

Beschrijving
Caroline Davenport is eenentwintig, maagd, en begint te vermoeden dat de reden niets te maken heeft met de jongens die ze blijft daten. Haar nieuwe bodyguard is een voormalig militair. Blauwe ogen, een litteken op haar wenkbrauw, eeltige handen. Trauma houdt haar 's nachts wakker en ze kijkt naar Carolines vader alsof ze zijn huis in brand wil steken. Regan Halstead heeft alle reden om de naam Davenport te haten. Richard Davenport heeft haar vader vernietigd - hem erin geluisd, hem opgesloten, de schuld op Regans schouders gelegd. Nu werkt ze in zijn huishouden, aan de buitenkant gehoorzaam. Caroline hoort slechts bij de bijkomende schade te zijn. De beschutte dochter van een rijke man. Makkelijk te negeren, makkelijk te offeren. Ze is geen van dat alles. En elke dag dat Regan dichtbij genoeg is om dat te beseffen, is nog een dag waarop de missie en de vrouw onmogelijk in dezelfde hand te houden zijn.
Hoofdstuk 1
Jul 1, 2026
Caroline's POV
Eenentwintig voelt precies hetzelfde als twintig, wat precies hetzelfde voelde als negentien, wat precies hetzelfde voelde als elk jaar daarvoor waarop ik aan een tafel zat, omringd door mensen die van me hielden en probeerden uit te vogelen waarom ik het nog steeds voelde alsof ik de rol van Caroline Davenport aan het spelen ben in plaats van haar te zijn.
"Ze staart weer naar je," zegt Priya, terwijl ze haar champagneglas richting de verre muur kantelt.
Regan Halstead staat bij de nooduitgang met haar rug tegen de muur, armen over elkaar, en scant de ruimte met zo'n focus dat iedereen in het restaurant erbij loopt alsof ze slaapwandelen.
Leuk verjaardagscadeau, pap. Twee weken is ze nu aan mij toegewezen, en in die twee weken heb ik precies drie dingen over haar geleerd: ze is ex-militair, ze drinkt haar koffie zwart, en ze kijkt naar het huis van mijn vader alsof ze het in brand wil steken.
"Ze staart niet naar mij," zeg ik. "Ze doet haar werk."
"Haar werk is om op je lichaam te letten." Priya grijnst over de rand van haar glas. "En ze let zéker op jouw lichaam."
Priya Rao is de enige persoon aan deze tafel die openlijk met mijn bodyguard zou flirten via mij, vooral omdat Priya met elke vrouw flirt die haar blikveld kruist.
"Ik meen het, C." Ze leunt dichterbij, donkere krullen glijdend over haar blote schouder. "Die vrouw heeft main character energy en... kijk eens naar die houding. Tien euro dat ze issues met haar vader heeft." Priya knijpt haar ogen samen. "Mijn twee favoriete dingen."
"Ze werkt voor mijn echte vader, Priya. Dat is geen pluspunt."
"Dan zal ik respectvol zijn." Priya pauzeert. "Respectvol geobsedeerd."
Ik bijt op de binnenkant van mijn wang om niet te lachen, want lachen geeft haar alleen maar meer munitie. "Ik zet dat in je datingprofiel, precies onder 'zal je barista ten huwelijk vragen'."
Priya trekt haar kin in en vernauwt haar ogen. "Ze onthield mijn havermelk-bestelling, Caroline. Dat is in feite een gelofte." Ze zwiert haar champagne. "Heb je eigenlijk met haar gepraat? Iets verder dan 'wil je me niet volgen naar de wc'?"
"Ik heb het geprobeerd. Ze geeft me antwoorden van drie woorden en doet dan dat ding met haar kaak."
"Dat ding met haar kaak?"
"Zo'n strak klein klemmetje." Ik doe het haar na, en Priya proest bijna haar drankje uit. "Alsof ik haar persoonlijk tot last ben door te bestaan."
