His Rose door athrhteera

Rose

Ik kijk recht in de spiegel; ik zie mijn weerspiegeling. Zuchtend hoor ik iemand mijn naam roepen, meer op een dwingende toon. Ik doe mijn best om zijn stem te negeren en blijf mijn handen wassen, maar mijn hart stokt zodra iemand de deur openbreekt—waardoor ik de figuur verrast aankijk.

''Wat duurde er zo lang?'' vraagt Terry en ik rol alleen maar met mijn ogen naar hem. Dan loopt hij op me af voordat hij me bij mijn arm grijpt.

Zodra ik probeer mijn arm los te trekken uit zijn greep, duwt hij me tegen de muur; zijn adem is vlak bij mijn nek—waardoor ik ongemakkelijk beweeg. Ik kijk hem recht in de ogen en hij doet hetzelfde—alsof we elkaar uitdagen. Zijn sterke gespierde armen slaan om mijn middel voordat ze afzakken naar mijn billen.

''Wat ben je aan het doen?'' vraag ik.

Ik doe mijn uiterste best om hem weg te duwen, maar hij is veel sterker dan ik. Wanneer zijn lippen de mijne raken, dwing ik mezelf om terug te vechten, maar hij blijft zichzelf aan mij opdringen. Hij bijt hard op mijn onderlip—opzettelijk, waardoor ik mijn mond open en hij dat als een voordeel neemt om de controle te krijgen.

''Ga weg.'' zeg ik, dit keer klinkt mijn stem als een bevel nadat ik de kus probeer te verbreken.

Hij staart me aan, ''Je bent een hoer. Dat ben je, dus gedraag je ernaar.''

Terwijl zijn handen over mijn lichaam gaan en bijna onder mijn jurk dreigen te grijpen, wordt er iemand onderbroken—waardoor hij iets achteruit stapt. Ik blijf tegen de muur hangen, ik wil niet dichterbij hem komen. Hij is een monster. Nickel kijkt naar ons beiden—en geeft Terry een teken dat hun baas ons snel wil zien vertrekken.

Terry trekt me naar zich toe voordat hij aan mijn billen zit. Ik draai me om en werp hem een boze blik toe, maar hij blijft gewoon aanraken. Terwijl we het toilet verlaten, gaan we richting het VIP-gedeelte waar Gonzales—de man die deze plek bezit—de man die mij bezit—zit. Van een afstand kan ik hem zien lachen terwijl hij iemand bij de heup vastpakt.

Hij is een varken, als je het mij vraagt.

Gonzales merkt dat ik naar hem kijk en zodra Terry, Nickel en ik bij hem aankomen—laat Terry me los voordat hij me richting Gonzales duwt, waardoor ik voor hem val; meer knielend dan wat anders. Ik hoor Terry achter me grinniken terwijl Nickel mijn hele lichaam bekijkt. Ze vinden dit amusant, nietwaar. Ze doen dat altijd.

Ze vinden dit allemaal amusant.

Ze houden ervan om meisjes te martelen. Ze hebben erger gedaan dan martelen en ik beschouw mezelf als gelukkig dat ze bij mij niet zo ver zijn gegaan. Ik ben meer Gonzales’ favoriete meisje—hij zou die fucked up gasten niets met mij laten doen zonder mijn toestemming, maar toch raken ze me altijd aan. Ze denken dat ze dat recht hebben terwijl ze helemaal niets over me te zeggen hebben.

Ik sta op terwijl Gonzales me bij de taille grijpt—me dwingend op zijn schoot te gaan zitten. Hij trekt me dichterbij en vindt het opwindend wanneer ik hem weersta. Hij vindt mij verleidelijk. Dat kan ik niet ontkennen. Ik haat het als ik bij ze ben, maar als ik hun bevelen niet opvolg, kunnen ze me slaan. Dat hebben ze al eens gedaan. Ik weet hoe dat voelt.

