner, wat voor beiden uitermate onhandig is. Hij zegt dat de band niets verandert. Hij zegt het terwijl hij te dicht bij haar staat in de keuken van het roedelhuis. Hij zegt het terwijl zijn wolf gromt telkens als een andere man naar haar kijkt. Kelly heeft een jaar om te slagen en een moeder die erop wacht dat ze faalt. Haar verjaardag is pas over drie maanden, en een zilveren wolf heeft duidelijk het bericht niet ontvangen. En de Alpha die haar heeft afgewezen, lijkt maar geen reden te kunnen vinden om niet in dezelfde ruimte te zijn.

Lees

Fantasy

Her Alpha, My Mate

passion favicon

My Passion

Genres

Over Ons

Contacteer Ons

Privacybeleid

Gebruiksvoorwaarden

Cookiebeleid

App Installeren

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095