"Dat is zelfbeheersing, schat." Priya heft haar glas richting Regan in een toost. "Ze is lang, ze heeft dat sexy litteken door haar wenkbrauw, en ze kan ons allebei makkelijk benchpressen. Ik wil alles weten."
Ik open mijn mond om Priya te vertellen dat twee maanden geleden een man met een bivakmuts me in een onopvallende bus sleurde buiten het liefdadigheidsfeest van mijn vader.
Mijn vorige bodyguard, Dave, kreeg een messteek toen hij me eruit haalde. Mijn vader ontsloeg hem in het ziekenhuis en huurde Regan in.
Maar voordat ik daar iets van kan zeggen, verschijnt Gemma Whitfield, onze enige echte roddelkoningin, achter mijn stoel en grijpt mijn schouders.
"Taart komt eraan en Nate loopt al tien minuten zenuwachtig heen en weer bij de bar om uit te vogelen hoe hij je zijn cadeau moet geven, dus iedereen moet straks verrast doen."
De taart komt op een zilveren schaal, en daarachter komt Nate Pearson, lang, met zandkleurig haar en een glimlach. Hij legt een klein fluwelen doosje op tafel, buigt zich voorover, en kust me.
Ik kus hem terug omdat dat is wat vriendinnen doen, zelfs bijna-vriendinnen, zelfs wat ik ook ben voor Nate na drie weken etentjes en handjes vasthouden en absoluut geen enkele behoefte om het verder te laten gaan.
Hij trekt zich terug en zoekt naar iets in mijn gezicht. Ik geef hem een glimlach, groot genoeg om me nog een week respijt te geven zonder uitleg.
Ik heb vier prima vriendjes gehad, en ik voelde meer toen ik lippenbalsem opzette dan ik ooit voelde tijdens het zoenen met een van hen.
Op mijn eenentwintigste ben ik nog maagd, en dat is precies hoe ik weet dat er fundamenteel iets mis met me is.
Ik blaas de kaarsjes uit terwijl mijn vrienden vals zingen en sterretjes sissen in het glazuur. Ik sluit mijn ogen en doe een wens die ik nooit hardop zal zeggen.
Ik wil iemand willen. Dat is de hele zielige wens. Ik wil mijn maagdelijkheid verliezen aan iemand bij wie mijn handen gaan trillen.
Ik doe mijn ogen open.
"Eenentwintig!" Gemma tikt haar glas tegen het mijne. "En namens iedereen aan deze tafel wensen we dat er dit jaar eindelijk iemand is die je ontmaagdt."
De tafel barst los. Priya verslikt zich in haar drankje en Nate wordt zo rood als de rozen in het middenstuk.
"Gemma, wat doe je nu weer?" weet ik uit te brengen, maar ze is al iemand aan het high-fiven aan de overkant van de tafel.
"Relax, het is niet alsof ik iets nieuws gezegd heb." Ze heft haar glas naar Nate. "Toch, Nate?"
Nate doet zijn mond open. Er komt niets uit.
De hitte kruipt langs mijn nek omhoog en nestelt zich op mijn jukbeenderen. Mijn ogen zoeken de uitgang.
Regan heeft zich niet verroerd. Haar armen nog steeds over elkaar, haar kaak gespannen. Maar haar blik rust op mij.
Die blauwe ogen houden de mijne gevangen over de lengte van het restaurant, standvastig en ondoorgrondelijk, en ik voel hoe mijn hartslag struikelt over zichzelf.
Dan wendt ze haar blik af, terug naar de ruimte, terug naar de uitgangen, en blijf ik achter met een blos die ik aan niemand aan deze tafel kan uitleggen.
Gemma vult haar glas bij, champagne spat over de rand. Ze drinkt sneller dan de rest van ons, haar lach wordt luider bij elke nieuwe schenking.
"Dus, Nate." Gemma steunt met haar kin op haar hand en leunt over de tafel naar hem toe. "Nu je haar de armband en de verjaardagskus hebt gegeven, wanneer ga je het nou echt afronden?"
Nates mond wordt dun. "Gemma, hou op."