Er was een keer dat Terry niet kreeg wat hij wilde van mij—seks. Het was vreselijk. Het deed pijn. Hij dacht er geen seconde over na om me te slaan; ze hebben geen gevoel, geen medelijden. Zoals ik al zei, het zijn een stel beesten. Ze zijn fucked up. Vooral Gonzales.

''Kom op, meisje. Wees niet verlegen.'' zegt Gonzales, terwijl hij een pluk haar achter mijn oor stopt. Dan laat hij zijn hand over mijn dij glijden—opzettelijk probeert hij mijn jurk op te tillen, maar ik werp hem een boze blik toe. Hij lacht, wetende dat ik het niet prettig vind als hij me op die manier aanraakt. Ik laat ze dat nooit toe. Zelfs als het me het leven kost, zou ik dat nooit toelaten.

Ik schuif weg en ga naast hem zitten. Ik wou dat ik hier gewoon weg kon gaan, maar ik weet dat ik niet ver zou komen. Niemand heeft ooit het overleven gered na te zijn gevlucht voor Gonzales en zijn bendeleden. Ze zijn moordenaars. Ze doden zonder medelijden, ze doden iedereen die hen dwarszit. Dat is wat ze zijn. Wie ze zijn.

Terry gaat naast me zitten, pakt weer mijn dijen vast. Ik sla zijn hand weg en het is duidelijk dat hij de boodschap fuck off niet begrijpt. De luide muziek op de achtergrond dreunt in mijn trommelvliezen en ik probeer me op de muziek te focussen zonder Terry te hoeven voelen, maar hij blijft me aanraken.

''Fuck off, Terry.'' zeg ik, dit keer klinkt mijn stem als die van iemand die er genoeg van heeft. Hij steekt zijn handen in de lucht en trekt zich terug, wat nog geluk is want meestal doet hij dat niet. Ik denk dat hij niets kan doen wat me schaadt wanneer Gonzales erbij is. Gonzales houdt er niet van als een van zijn meisjes geslagen wordt. Het grappige is dat hij ze zelf slaat als ze problemen veroorzaken—dus wat is het verschil?

Ik denk dat je het nu wel snapt. Ik woon niet in een kasteel met een prins op het witte paard, maar ik woon hier met een paar fucked up mannen. Ze hebben me opgenomen toen ze me op straat vonden toen ik een jaar of elf was. Opgegroeid in deze omgeving kun je wel zeggen dat ik gewend ben aan dit soort dingen.

Ze hebben me gedwongen iets te doen waarvan ik nooit dacht dat ik het ooit zou doen. Je kunt het wel raden. Ik verkoop mijn lichaam voor geld. Dit is niet wat ik in het leven wilde. Nooit, maar als ik het oneens ben of ruzie met ze maak, kunnen ze mijn gezicht verbranden. Dat hebben ze bij het vorige meisje gedaan.

Raad eens waar zij nu is.

Dood.

Mensen voor mijn ogen vermoord zien worden. Dat was het begin. Ik was nog zo jong toen ik ze een paar mannen zag doodschieten gewoon omdat ze Gonzales’ bevelen niet opvolgden. Sindsdien achtervolgt dat beeld me, maar naarmate ik ouder werd voel ik niets meer. Verdoofd voor dit alles.

Mijn ogen dwalen rond en ik zie Gonzales en zijn mannen zichzelf vermaken. De andere meisjes lijken nooit ongehoorzaam of tegen te spreken wat de mannen maar met hun lichaam willen doen. Ik begrijp nooit waarom ze altijd toegeven; ik vind dat dom. Ik vind dat echt onrealistisch. Misschien zijn ze bang om te sterven, net als ik.

Het voelt alsof ik hier niet thuishoor, wat ook zo is. Ik hoor hier nooit thuis. Ik moet hier weg—ik moet een nieuw leven beginnen. Een nieuw begin. Dat nieuwe begin klinkt onmogelijk voor iemand als ik. Wat me banger maakt dan de dood is de maatschappij—zouden ze me veroordelen om wie ik ben? Zouden ze vragen stellen over wat ik deed? Zouden ze anders naar me kijken?

