Mrs CEO: Strictly Unprofessional door Tessa Kelwyn
Mrs CEO: Strictly Unprofessional
Beschrijving
Een nacht met een vreemde. Dat was de afspraak. Geen namen, geen nummers, geen ochtend daarna. Alleen een hotelkamer en het eerste echte orgasme van haar volwassen leven. Sloane Norcott is vijfendertig, getrouwd, en de CEO van een charterreisbedrijf dat ze met haar eigen geld, haar eigen naam, en zonder enige hulp van de oude familie van haar man heeft opgebouwd. Ze heeft niemand nodig, behalve... Ze weet niet hoe goede seks voelt. Haar lichaam hunkert al vijftien jaar omdat haar man nooit de moeite heeft genomen te vragen wat ze nodig heeft. Dan legt een vreemde zijn handen op haar en ontdekt ze wat ze al die tijd gemist heeft. De regels waren eenvoudig: een nacht, geen namen, geen nummers. Sloane hield zich aan elke regel, behalve aan die ene: zorg dat de vreemde niet je werknemer wordt.
Hoofdstuk 1
Jun 18, 2026
Sloanes POV
Schiet nou eens op, Isaac, of ik zweer bij God dat ik me hier recht voor je ogen ga aftrekken.
Isaac Baxter, mijn potentiële zakenpartner, praat al onafgebroken zevenenveertig minuten. Hij bezit een resortketen op Santorini die ik al zes maanden probeer over te nemen.
Ik zit met gekruiste benen op de badkamervloer, rug tegen het bad, laptop op mijn dijen, omdat mijn man Nolan de tv in de woonkamer zo hard heeft gezet dat de kastjes ervan trillen.
"Het pand op Santorini is de vlucht al waard," zegt Isaac langzaam. "Je ziet het heel anders als je er zelf bent."
Oh, in godsnaam…
Ik zal het anders zien als ik er ben. Maar ik verspil ook een paar dagen aan een vlucht naar Griekenland om een man de hand te schudden, terwijl een e-mail genoeg zou zijn geweest.
Maar Isaac is ouderwets, en ouderwetse mannen sluiten geen deals met vrouwen die ze niet eerst aan een eettafel hebben ingeschat.
"Goed," zeg ik, terwijl ik mijn knieën strakker tegen elkaar druk. "Ik kom volgende week."
"Uitstekend. Ik laat Grace het diner voorbereiden bij ons thuis." Hij rommelt al met papieren aan zijn kant, waarschijnlijk zoekt hij zijn agenda. "Je zult haar geweldig vinden."
Hij zegt het alsof het koken van zijn vrouw moet goedmaken dat ik twaalf uur vastzit in een vliegtuig met een nieuwe assistent die ik nog niet heb ontmoet of gescreend.
En ik doe niet aan nieuwe mensen. Ik doe amper de mensen die ik al ken.
Ik moet dat Isaac ophangt. Ik heb tien minuten alleen nodig in deze badkamer, met de deur dicht en het water stromend, en ik heb het zo hard nodig dat mijn huid ervan brandt.
Hang op, hang op, hang op.
Eindelijk zegt Isaac gedag. Ik klap de laptop dicht, sta op, draai de kraan van het bad open. Water slaat op het porselein. Stoom kringelt naar het plafond. Ik trek mijn kleren uit, vouw ze op het aanrecht en laat me zakken in het bad.
De hitte bijt in mijn huid, wat… eigenlijk perfect is. Ik moet iets voelen dat niet het vlakke, grijze niets is dat Nolan elke nacht achterlaat als hij zich omdraait en seconden na het klaarkomen in slaap valt.
Mijn telefoon ligt op de rand. Ik pak hem, zoek de video die ik twee dagen geleden heb opgeslagen. Een man klemt de polsen van een vrouw boven haar hoofd. Zijn mond is in haar hals. Haar rug buigt zich van het matras omdat hij haar laat wachten.
Ik druk op play, schuif mijn hand onder het water en sluit mijn ogen.
