
Beschrijving
Schulden aan de Maffia Blurb "Nou, ga je het doen of niet?" Ik houd mijn kin hoog, maar vanbinnen tril ik. "Wat doen?" vraagt de maffiabaas mij, met een zelfgenoegzame blik op zijn gezicht. "Wat je hebt betaald." Ik bijt op mijn onderlip en vraag me af of ik hem wel aankan. Ik ben tenslotte nog maagd. Hij grinnikt naar me, en dan is zijn mond op de mijne, en hij haalt er elk dubbeltje uit. *** Eleni Ik zou alles doen om mijn familie veilig te houden. Wanneer ik ontdek dat een gangster iedereen van wie ik houd probeert te vermoorden vanwege een schuld, offer ik mezelf op en beland ik op een veilingblok. Wanneer ik eigendom blijk te zijn van Dante Cattaneo, weet ik niet of ik gered ben of regelrecht naar de hel ben gestuurd. Dante Ze is prachtig en doodsbang, ook al probeert ze het niet te laten merken. Mijn nummer een regel is om nooit mijn zwakte te tonen, maar vanaf het moment dat ik haar gezicht zie, weet ik dat ik haar moet hebben. En als iemand erachter komt hoe ik me over haar voel, ben ik verloren. Duik nu in deze stomende, duistere maffiaromance!
Hoofdstuk 1
Jan 22, 2026
Eleni
"Baba, ik moet over een half uur naar de les," zeg ik terwijl ik papieren borden en bekers opruim van een van de hoge tafels achterin The Greek Corner. "Ik moet me nog omkleden."
Mijn vader zucht diep en duwt zichzelf overeind uit zijn stoel achter de toonbank. "Ja, chryso mou, ik weet het. Maar je mama had nu eigenlijk klaar moeten zijn met de inventaris, zodat zij de klanten kon helpen. Kun je niet nog even wachten?"
Ik onderdruk een frons en knik. Hij ziet er de laatste tijd steeds vermoeider uit sinds we Christos een paar jaar geleden zijn kwijtgeraakt. Ik hou van de avondlessen die ik volg op het community college een paar straten verderop, maar ik ga mijn baba niet laten bedienen zodat ik niet te laat kom. Ik gooi het afval achterin de vuilnisbak.
Het belletje boven de deur klingelt en ik draai me om, mijn klantvriendelijke glimlach al opgezet, en bevries dan.
Frank Lombardi, de brede, spottende maffiabaas die mijn familie al sinds hun komst naar Amerika onder de duim houdt, komt binnen met een paar van zijn mannen. Mijn huid wordt koud.
"Georgie!" Frank slaat op de toonbank en ik zie mijn vader een grimas onderdrukken. Hij heeft altijd liever zijn echte naam, Gregorio, maar hij tolereert klanten die hem Greg noemen. Frank heeft hem echter altijd alleen Georgie genoemd. "Heb je de tent vanavond helemaal voor jezelf?"
"Nee, ik—" Baba stopt halverwege zijn zin.
Ik schrik als ik zijn vergissing doorheb. Alsof ze één lichaam zijn draaien Frank en zijn mannen zich naar mij om.
"Oh, ik had moeten weten dat kleine Ellie er zou zijn." Frank glijdt langs de rijen verpakte goederen naar waar ik bij de vuilnisbak sta. "Je staat goed met een schort om, meisje."
Ik strijk mijn zwarte polyester halfschort glad rond mijn middel en glimlach.
"En nog mooier als je lacht," roept een van zijn mannen.
"Wedden dat je het allerbeste zou staan in niets anders dan dat schort." De derde grijnst.
Mijn gezicht brandt en ik wil me omdraaien, maar ik vang Baba’s blik. Zoals altijd als Frank binnenkomt, vult zijn donkere blik zich met pijn. Hij haat het om te zien hoe ze me behandelen, maar hij kan er niets aan doen. Niet zonder gevolgen. En hoe vernederend het ook is om als een stuk vlees behandeld te worden, ik doe alles om te voorkomen dat mijn familie met die gevolgen te maken krijgt.
Terwijl ik me omdraai, slaat een van hen op mijn billen. Ik kan het niet tegenhouden; ik gil luid.
"Je hebt een schreeuwertje hier, Georgie," roept Frank over zijn schouder. "Maar met haar tieten tot aan haar kin en haar kont die wiebelt, weet jij dat vast al. Ze vermaakt de wijk waarschijnlijk al een tijdje."