Ik stop met rondkijken als ik een onbekende man zie die naar me kijkt. Zijn bruine ogen zijn zo donker als maar kan en zijn gezicht is prachtig gevormd. Mijn ogen blijven over zijn gezicht glijden—me realiserend hoe onvoorstelbaar mooi hij is. Hoe hij een sterke kaaklijn en perfect gevormde lippen heeft. Hij is te mooi om mens te zijn; hij lijkt wel een engel. Een engel die hier niet thuishoort.

Hij blijft me aankijken en ik kijk terug. Tot mijn verbazing zegt hij iets tegen de man naast hem, staat op en loopt op mij af. Hij blijft naar me kijken en ik kan niet stoppen met naar hem te kijken. Mijn wangen kleuren rood als ik hem een kleine glimlach zie trekken—zijn kuiltjes onthullend.

God, hij is mooi.

Voor ik het doorheb staat hij al tegenover Gonzales—alleen de glazen tafel scheidt hen. Oh wow, hoe is hij binnengekomen? Ik knipper een paar keer en kijk naar Gonzales die zich realiseert wie er voor hem staat. ''Het is lang geleden, Elia,'' zegt Gonzales, terwijl hij een slok van zijn drankje neemt voordat hij het weer neerzet.

''Het is even geleden.'' De mooie man—van wie ik aanneem dat hij Elia heet—antwoordt. Hij kijkt Gonzales recht aan voordat hij nog eens in mijn richting kijkt. Dan gaat hij op een van de stoelen zitten, wat verder van de meisjes maar nog dicht genoeg bij Gonzales en mij. Hij glimlacht weer, toont zijn kuiltjes opnieuw, ''Ik wil een van je meisjes.'' zegt hij.

Gonzales grinnikt. ''Wijs. Kies maar.'' Hij begint te wijzen naar de meisjes aan de overkant—die duidelijk verrast lijken door de schoonheid die ze zien. Ik weet het, dames, jullie hoeven niet zo te staren. We kunnen allemaal zien hoe knap hij is. Dacht ik bij mezelf.

Elia glimlacht terwijl hij naar de grond kijkt en dan zijn hoofd optilt, recht naar mij kijkt. ''Nee. Ik wil haar.'' Hij wijst naar mij—waardoor mijn ogen zich verbaasd verwijden, maar ik blijf zitten. Het voelt alsof de hele wereld is gestopt met bewegen. Gonzales draait zich om om naar mij te kijken, maar ik blijf Elia aankijken. Wie denkt hij dat hij is? Wil hij mij? Ik ben geen object. Oh, let op het sarcasme. Kijk waar ik ben en kijk wat mij tegenhoudt.

''Blijkbaar, mijn vriend, kies maar iemand behalve haar.'' voegt Gonzales toe, zijn gezicht bloedserieus.

Een deel van mij wil opstaan en gewoon naar Elia rennen, ook al ken ik hem niet en hij een seriemoordenaar of zoiets zou kunnen zijn, maar er is gewoon iets aan hem waardoor ik me zo aangetrokken voel. Misschien is het gewoon zijn uiterlijk, misschien is hij gewoon te mooi, dat zal het wel zijn.

Elia blijft even stil voordat hij zijn kaak spant en opnieuw begint te spreken: ''Hoeveel?'' vraagt hij en ik voel een lichte pijn in mijn borst.

Ik weet het. Ik ben een verdomde hoer. Vreemden komen naar me toe en betalen me voor mijn diensten. Eerlijk gezegd kon het me nooit schelen wanneer ze me gebruikten, maar opeens, als het om die knappe man daar—Elia—gaat, is die plotselinge pijn een verrassing voor me. Kom op, hij is vast net als alle andere mannen die me voor één nacht willen en me daarna dumpen.

