
Beschrijving
Ik ben Melody, dochter van de op een na sterkste Alpha in dit deel van de wereld. Ik ben een smet op het perfecte imago van mijn vader, alleen maar omdat ik zonder wolf geboren ben, of dat dacht tenminste iedereen. Mijn vader kon niet wachten om van mij af te komen en de kans deed zich voor op de dag dat hij tot burggraaf werd gekroond. Ik werd wakker in bed met een vreemde en raakte daarna zwanger. Ik werd uit huis gezet en door mijn vader verbannen. Vijf jaar later keerde ik terug naar mijn roedel met mijn twee welpen, om erachter te komen dat ze het evenbeeld waren van de Alpha Koning; mijn partner die mij had afgewezen. Was hij de wrede man die die nacht misbruik van mij maakte?
Hoofdstuk 1
Apr 2, 2026
Melody
Ik genoot volop van het moment toen ik ontdekte dat mijn langgekoesterde liefde, de prins van het koninkrijk Mallory, mijn mate was.
Ik kon niet wachten om het hem te vertellen.
Urenlang rende ik, van de roedel van mijn vader naar het paleis; alleen om het nieuws te brengen aan mijn veronderstelde mate.
Derek vermeed me vaak elke keer dat ik probeerde met hem te praten. Ik weet niet waarom, maar het lijkt alsof hij een hekel aan me heeft.
Mijn puberbrein was zo overweldigd door het nieuws dat ik er niet eens bij stil stond wat er zou gebeuren als ik het hem zou vertellen. Ik was zó gelukkig. Ik dacht dat de mateband hem wel van me zou laten houden, ongeacht wat hij eerder voelde.
Ik kwam hijgend als een hond aan bij het paleis. Ik kreeg toegang omdat het niet de eerste keer was dat ik de prinses bezocht.
Maar deze keer ging ik, in plaats van naar de kamer van de prinses, rechtstreeks naar die van de prins. Ik bloosde als een dwaas toen ik de deur opende, precies zoals ik altijd deed wanneer ik Sophia vergezelde.
Hij hief zijn hoofd lichtjes op, maar wendde zijn blik meteen af toen hij mij zag.
"Wat is er? Zeg tegen Sophia dat ik te druk ben, ik wil niet gestoord worden."
Zijn stem was hard; het liet me bijna ineenkrimpen en weerhouden het hem te vertellen, maar mijn opwinding won het van mijn angst. Ik verzamelde alle moed die ik kon en besloot het hem te vertellen.
"Ik kom niet voor Sophia."
"En dan?" Hij kon niet wachten om me eruit te werken.
"Ik kwam je iets vertellen."
"Zeg het!" Hij klonk gehaast; alsof hij niet kon wachten tot ik weg was. Alsof mijn aanwezigheid giftig voor hem was.
"Ik... Wij... Ik... Wist je dat..."
"Wil je weggaan tot je iets zinnigs te zeggen hebt?"
Nee. Ik schudde mijn hoofd. Ik moest het hem vertellen.
"Wist je dat wij... Dat ik jouw mate ben? Je voorbestemde mate." Ik benadrukte het domweg, alsof hij het niet zou begrijpen tot ik dat toevoegde.
De blik op zijn gezicht vertelde me dat hij het al wist.
"En?" Zijn kille antwoord bevestigde mijn vermoeden. Hij wist het al.
"Ik dacht _ Ik wilde _"
Mijn stem stokte in mijn keel toen ik plotseling tegen de muur werd gedrukt. Derek gromde en greep mijn keel.
"Heb je het iemand verteld?" Hij ademde in mijn gezicht.
Ik kon niet spreken omdat mijn keel strak in zijn greep lag. Ik kon alleen mijn hoofd schudden.
"Aan wie heb je het nog meer verteld?! Antwoord me!"
Hij besefte dat ik geen antwoord kon geven, omdat hij mijn keel zo stevig vasthield.
"Spreek voordat ik je hoofd van je romp ruk!"
"Ik _ heb _ het niemand _ verteld." Ik kreeg de woorden er met moeite uit.