Nolan heeft me in vijftien jaar nooit ergens op laten wachten. Hij klemt niet vast, plaagt niet. Vraagt nooit wat ik wil, want vragen zou betekenen dat hij moet toegeven dat hij het niet al weet, en Nolan kan niet tegen ongelijk hebben, zeker niet als het om seks gaat.
Dus kust hij twee minuten, zijn hand tussen mijn benen, en dan is hij binnen en staar ik naar het plafond, proberend iets te voelen.
Ik heb elk orgasme sinds ons derde jubileum gefaket. Dat zijn twaalf jaar mijn ogen sluiten en me handen voorstellen die niet de zijne zijn, een stem die niet de zijne is, een man die de tijd neemt omdat hij echt wil zien hoe ik klaarkom.
De vrouw in de video hijgt. De man trekt haar heupen naar de rand van het bed en zakt op zijn knieën en ik ben dichtbij, zo dichtbij, mijn vrije hand grijpt de rand van het bad, het water klotst…
De deur gaat open.
Godverdomme, heb ik hem niet op slot gedaan?
Nolan staat in de deuropening, bier in zijn hand, al halverwege een klaagzang.
"Sloane, de keuken is een bende, dus als je klaar bent met CEO'tje spelen in bad…" Hij stopt. Zijn mond blijft open, maar de woorden sterven weg.
Hij kijkt naar de telefoon op de rand, de video speelt nog steeds. Het geluid van een kreunende vrouw vult de badkamer.
Zijn ogen gaan van de telefoon naar mijn hand onder water naar mijn gezicht, en de verwarring draait om in… walging. Naar mij .
Hij steekt in twee stappen de badkamer over. Grijpt de telefoon van de rand. Staart drie seconden te lang naar het scherm en smijt hem dan op de tegelvloer. Het scherm barst en het gekreun stopt abrupt.
"Wat is er in godsnaam mis met jou, Sloane?" vraagt hij.
Ik grijp de handdoek. Mijn handen blijven maar trillen. "Luister, Nolan…"
"Nee, serieus. Wat is er in godsnaam mis met jou?" Hij lacht, maar het is lelijk, bedoeld om pijn te doen. " Daar word jij dus opgewonden van?"
"Nou, je hebt me in vijftien jaar nog nooit gevraagd of ik tevreden ben, hè?" Het floept eruit voor ik het tegen kan houden. "Vijftien jaar en je hebt nooit gevraagd wat ik nodig heb."
“Daar gaan we weer.” Hij doet een stap achteruit, spreidt zijn armen wijd. “Arme verwaarloosde kleine Sloane met haar grote bedrijf en haar grote huis en de man die blijkbaar niet genoeg is omdat hij haar niet ruw behandelt in bed.”
“Dat is niet wat ik…”
“Je bent een freak.” Hij leunt nu tegen de gootsteen, nog steeds een biertje in zijn hand, en hij neemt een trage slok. Zijn blik blijft strak op mij gericht. “Je zit daar iedereen te commanderen, en dan kom je thuis en…” Hij laat zijn zin in de lucht hangen, schudt zijn hoofd, drukt zijn tong tegen de binnenkant van zijn wang. “Dat is ziek, Sloane. Je weet dat toch? Dat is gewoon ziek.”
Ik heb Nolan vaker dronken en gemeen gezien. Meer dan genoeg. Als hij bezopen is, zoekt hij het zachtste plekje in je op en drukt daar zijn duim in.
Meestal kan ik het hebben. Meestal laat ik hem uitrazen, ruim ik ’s ochtends de rommel op terwijl hij doet alsof hij zich er niets van herinnert.
Maar ik sta hier in een handdoek met water dat langs mijn benen loopt en mijn gebarsten telefoon op de vloer en hij noemde me net een freak, en mijn keel trekt dicht alsof mijn lichaam voor mij beslist of ik ga schreeuwen of huilen.
Ik doe geen van beide. Ik geef hem dat niet.
“Jij mag mij niet noemen…”
“Ik noem je wat ik wil. Je bent mijn vrouw.” Hij staat nu dichtbij. Zo dichtbij dat ik het bier op zijn adem ruik. “Heb je het bij mij altijd gefaket? De hele tijd? Elke keer als we neukten, lag je daar en dacht je aan dit?”
