

Beschrijving
Leo Brennan heeft maar een taak op Harvard: onopvallend blijven, schandalen vermijden, en vooral niemand zoenen die hem later zou kunnen herkennen. Makkelijk genoeg - als hij niet stiekem van koninklijken bloede, hopeloos biseksueel en chronisch slecht in het volgen van regels zou zijn. Enter de kerel die overal opduikt waar Leo komt: op feestjes, in de bibliotheek, zelfs verdacht dichtbij tijdens koffierondes. Lang, zwaarmoedig, en veel te aantrekkelijk om veilig te zijn, hij is ofwel Leo's volgende vergissing of een wandelend veiligheidsrisico. Mogelijk beide. Nu liggen Leo's twee heilige regels - low profile blijven, geen losse contacten - aan diggelen. Hij zakt voor opdrachten, flirt met gevaar (en mogelijk met zijn stalker), en het ergste van alles... hij krijgt gevoelens. Hij kwam voor een rustig, anoniem studentenleven. Wat hij kreeg was een roterende cast van flirterige afleidingen, meer drama dan een Netflix-reboot, en een specifieke kerel die geen aantekeningen over hem maakt - maar gewoon met zijn hoofd speelt op steeds aantrekkelijkere manieren.
Hoofdstuk 1
Mar 24, 2026
POV Leo
Drie maanden op Harvard, en ik blijf nog steeds dezelfde twee regels in mijn hoofd herhalen die mijn beveiligingsteam in mijn schedel heeft gedramd voordat ze me naar Amerika stuurden.
Regel één: Houd je gedeisd en je identiteit verborgen. Leo Brennan, rijk joch uit nergens bijzonders - niet Zijne Koninklijke Pain-in-the-Ass.
Regel twee: Blijf veilig. Geen onenightstands. Geen gerotzooi met mensen die je gezicht nog kunnen herinneren als je nuchter bent.
Simpel. Overzichtelijk. Waterdicht.
Behalve dat waterdichte plannen geen rekening houden met donderdagavond kelderfeestjes waar de bas je organen doet trillen en vrijheid smaakt naar goedkoop bier.
"Leo! Mijn man!" Tyler-of-Trevor van Economie botst tegen me aan, bier klotst over. "Je ziet er veel te nuchter uit voor een donderdagavond. Dit is een tragedie die onmiddellijk gecorrigeerd moet worden."
"Ben ermee bezig," lach ik, terwijl ik mijn rode Solo-beker ophef. "Hoewel degene die dit bier heeft gekocht duidelijk een diepe wrok koestert tegen menselijke smaakpapillen. Ik ben vrij zeker dat dit verschillende Geneefse Conventies schendt."
"Dat is juist het mooie eraan," grijnst hij, al behoorlijk dronken. "Na je derde beker geven je smaakpapillen het gewoon op. Het is als het stockholmsyndroom maar met meer spijt in de ochtend."
De menigte is dik, zweterig, perfect.
Niemand hier geeft een reet om mijn houding of welke vork ik gebruik. Ik duw me richting de achtertuin om aan de Axe bodyspray-wolk te ontsnappen.
Dat is wanneer ik hem zag.
Donker haar, pretentieuze sjaal, leunend tegen de veranda-reling alsof hij zo uit een parfumreclame was gestapt. Iets aan de manier waarop hij zich houdt, zelfverzekerd maar niet geforceerd, laat mijn hersenen kortsluiten en mijn broek onverwacht strak worden.
God, wat is hij heet. En hij checkt mij ook uit.
Oké...
"Ook geen fan van de sardineblik daarbinnen?" Zijn stem snijdt soepel door het feestgeluid. "Of sta je hier gewoon een van die diepe, dronken filosofische momenten te hebben? Zoals peinzen waarom hotdogs in pakjes van tien komen maar broodjes in achten?"
Regel één: Houd je gedeisd.
Regel twee: Geen losse contacten.