Tranen prikken in mijn ogen en ik haast me tussen de schappen van het bodega-gedeelte van de winkel, voordat Baba kan zien hoeveel Franks woorden me raken. Ik weet hoe mensen naar me kijken. Ik heb Mama's lengte, dat wil zeggen: geen, maar het lichaam van de vrouwen aan Baba’s kant. Zelfs met een hooggesloten T-shirt, een sportbeha en losse broek, maken mannen altijd opmerkingen over mijn rondingen. Frank Lombardi en zijn mannen zijn alleen de enigen die respectloos genoeg zijn om me aan te raken waar mijn vader bij is.
Frank stapt weer naar de toonbank, plaatst zijn bestelling en ontvangt broodjes voor elk van zijn mannen.
"Leuk zaakje heb je hier, Georgie." Hij tikt op de toonbank. "Zou jammer zijn als er iets mee zou gebeuren."
Zijn mannen lachen als hyena's als ze eindelijk vertrekken. Ik adem opgelucht uit en kom uit de schappen tevoorschijn.
"Het spijt me zo." Baba strekt zijn handen over de toonbank uit naar de mijne.
Ik glimlach en stap naar voren om zijn handen te pakken. Zijn rechterhand is krachtig en dik eeltig van jaren werken met alle keukenhulpmiddelen die nodig zijn om de authentieke gyros te maken waarmee The Greek Corner blijft draaien. Zijn linkerhand... Ik slik. Toen ik nog op de middelbare school zat, miste Baba een betaling. Frank zei dat hij vriendelijk zou zijn, omdat het Baba’s eerste keer was. In plaats van het restaurant af te pakken, zou hij alleen drie vingers nemen. Ik pak beide handen vast en knijp erin. Het onhandige gevoel van alleen zijn duim en wijsvinger voelt na al die jaren als thuis.
"Ik weet het, Baba," zeg ik. "Je kunt er niets aan doen."
Hij werpt een blik op de deur en buigt zich naar me toe. "Het is erger dan normaal, chryso mou. Hij heeft net het beschermingsgeld verhoogd, en ik weet niet of we het kunnen opbrengen."
Ik word bleek en kijk naar de kalender boven zijn schouder. Deze zondag is omcirkeld in het rood. Nog maar vijf dagen om het geld bij elkaar te krijgen, anders ontdekken we wat er gebeurt als Frank Lombardi niet zo vriendelijk is.
* * *
Ik sluip het lokaal binnen, gelukkig maar tien minuten te laat. Professor Calhoun vangt mijn blik en fronst, maar wijst me niet aan bij de rest van de klas. Ik weet dat hij gewoon wil dat ik het goed doe. Ik wil het zelf ook. Ik haal mijn laptop tevoorschijn en kijk naar de presentatie op het bord. We zijn nog steeds bezig met geavanceerde HTML, wat geweldig is, want het leren van HTML voor de website van The Greek Corner was de reden dat ik überhaupt geïnteresseerd raakte in informatica. Ik heb nauwelijks iets gemist.
"Oké, je mag dit echt aan niemand vertellen, maar ik heb het gekste gehoord over een club die Piacere heet op Staten Island," fluistert het brunette meisje voor me tegen de roodharige naast haar.
Ik frons. Ik kan Professor Calhoun amper verstaan. Net als ik ze wil sussen, gaat het brunette meisje verder: "Ze doen daar een maagdelijkheidsveiling. Blijkbaar krijgen sommige meisjes duizenden dollars alleen maar om hun maagdelijkheid weg te geven aan een of andere engerd die ervoor wil betalen."
De roodharige slaakt een kreetje. Mijn hart zakt in mijn schoenen. Een maagdelijkheidsveiling. Door hoeveel tijd ik help in The Greek Corner en bij Mama en Baba sinds Christos twee jaar geleden verdween, heb ik sinds de brugklas niemand meer gedate en ben ik niet het type voor een onenightstand. Ik zou een echte band moeten voelen om me veilig te voelen.
"Je meent het niet?" vraagt de roodharige.
Het brunette meisje schudt haar hoofd. "Echt niet. Ik heb vorig jaar een meisje ontmoet die het gedaan heeft. Het is een jaarlijks ding, en de volgende is aanstaande zaterdag."
Baba heeft vijf dagen om het geld bij elkaar te krijgen dat Frank nodig heeft. Zaterdag is over vier dagen. Drie vingers en mijn oudere broer zijn al genoeg om kwijt te raken. Ik schrijf elk detail op dat de meisjes elkaar toefluisteren en ga in mijn hoofd mijn kledingkast langs op zoek naar iets dat geschikt zou zijn voor een maagdelijkheidsveiling.

Indebted to the Mafia King
155 Hoofdstukken
155
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101