''Zoals ik al zei, ze is niet te koop.'' zegt Gonzales, terwijl hij zijn pistool tevoorschijn haalt. Tot mijn verbazing lacht Elia. Oh god. Ligt het aan mij of is zijn lach het mooiste geluid ter wereld? Nou ja, niet het mooiste, maar verdomme. Is hij echt of droom ik? Waarom heb ik nooit eerder iemand als hij ontmoet? ''Als je verder niets wilt, vertrek dan.'' voegt Gonzales toe.

Elia kijkt Gonzales recht in de ogen. Zijn blik straalt vastberadenheid uit—dat hij hier is om te krijgen wat hij wil en niet zal vertrekken tot hij het heeft. ''Jouw zaak is aan het verloederen. Je meisjes worden met de dag minder. Je klanten blijven klagen. Waar denk je heen te gaan met zo'n situatie?'' zegt hij kalm. Elia deinst niet eens terug bij het zien van Gonzales' pistool.

Ik adem uit. Dit is te veel om te verwerken.

''Eén miljoen.'' zegt Gonzales opeens uit het niets.

Wow, wacht. Eén verdomde miljoen?!

Ik kijk op naar Elia en zie hem knikken, waarna er twee mannen achter hem gaan staan. Eén van hen zegt hem zachtjes iets, terwijl de ander ons allemaal in de gaten houdt. Het moeten zijn mannen zijn. Elia knikt opnieuw, staat op—schikt zijn pak. Dan steekt hij zijn hand naar me uit. Gonzales staat op, ''Als je het geld niet hebt—'' begint hij, maar Elia onderbreekt hem door zijn wijsvinger op te steken.

Binnen enkele seconden begint Gonzales' telefoon te rinkelen; er is een melding. Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn en kijkt op het scherm. Dan kijkt hij terug naar Elia—zelfs hij is compleet verrast.

''Vanaf nu heb je niets meer met haar te maken. Je mag haar nooit meer zien. Je mag niet eens in haar buurt komen of ik vernietig jou en iedereen die aan jou gelinkt is. Inclusief die twee.'' zegt Elia, met een glimlach terwijl hij naar Terry en Nickel wijst.

Ik ben met stomheid geslagen. Wat moet ik in godsnaam doen? Gonzales heeft me zojuist aan een vreemde verkocht en laat me dit even herhalen: aan een ongelofelijk knappe vreemde, maar ik vertrouw hem niet. Ik vertrouw eerlijk gezegd niemand. Soms vertrouw ik mezelf niet eens.

Waarom klaag ik eigenlijk?

Ik weet het niet. Misschien omdat iemand me koopt.

Elia loopt naar me toe en stopt. Ik kijk op—ontmoet zijn gezicht van dichtbij en zie dat hij er nog beter uitziet van dichtbij. Het voelt alsof mijn hele lichaam trilt en ik mezelf niet in bedwang kan houden. Als ik weer omlaag kijk, zie ik tot mijn verbazing dat hij door zijn knieën gaat zodat onze gezichten op een paar centimeter afstand zijn. Mijn adem stokt als onze neuzen elkaar lichtjes raken, voordat hij langzaam terugdeinst.

Hij steekt opnieuw zijn hand uit en deze keer leg ik de mijne met een lichte aarzeling in de zijne. Onze huid raakt elkaar voor het eerst en ik voel mijn benen zonder reden slap worden. Kom op, Rose! Hij houdt alleen je hand vast, godverdomme. Ik kreun inwendig.

Zonder dat ik het door heb, sta ik al voor zijn auto. Ik adem uit—ik kan nauwelijks geloven dat ik hier echt wegga. Fronsend begin ik na te denken over wat ik gedaan heb om dit soort kans te verdienen. Nee, ik vergeet god vaak en denk alleen aan Hem als het me tegenzit. Dus laten we dat 'gelovige' deel maar schrappen.