"Ik zeg alleen maar." Ze gebaart naar mij met haar champagneglas. "Je mag niet eens na tienen blijven. Op een gegeven moment vraag je je als meisje toch af of het probleem bij het product ligt of bij de klant."
"Het probleem," zegt Priya, haar stem voor het eerst deze avond scherp, "is dat jij vier glazen verder bent dan je persoonlijkheidslimiet."
Gemma's ogen worden kleiner. Haar greep om het glas wordt steviger, het kletskous-masker glijdt weg en laat het zien waardoor mensen op onze universiteit Gemma liever uit de weg gaan zonder dat het gevraagd wordt.
"Weet je, Priya? Niemand heeft om jouw mening gevraagd." Ze draait zich terug naar mij, haar glimlach heeft nu scherpe randjes. "Ik probeer alleen te helpen, C."
Ze reikt over de tafel om de champagnefles te pakken en met haar elleboog raakt ze mijn hand, die naast mijn glas water ligt, en slaat hem hard tegen de rand van de tafel.
Mijn knokkels kraken tegen het marmer en ik snak naar adem, trek instinctief mijn hand terug. De pijn is scherp en direct.
Mijn ringvinger en middelvinger bonken met een doffe pijn die door mijn hele pols trekt.
Mijn eerste gedachte is aan de repetitie maandag en het Elgar-concert waar ik al zes weken op oefen, en hoe mijn docent naar me zal kijken als ik geen goede vibrato kan vasthouden.
"Oeps." Gemma knippert overdreven onschuldig naar me. "Sorry, C. Onhandig."
Ze meent er niets van. Ik ken Gemma Whitfield al sinds ons veertiende, en ze is nog nooit onhandig geweest in haar leven.
Voor ik kan reageren, sluit een hand zich om de mijne.
Regan staat naast me. Ik heb haar niet gehoord toen ze naar me toe kwam, niemand aan deze tafel reageerde voordat ze er gewoon was, over mijn stoel gebogen met mijn gekwetste hand in beide van haar handen.
Haar vingers zijn eeltig en warm. Ze draait mijn hand om, de palm naar boven onder het kaarslicht.
"Buigen," zegt ze. Eén woord, laag, alleen voor mij bedoeld.
Ik buig mijn vingers. Ze bewegen allemaal. De pijn schiet door mijn middelste knokkel, maar alles beweegt volledig, niets schuurt, niets voelt verkeerd.
"Nog eens," beveelt ze.
Ik buig opnieuw. Regan kijkt hoe mijn pezen onder mijn huid bewegen, haar duim zacht op mijn pols, waar mijn hartslag zo hard klopt dat zij hem vast kan voelen.
"Gekneusd," zegt ze. "Je moet er vanavond ijs op leggen."
"Het gaat wel," fluister ik, al klinkt het woord onvast omdat haar duim nog steeds op mijn pols rust en haar gezicht dichterbij is dan ooit.
Regans ogen gaan van mijn hand naar mijn gezicht.
Van zo dichtbij is het blauw verbluffend – diep, als de Atlantische Oceaan vanuit een boot, water dat kalm lijkt tot je erin zit.
"Jij bepaalt dat niet." Haar blik blijft op mijn hand. "Dat doe ik."
Dan laat ze me los, stapt achteruit, en keert zonder een woord of blik naar de rest van de tafel terug naar haar plek.
Mijn hand tintelt nog steeds op de plek waar haar vingers waren.
"Nou." Gemma herstelt zich als eerste. Ze pakt haar champagne en heft hem richting Regan. "Dat was heftig. Doet ze dat elke keer als je je teen stoot, of alleen als je handen erbij betrokken zijn?"
Ik antwoord niet. Ik druk mijn duim op de plek op mijn pols waar Regans duim net was, om de warmte vast te houden.
Kom terug. Hou hem nog eens vast. Het maakt me niet uit welk excuus je gebruikt.

Guarding Caroline
75 Hoofdstukken
75
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101