Maar zijn glimlach is scheef op deze perfecte, verwoestende manier, en plotseling voelen mijn zorgvuldig opgestelde regels als suggesties geschreven in verdwijnende inkt.
"Eigenlijk was ik aan het berekenen hoeveel hersencellen dit bier precies vermoordt."
Ik kwam dichterbij, want blijkbaar zijn mijn overlevingsinstincten ergens boven de Atlantische Oceaan gestorven.
"Maar je theorie heeft wat. Al moet ik zeggen dat het uitzicht hier net significant beter is geworden dan welke filosofische crisis dan ook."
Hij lacht, oprecht en onbewaakt. "Oké, dat is of ongelooflijk glad of ongelooflijk cheesy. Ik twijfel oprecht tussen onder de indruk zijn en bezorgd om je versierkunsten."
"Waarom kiezen? Ik hou ervan categorieën te tarten." Dichtbij genoeg nu om zijn cologne te ruiken - zeker geen drogisterijvariant. "Ik ben Leo, en ja, ik gebruik mijn echte naam op een schimmig huisfeestje omdat ik van gevaarlijk leven hou."
Echte naam. Nou ja, nep echte naam, maar toch. Nu al regel één aan het breken.
"James," grijnst hij terwijl zijn hand op mijn kaak landt, zachte cirkels tracerend met zijn duim.
Twee regels, twee regels, twee regels...
Voordat ik mezelf kan tegenhouden van in nog een mogelijk probleem te vallen, zijn zijn lippen al op de mijne en zoenen we alsof de wereld over vijf minuten eindigt.
Fuck it.
We storten ons in de schaduwen achter overwoekerde struiken. Zijn mond is heet tegen de mijne - eisend op een manier die dat meisje van het feest van gisteren zeker niet was.
Hoe heette ze ook alweer? Iets met een A.
God, ik hou van Harvard. Nul verantwoordelijkheid, maximale losbandigheid.
Zijn handen glijden onder mijn shirt, en ik pak zijn haar, ruwer dan ik bedoel.
"Jezus christus," hijgt James tegen mijn nek. "Waar heb jij je het hele semester verstopt?"
Ik lach, ademloos. "Bibliotheek, collegezalen, existentiële crises hebben op het plein om 2 uur 's nachts - je weet wel, het gebruikelijke."
Zijn dij glijdt tussen de mijne. Dit is waar ik voor naar Amerika kwam - de vrijheid om te zoenen met wie mijn hartslag ook maar laat stijgen zonder dat een koninklijk adviseur de diplomatieke fall-out berekent.
Thuis komt elke aantrekkingskracht met een risico-evaluatierapport: welk geslacht zou minder tabloid-meltdowns veroorzaken, welke familie heeft de juiste bloedlijn.
Hier? Hier kan ik de contouren van mijn seksualiteit in real-time verkennen, rommelig en ongefilterd.
Dat is wanneer ik het voel. Die prikkeling in mijn nek, hetzelfde waarschuwingssysteem dat me negentien jaar lang in leven heeft gehouden door paleisintrige.
"Hé, wat is er?" James trekt zich terug. "Je werd ineens helemaal stijf. Als ik te snel ga of-"
"Nee, jij bent het niet." Ik scan de tuin en verstijf. Er staat iemand bij het hek achterin, half verborgen in de schaduw maar niet echt proberend zich te verstoppen. Donkere kleding, rechte houding, gelaatstrekken scherp genoeg om de nachtlucht te snijden. Vreemd aantrekkelijk op die 'mogelijk gevaarlijk maar ik vind het spannend' manier.
"Volgens mij hebben we publiek," mompel ik, mijn huid prikkelt. "En niet van het toevallige soort."
James volgt mijn blik. "Oké, dat is behoorlijk raar. Vriend van je?"
Als ik terugkijk is de figuur verdwenen. Verdampt als rook.