Langzaam begin ik weg te lopen zonder achterom te kijken. Ik weet het, hij zal me misschien achterna komen maar dit is toch wat ik wil? Ik wil een kans om weg te rennen en te vertrekken. Om aan al deze bullshit te ontsnappen. Jarenlang wil ik al mijn eigen vrijheid. Ik denk dat ik altijd mijn eigen doodsvangenis binnenloop.

Ik hoor iemand mijn naam roepen van achteren, maar ik blijf doorlopen—negeer de roep. Mijn pas versnelt vanzelf; wat het makkelijker voor me maakt. Al maakt de jurk die ik draag het lopen lastig, ik doe mijn best. Ik mag deze kans niet missen. Nou ja, eigenlijk, ik ben meer al de kans aan het missen om echt te ontsnappen.

Ik sla linksaf, schop mijn hakken uit en begin te rennen de donkere steeg in. Slecht idee, slecht idee, Rose! Vloek ik in gedachten, maar waar kan ik anders heen? Het is donker en ik heb geen idee waar ik heen moet. Op dit moment ren ik weg van die knappe vreemde omdat ik al aan Gonzales ben ontsnapt. Dankzij die schoonheid.

''Stop!'' hoor ik iemand van achteren schreeuwen en ik draai me om en zie dat het de man van eerder is—de man met wie Elia sprak.

Zuchtend blijf ik rennen; maak een scherpe bocht en stoot mijn arm tegen de muur—waardoor ik nog harder kreun. Fuck de vieze straten, ik moet hier gewoon wegkomen. Eindelijk ben ik het een keer met mezelf eens als ik om me heen kijk—en zie dat er voor me een open straat is. Dit is misschien mijn enige kans om te ontsnappen! Ik moet snel handelen.

Terwijl de gestalte dichterbij komt, versnelt mijn pas. Ik stop abrupt met rennen als ik iemand een paar meter verderop zie staan. Door het weinige licht kan ik zijn gezicht amper zien, maar als ik goed kijk, komen de beelden van hem naar boven. Natuurlijk is hij hier. Natuurlijk. Zuchtend zet ik een paar stappen achteruit, maar als ik dat doe bots ik tegen een van zijn mannen, en als ik hier blijf staan, krijgt hij me sowieso te pakken.

Heb ik een andere keus? Nope.

Hij begint dichter naar me toe te lopen en hoe dichter hij bij komt, hoe beter ik zijn speelse grijns op zijn gezicht zie. Ik ben eraan. Dat is zeker. Ik sluit mijn ogen en adem nog een keer uit. Zodra ik de bekende geur van zijn parfum ruik, open ik mijn ogen en kijk ik recht tegen zijn borst aan. We staan dicht bij elkaar. Té dicht.

Ik kijk op en zie hoe hij naar mij kijkt—zelfs in het donker zie ik de warmte in zijn ogen. Hij streelt met de rug van zijn hand zacht over mijn wang; waardoor ik onbewust slik. Onze blikken wijken niet af, geen enkele knippering kan ons onderbreken. Hij buigt zich voorover en ik voel zijn lippen langs mijn wang strijken, waardoor ik mijn adem inhoud.

Zijn lippen gaan naar mijn oorlel, ''Het spijt me, mio amore.'' fluistert hij zachtjes.

En opeens voel ik een scherpe pijn aan de zijkant van mijn nek en mijn ogen worden groot als ik zie dat hij iets injecteert. Ik kijk naar zijn gezicht terwijl hij iets achteruit stapt—naar me kijkt. Mijn benen worden onmiddellijk slap terwijl de vloeistof door mijn aderen stroomt. Mijn hele lichaam voelt alsof het in brand staat; het plotselinge ongemak, de pijn, de gevoelloosheid; alles gemengd in één.

Ik knipper een paar keer, probeer helderder te zien maar alles verdwijnt langzaam. Inclusief hij.

Hij werpt een blik op mijn lippen voordat hij recht in mijn ogen kijkt en mijn ogen sluiten zich onmiddellijk—ik voel alleen nog zijn armen om mijn middel, die me tegenhouden om te vallen.

Wat een interessante manier om te sterven.