
Beschrijving
"Probeer niet weer weg te rennen, Mackenzie. Je kunt niet. Je ZULT niet. Ik zal je achtervolgen, vangen en je laten overgeven totdat elk deel van je geest, lichaam en ziel van mij is, en alleen van mij."
Hoofdstuk 1
Jan 6, 2025
Terwijl ze ongeduldig met haar vingers op het gepolijste mahoniehouten bureau tikte en haar benen van nervositeit onrustig bewogen, vroeg Mackenzie zich af wat haar lot zou zijn. Zou ze deze keer geluk hebben?
Ze zag hoe de klok aan de overkant van het kantoor tikte. Het was middag.
Kort daarna ging de deur open. Een man in een laboratoriumjas kwam binnen met een rapport in zijn rechterhand. Mackenzie stond op met een nieuwsgierige, maar bezorgde blik terwijl ze naar de dokter opkeek met een wazige uitdrukking.
"Dokter Paul!" klonk de stem van mevrouw Axford.
De dokter knikte ter bevestiging, zijn blik gefocust op haar. "Ik heb uw rapport ontvangen, mevrouw Axford."
"H-hoe is het?" vroeg ze, haar stem trillend van angst.
De dokter stelde scherp zijn bril bij met zijn linkerhand voordat hij de kamer binnenstapte.
"Ben ik zwanger?" vroeg ze.
Haar stem trilde van hoop en angst.
"Waarom gaan we niet zitten en praten we daar wat meer over, mevrouw Axford?" stelde de dokter rustig voor terwijl hij naar de stoelen in de buurt wees.
Op dat moment realiseerde mevrouw Axford zich scherp haar angst en ze knikte, haar hart racend en haar gedachten nog sneller. "Ja, dokter."
Ze gingen in hun aangewezen stoelen zitten, waarbij dokter Paul rustig in zijn stoel gleed terwijl Mackenzie de stoel voor patiënten of bezoekers nam, haar lichaam gespannen van anticipatie.
"Dus, wat hebt u ontdekt, dokter? Ben ik zwanger?" Mackenzie drukte haar handen tegen het bureau terwijl ze naar voren leunde, haar blik gefixeerd op het gezicht van de dokter, een mix van wanhoop en verwachting in haar ogen. Ze moest haar best doen om enigszins kalm te blijven.
Na het verlies van haar kind vorig jaar was haar man van haar weggedreven. Het was overduidelijk! Hij keek niet meer naar haar zoals hij vroeger deed. Als ze hem niet had verteld dat ze probeerde om nog een kind te krijgen, zou hij helemaal niet meer bij haar komen!
Maar de afgelopen dagen had ze een sprankje hoop gevonden.
Hoop.
Een bonzende hoofdpijn en een misselijk gevoel? Licht in het hoofd? Veel mensen zouden deze symptomen haten. Maar voor haar was het alles! Onbewust rustten Mackenzie's handen op haar buik.
Een zwangerschap.
Dat was haar hoop om de aandacht en liefde van haar man terug te krijgen. Alleen de bevestiging van haar zwangerschap van de dokter na al haar symptomen de afgelopen weken. Haar relatie met haar man zou weer worden zoals vroeger.
Gelukkig.
Liefdevol.
Aardig.
"Het spijt me u te moeten informeren dat uw zwangerschapstest negatief is, mevrouw Axford," zei dokter Paul voorzichtig maar direct.
Haar hoop viel in duigen, zomaar ineens. Mackenzie's stem was doordrenkt van ongeloof. "Wat?!" Ze gooide haar handen stijf op het bureau, stond op van haar stoel, haar ogen glinsterend van tranen. "Geen sprake van!"
De houding van dokter Paul bleef rustig. Als de langdurige arts van de familie Axford had hij inzicht gekregen in hun dynamiek. Hoewel Mackenzie pas recentelijk bij de familie was gekomen, besefte hij het belang van haar mogelijke zwangerschap voor haar relatie met haar man.
"Ik had zelfs enkele zwangerschapssymptomen!" onderbrak Mackenzie, haar stem trillend.
