His Only Possession door Tania
His Only Possession
Beschrijving
"Wa-waarom doe je dit? Wat wil je?" vroeg ik, terwijl ik diep in zijn bruine ogen staarde, denkend aan hoe ik vroeger zo gemakkelijk in ze kon verdwalen. "Oh, hou toch op met dat toneelstuk, Jade, je bent slimmer dan dat. Je weet precies wat ik wil," zei hij, terwijl hij dichterbij kwam. Zijn stem was glad als zijde, maar had toch een ruwe ondertoon, terwijl hij zijn hand op mijn wang legde en zijn duim zachtjes over mijn onderlip liet glijden. Een schok van opwinding trok door mijn hele lichaam, iets waar ik mezelf meteen op berispte. Ik zou niet meer door hem geraakt mogen worden, niet nu meer.
Hoofdstuk 1
Dec 5, 2025
*Derdepersoonsperspectief*
Jade staarde glimlachend naar haar spiegelbeeld. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze, na alles wat ze had meegemaakt—zoals het moment dat ze haar leven bijna verloor—nu hier stond, in een trouwjurk, slechts enkele minuten verwijderd van het trouwen met Dean, de liefde van haar leven.
Ze glimlachte, wetende dat ze het had overleefd en dat het moment eindelijk was aangebroken waarop ze echt gelukkig mocht zijn.
Al moet ze toegeven dat ze nog steeds van streek is door haar talloze nachtmerries van de afgelopen nachten, maar ze zou niet toestaan dat die haar trouwdag zouden verpesten.
Toch kon ze de herinnering aan haar nachtmerrie niet ontvluchten.
Zonder het te beseffen sloot ze haar ogen en dwaalde haar geest terug naar haar nachtmerrie van eerder die ochtend.
*Droom/nachtmerrie*
Zijn ogen gleden van haar hoofd tot aan haar tenen, terwijl hij haar naakte huid en naakte gestalte bestudeerde. Zijn indringende blik op haar ontketende een vuur diep vanbinnen dat direct naar haar kern trok. Hij streelde haar tere huid met lichte aanrakingen, waardoor het geluid van genot uit haar hijgende lippen nog luider werd. Hij leek zich bewust van zijn effect op haar, want een glimlach verscheen op zijn volle lippen. Vervolgens boog hij zich naar haar toe, plaatste zijn lippen dicht bij haar oor en fluisterde: "Ik weet wat je wilt, schoonheid, maar het kan je alleen gegeven worden als je het toegeeft." Hij fluisterde zinnelijk, de trilling van zijn stem stuurde golven van genot rechtstreeks naar haar kern, die op dit moment kletsnat was. "Toegeven wat?" vroeg Jade, haar stem licht trillend van het plezier dat ze voelde. "Dat je van mij bent." Hij pauzeerde, kuste toen haar oor en zei: "zeg het!" "Ik- ah" Haar zin werd afgekapt toen hij haar gevoelige plekje op haar nek vond en begon te kussen en zachtjes te bijten in haar huid. Toen hij haar aarzeling opmerkte, spoorde hij haar aan: "zeg het!" "Ik ben Jou-..."
*Einde droom/nachtmerrie*
Op dat moment werd Jade meestal gillend wakker, zwetend en zeer, zeer opgewonden.
Ze merkte dat ze telkens wakker werd wanneer ze op het punt stond zich aan hem toe te geven.
Dat was de routine van de afgelopen nachten en vroege ochtenden. Ze werd drijfnat en geil wakker, dromend van zijn terugkeer.
Nou ja, dromend én vrezend voor zijn terugkeer.
Jade's gedachten dwaalden opnieuw af, en al snel begon ze terug te denken aan het voorval dat leidde tot haar angst voor Hem.
*Flashback*
*Jade’s perspectief*
Ik werd wakker en merkte dat mijn been een paar centimeter bungelde boven het zachte oppervlak waarop mijn lichaam lag.
Mijn handen waren verbonden aan een paar infuuskoorden, en mijn hoofd bonsde met een lichte pijn op het ritme van mijn zeer trage hartslag.
Ik opende mijn ogen helemaal, en recht tegenover mij zat niemand minder dan die jongen die me bekend voorkwam, al hing zijn lange haar deels voor zijn gezicht.
Zijn opvallende gelaatstrekken die zichtbaar waren trokken direct mijn aandacht, en zijn roze lippen deden me afvragen hoe het zou zijn om hem te kussen.
Toen schraapte ik mijn keel, nogal luid als je het mij vraagt, want de jongen was meteen alert, en toen wist ik precies wie het was, maar ik kon het gewoon niet geloven.
"D-d-Dean?" stotterde ik. "JADE!" riep hij, terwijl hij naar me toe snelde.
Hij pakte mijn hand, streelde mijn wang, en zonder dat ik het doorhad leunde ik in zijn warme aanraking en zuchtte tevreden.
Ik kon het niet geloven, en al snel stroomden de tranen van geluk over mijn wangen.
"Lieverd, waarom huil je? Heb je pijn?" vroeg hij zacht. "Nee, ik, ik, ik kan gewoon niet geloven dat jij het bent. Ik bedoel, ik zag je sterven, en en en, je zei dat je van me hield, toen stierf je! En-" "Ssst," onderbrak Dean mijn gestamel, "het is oké schatje. Ik ben hier, alles komt goed."
Hij schonk me een glimlach en boog zich naar me toe, ik bracht mijn hoofd iets dichterbij, onze lippen waren nog maar centimeters van elkaar verwijderd, toen iemand zei: "Kom ik ongelegen?" Dean en ik schoten snel van elkaar weg, rood van schaamte. "Oh! Pap! Hoi!" zei ik ongemakkelijk. "Hé meisje, fijn om te zien dat het goed met je gaat. Stel je vriend hier eens aan me voor?" "Uhm, oh ja! Pap, dit is Dean. Dean, dit is mijn vader."