"Ik... nee. Misschien. Geen idee." Mijn paranoia doet nu Olympisch niveau gymnastiek. "Sorry, te veel true crime podcasts. Ik doe raar."
We wisselen nummers uit met beloftes waarvan we beiden weten dat we ze niet zullen nakomen, en ik breng de rest van de nacht door met proberen dat bekeken gevoel van me af te schudden.
Twee dagen later zit ik in de bibliotheek als ik hem weer zie. Dezelfde donkere kleding, dezelfde griezelige stilte, drie tafels verderop met een boek dat duidelijk alleen voor de show is.
"Dit wordt fucking belachelijk," mompel ik.
"Wat wordt belachelijk?" Ashley, mijn studiepartner, kijkt op van haar aantekeningen. "Het feit dat Professor Chen veertig opgaven heeft opgegeven, of dat de helft er niet eens in het tekstboek staat?"
"Allebei, maar ook-" Ik knik naar mijn stalker. "Die gast is de laatste tijd overal. Begin me te voelen alsof ik de ster ben van iemands ontzettend saaie surveillancebeelden."
Ashley tuurt door de bibliotheek. "Donker en broedend op drie uur? Hmm. Hij heeft die hele 'zou je kunnen vermoorden maar het er goed uit laten zien' vibe. Ik ben geïntrigeerd."
"Je smaak in mannen blijft diep verontrustend, Ash." Ik klap mijn boek dicht. "Maar whatever, ik ben toch te gespannen om me te concentreren."
De volgende dag staan Jake en ik in de rij voor koffie als raad eens wie er drie mensen achter ons staat? Mr. Mysterieus.
"Dit escaleert van raar naar restraining order-territorium," fluister ik tegen Jake. "Zoals, beseft hij niet hoe obvious hij bezig is? Het is beledigend voor mijn intelligentie."
"Misschien is hij gewoon heel slecht in subtiel zijn?" fluistert Jake terug. "Of misschien is hij in jou geïnteresseerd maar heeft hij de sociale vaardigheden van een kamerplant. Je trekt de vreemde types aan."
"Bedankt voor dat vertrouwen in mijn oordeelsvermogen." Ik pak mijn koffie, en jawel hoor, Donker en Broedend volgt mijn bewegingen alsof ik een GPS-stip ben. "Als ik in een true crime podcast eindig, kom ik eerst jouw geest achtervolgen," mompel ik onder mijn adem.
Tegen de tijd dat ik dinsdag Statistiek uitloop en hem tegen een boom in de binnenplaats zie leunen - niet eens meer proberend zich te verstoppen - ben ik er klaar mee. Mijn angst is dagenlang door het dak gegaan, ik heb nauwelijks geslapen, en ik ben het zat om me als prooi te voelen.
"Fuck dit," mompel ik, van richting veranderend.
Hij rent niet weg als hij me ziet aankomen. Lijkt niet eens verrast. Kijkt alleen met die onrustbarend kalme ogen alsof hij dit had verwacht.
"Oké, we moeten een serieus gesprek hebben over grenzen."
Ik plant mezelf recht voor hem, geen ontsnappingsmogelijkheid.
"Want dit hele volgen over de campus gedoe? Het is niet mysterieus of intrigerend, het is creepy. Zoals, 'campus beveiliging bellen en politieaangifte doen' niveau creepy. Ik weet niet wat jouw probleem is, maar als je me wilde leren kennen, was stalken niet bepaald de beste aanpak."
Hij vertrekt geen spier, knippert niet eens met zijn ogen. Houdt alleen mijn blik vast met onrustbarende vastheid, die donkere ogen taxeren me alsof ik een puzzel ben met missende stukjes.
Dan kijkt hij op zijn horloge - een duur exemplaar, merk ik op - voordat hij me weer aankijkt met een uitdrukking die mijn huid doet prikkelen.

My Wild Prince
30 Hoofdstukken
30
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101