Ik antwoord niet maar hij leest het antwoord op mijn gezicht. Zijn neusgaten zetten uit.
“Wil je zó graag door iemand anders geneukt worden?” Hij knikt langzaam, kaak gespannen, alsof hij op de woorden kauwt voor hij ze uitspuugt. “Ga dan. Rot op. Zoek een of andere random klootzak die je kan rondgooien omdat je man blijkbaar geen echte vent is. Neuk wie je wilt, Sloane. Kijk maar of het me wat uitmaakt.”
***
De motor slaat aan en ik rijd zonder bestemming, alleen snelheid, want als ik stop ga ik terug naar binnen en bied ik mijn excuses aan voor iets waar ik niet eens spijt van heb.
Nu zit ik twee Jameson verder aan een bar op Tenth Street, op een kruk met mijn trouwring die het licht vangt alsof het een grap is.
Achttien jaar. Zo lang neuk ik al met dezelfde man. De enige man.
Ik was achttien toen Nolan naar me glimlachte in een overvolle introductiezaal en ik heb… nooit iemand anders gekust. Nooit andere handen op me gevoeld.
Nooit zelfs ontdekt of seks iets anders kon zijn dan een klusje waar ik stil voor blijf liggen terwijl hij in twee minuten klaarkomt en zich dan omdraait alsof ik een taak ben die hij heeft afgevinkt.
En nu heeft hij me gezegd dat ik iemand anders moet neuken. Recht in mijn gezicht, als een uitdaging omdat hij zo verdomd zeker weet dat ik het niet doe.
Let maar op, sukkel. Jij wilde dit toch.
Ik kijk rond in de zaal. De meeste van deze mannen lijken alsof ze halverwege hun excuses zouden aanbieden.
Dan zie ik hém op de dansvloer.
Half twintig, lang, slank maar gespierd. Hij heeft twee meisjes tegen zich aan — eentje voor, eentje achter — en hij houdt ze vast alsof zijn handen ervoor gemaakt zijn vrouwen op hun plek te houden. Scherpe jukbeenderen, donker haar gemillimeterd. Hij ziet eruit als problemen en hij weet het.
Ik drink mijn whisky op. Zet het glas neer. Loop recht op de dansvloer af.
Kom op, Sloane, je kan dit.
Ik tik hem op zijn schouder. Hij draait zich om, en van dichtbij is hij langer dan ik dacht. Zijn groene ogen zeggen dat hij al weet waarom ik hier ben.
Eén van de meisjes — blond, amper legaal, glitter op haar sleutelbenen — werpt me een blik toe. De ander merkt niet eens dat ik er ben. Ze is te druk met haar heupen tegen zijn dij aan te drukken.
God, de muziek staat veel te hard voor dit.
Ik leun naar hem toe, dichtbij genoeg dat ik hem ruik — tequila op zijn adem, zout opgedroogd langs zijn nek, en een houtachtig parfum dat is vervaagd tot alleen zijn huid eronder. Mijn onderbuik spant zich samen en ik haat hoe snel het gebeurt.
“Ik ben getrouwd.” Ik laat m’n ring zien. “Mijn man zei dat ik vanavond iemand anders moet neuken. Geen namen, geen nummers. Na vannacht zijn we vreemden. Heb je interesse, of zal ik verder zoeken?”
Hij haalt langzaam zijn tong langs de binnenkant van zijn wang. Alsof hij iets proeft.
“Je moet verder zoeken.” Zegt hij vlak, bijna verveeld. Dan glijden zijn ogen ongegeneerd over mijn lichaam naar beneden en weer omhoog. “Maar dat doe je niet. Want de mannen aan de bar zouden je beleefd neuken, en daarvoor ben je hier niet heen gereden.” Hij stapt dichterbij. “Of wel?”
Mrs CEO: Strictly Unprofessional
30 Hoofdstukken
30
Inhoud
Opslaan
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101