Dean sprong snel overeind en stak zijn hand uit om die van mijn vader beleefd te schudden terwijl hij zei: "Aangenaam kennis te maken, meneer." En mijn vader antwoordde: "Het genoegen is geheel aan mijn kant."
Toen keek mijn vader naar Dean, alsof hij hem observeerde, en zei: "Dus jij bent degene van wie mijn dochter het hart gestolen heeft. Wel, ik hoop dat je haar waardeert, en ik hoop dat je goed voor haar zult zorgen, want zo niet, dan kom ik achter je aan. Aangenaam kennis te maken. Nu, ehm, ik laat jullie even alleen voor jullie kleine hereniging." Hij draaide zich om, maar niet voordat hij Dean een strenge blik toewierp.
Dean stond stil, verstijfd en geïntimideerd, dus antwoordde ik: "Oké pap, eh bedankt."
Ik keek Dean aan en glimlachte; hij kwam weer naar me toe, en vlak voordat onze lippen elkaar opnieuw raakten, klonk er weer iemand die zijn keel schraapte en zei: "Is dit een slecht moment?"
We trokken ons snel terug en zagen Lucas daar staan, met een boeket bloemen in zijn handen.
Hij keek tussen Dean en mij in en eiste toen: "Mag ik Jade even privé spreken?"
Dean schudde snel zijn hoofd en liep de kamer uit, waarbij hij de deur achter zich sloot.
Lucas liep op me af en overhandigde me de bloemen. Ik nam ze dankbaar aan en glimlachte naar hem terwijl ik zei: "Dank je."
Ik draaide me om om de bloemen op het tafeltje naast me te zetten, en zodra ik me omdraaide, zaten Lucas’ lippen op de mijne.
Ik was even verrast, maar zodra ik weer bij zinnen kwam, duwde ik hem weg en gaf hem een klap in het gezicht.
"Wat denk je wel niet dat je doet?!" snauwde ik. Hij haalde adem en zei: "Ik wil dat je van mij bent, Jade. Je moet van mij zijn!" "Nee! Blijf bij me uit de buurt!" schreeuwde ik terwijl hij opnieuw probeerde me te kussen, maar toen vloog de deur open en trok Dean hem snel bij me vandaan.
Hij liep boos naar de deur, draaide zich toen om en zei: "Ik zal krijgen wat ik wil. Dat is een belofte." Daarna liep hij weg.
Ik kon het niet helpen me geschrokken, maar ook schuldig te voelen. Ik wist dat ik fout zat door Lucas hoop te geven, maar ik dacht dat Dean weg was, en nu hij terug is, zijn mijn gevoelens voor Lucas verdwenen, terwijl die voor Dean alleen maar sterker zijn geworden.
Dean snelde naar me toe en zei: "Gaat het?"
Ik haalde een paar keer diep adem om te kalmeren en zei toen: "Ja, het gaat wel, maar ga niet weg. Blijf bij me."
Hij schudde zijn hoofd, kuste mijn voorhoofd en schoof een stoel naast me, zijn hand nog steeds verstrengeld in de mijne.
*Derde persoonsperspectief*
Tijdens de receptie van Sarah en Damiens bruiloft gooide Sarah haar boeket en Jade ving het. Zodra ze dat deed, werd ze in het midden van de zaal gezet en kwam Dean naar haar toe, en ging langzaam op één knie.
Jades ogen werden groot, toen Dean een koningsblauw doosje tevoorschijn haalde en zei: "Jade, na alles wat we samen hebben meegemaakt, besloot ik: het is nu of nooit. Jade Christina Reaves, wil je met me trouwen?" vroeg Dean, terwijl hoop zijn ogen vulde.
"JA! JA! NATUURLIJK WIL IK MET JE TROUWEN!" riep ze, en opnieuw ging het publiek helemaal los.
*Einde flashback*
Hoewel ze hem sindsdien niet meer heeft gezien, kan ze het gevoel niet onderdrukken dat ze overal waar ze gaat wordt bekeken, en op de dag van haar afstuderen aan de universiteit, zou ze gezworen hebben dat ze een bekende blik in de menigte zag, maar ze wimpelde het af.
Jades dwalende gedachten werden plotseling naar het heden teruggebracht, toen ze de deur hoorde opengaan aan de overkant van waar ze stond. Eerst dacht ze dat het een van de bruidsmeisjes was die iets in de kamer had laten liggen, maar toen haar ogen verbinding maakten met twee bruine ogen die in haar geheugen gegrift leken te zijn via de spiegel, verstijfde haar bloed.
Ze draaide zich snel om en pakte een taser uit haar handtas. Noem haar gek, maar ze was altijd voorbereid, denkend en vrezend dat deze dag ooit zou komen. Ze zette zo veel mogelijk afstand tussen zichzelf en de lange gestalte die de kamer binnenkwam.
Zijn verzengende blik gleed over haar lichaam terwijl hij haar verschijning in haar nauwsluitende trouwjurk bekeek.
Ze kon niet geloven wat ze zag. Zijn haar was langer geworden en omlijstte zijn vierkante kaaklijn perfect. Zijn lange wimpers lieten zijn chocoladebruine blik nog meer spreken, en zijn perfect gesneden pak liet zijn gespierde, sterke gestalte goed uitkomen.
Zijn volle, roze lippen krulden op in een grijns terwijl zijn hese stem de woorden "hallo Jade" in haar oor liet klinken.
His Only Possession
20 Hoofdstukken
20
Inhoud
Opslaan
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101