Met sympathie keek dokter Paul naar Mackenzie terwijl haar woorden er in een haast uitkwamen. "Ik had barstende hoofdpijn. Ik voelde me duizelig en zwak als ik niet op tijd at!" verklaarde ze, haar ongeloof nog steeds duidelijk.
"Over dat, mevrouw Axford..." dokter Paul hield zijn aandachtige blik vast terwijl hij sprak, "Misschien kunt u beter gaan zitten voor dit."
Bedroefd zakte Mackenzie weer in de stoel, haar wanhoop weerspiegeld in haar houding.
"Het lichaamsonderzoek wees uit dat u niet zwanger bent, mevrouw Axford. Maar we hebben iets anders gevonden - "
" - Genoeg met de spanning, dokter Paul. Als u iets te zeggen hebt, zeg het dan alstublieft!" De gebruikelijk bedachtzame manier van Mackenzie werd overschaduwd door haar frustratie. Het herhaalde benadrukken van dokter Paul dat ze niet zwanger was, ondanks haar symptomen, had haar geduld aangetast. Als het geen zwangerschap was, wat was het dan?!
"Bij u is bevestigd dat u meningioma heeft." De dokter schoof het rapport dat voor hem op tafel lag naar Mackenzie toe.
"W-wat?" Ze huiverde, voelde haar maag samentrekken.
"Dat moet de reden zijn geweest voor uw hoofdpijn."
"Wat is een meningioma?" Mackenzie wist niet wat het was, ook al klonk het als iets waar ze bang voor zou moeten zijn.
"Een meningioma is een tumor..."
De maag van Mackenzie zonk.
Een tumor?
"Ja. Het is een soort tumor die zich vormt op de membranen die de hersenen en het ruggenmerg bedekken aan de binnenkant van de schedel," legde de dokter uit.
Mackenzie slikte, haar hart gebroken en haar keel dichtgeknepen. Hoe kon ze zo'n vreselijke diagnose hebben? Vanmorgen had haar schoonmoeder nog met zulke hoopvolle ogen naar haar gekeken. Haar man ook... had haar iets anders aangekeken.
Hoe kon ze teruggaan naar huis en hun vertellen dat ze niet alleen 'niet zwanger' was, maar ook een tumor had? Het was voor haar een schande. Het maakte haar bang. Ze wilde niet sterven na al haar worstelingen om een goed leven te leiden.
Herinneringen aan haar leven terug op de velden waar ze met haar vader woonde in North Dakota overweldigden haar en maakten haar verdrietig.
Haar vader.
Haar arme vader.
Ze had nog niets voor hem gedaan. Hoe kon ze deze dodelijke ziekte hebben? Hoe kon ze sterven en haar arme vader alleen in deze wereld achterlaten? Zou hij zelfs het verdriet overleven van het verliezen van zijn enige dochter? Hij had zoveel doorstaan om haar alleen op te voeden nadat haar moeder de wereld had verlaten toen ze nog maar een baby was.
"Mevrouw Axford, luistert u?"
Mackenzie werd uit haar gedachten getrokken door de stem van de dokter. "Oh, ja," zei ze snel.
"Laten we dan doorgaan - "
- "Nee, ik heb iets te doen, laten we dit gesprek een andere keer voortzetten," zei Mackenzie, haar rapport en haar handtas pakkend die aan de stoel hing.
Ze was bang.
En ze wilde niets horen dat haar ziel nog verder zou verpletteren. Het allerbelangrijkste was dat ze haar sterfdatum niet wilde horen. Ze was er zeker van dat haar geest zou instorten als ze dat zou horen.
"Mevrouw Axford, ik begrijp dat deze uitslag misschien beangstigend voor u is. Maar met de juiste behandelingen kunt u het overwinnen. Kom alstublieft samen met uw echtgenoot de volgende keer dat u voor een consult komt. Op die manier kunnen we uitgebreid praten over uw gezondheid en de beste manier om het zo snel mogelijk te behandelen."
Daar was het einde waar Mackenzie naar wilde luisteren voordat ze de deur uit liep, hete tranen over haar wangen stromend.

One Night Stand With My Husband’s Brother
100 Hoofdstukken
100
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101