"Beter. En nu wegwezen! Laat je nooit meer aan mij zien!"
"Ik _ ik ben je mate." Herhaalde ik domweg, alsof dat ook maar iets zou veranderen.
"Ik wil geen ruggengraatloos, laf, wolvenloos schaap zoals jij als mate!"
"Maar _ " stotterde ik, niet in staat om onder zijn blik nog een woord uit te brengen.
Ik kreeg de woorden op mijn tong niet uitgesproken voor hij mijn arm greep en me tegen zijn brede borst trok. Hij boog zich dicht naar mijn oor, zodat hij hard genoeg kon fluisteren dat ik hem kon horen.
Zijn kille stem joeg een rilling over mijn rug toen hij zei: "Ik, Derek Marvin, verwerp jou als mijn mate!"
Zonder te wachten tot ik iets kon zeggen, gooide hij me weg.
Mijn benen voelden slap en ik viel op de grond buiten de deur van zijn werkkamer. Mijn ogen prikten, maar ik was niet van plan hem gelijk te geven.
Hij noemde me ruggengraatloos.
Ik raapte mezelf van de grond en verliet het paleis. Mijn stappen werden zwaar terwijl ik terugliep naar de roedel van mijn vader; het herinnerde me eraan hoe ver ik gekomen was.
Dereks woorden sneden door me heen als messen. Snijdend en meedogenloos sneed hij door mijn hele lichaam.
Ik wist niet hoe ver ik in zo’n korte tijd was gekomen, tot ik door de eindeloze laan liep. Het leek alsof de hemel me ook besloot te straffen voor mijn dwaasheid, want ineens begon het te stortregenen.
Waar dacht ik eigenlijk aan?
Dacht ik dat Derek me om de hals zou vliegen en me zou zoenen zodra ik hem vertelde dat ik zijn mate was?
Hij had een hekel aan mij en hij laat dat nooit na te tonen.
Hoe kon ik denken dat hij me met open armen zou ontvangen?
Dwaas! Dat woord past veel te goed bij mij.
Ik liep terug naar huis en liet me door de regen doorweekt raken. Tenminste, het deed me het plezier om mijn tranen weg te wassen.
Ik kon eindelijk mijn hart uit huilen.
Daar, in de regen, legde ik een eed af om nooit meer zwak of laf te zijn. Ik zal nooit meer dat ruggengraatloze meisje zijn.
Voortaan zal ik nooit meer dezelfde zijn!
~~~~~~~~~~
Een paar dagen na mijn negentiende verjaardag werd ik geroepen naar het studeervertrek van mijn vader. Hij moest wel iets belangrijks te zeggen hebben, anders zou hij me niet ontbieden.
Iedereen was er al toen ik aankwam.
"Goedendag vader," probeerde ik kalm te klinken.
Mijn hart bonkte in mijn borst. Ook al wist ik dat ik niets fout had gedaan, kon ik niet anders dan bang zijn.
"Je bent te laat!" snauwde vader. Zijn ogen boorden zich als dolken in me.
"Het spijt me vader, ik heb me verslapen."
Dat was het enige excuus dat ik kon bedenken. Ik kan vaders woede niet veroorloven, en afgaande op de blik op zijn gezicht, staat me waarschijnlijk meer te wachten dan alleen zijn boze uitbarsting.
"Vader, laten we verdergaan," drong Malfoy aan.
Malfoy is mijn kleine broer en hoewel ik twee jaar ouder ben dan hij, lijkt hij groter met brede schouders en een indrukwekkend postuur.
"Ja vader," voegde mijn oudere broer Malcolm eraan toe.
Die twee zijn vaders favorieten. Met knappe gezichten, perfecte lichamen en lengte, en een wolf. Al die dingen die ik niet bezit.
"Dit gaat over het komende evenement, mijn kroning," begon vader, waarmee hij me eraan herinnerde dat hij benoemd zal worden tot burggraaf van het koninkrijk Mallory. "Ik wil dat alles perfect verloopt. Je hoort je voorbeeldig te gedragen. Zorg dat je mij niet te schande maakt."
Die woorden waren aan mij gericht. Ik weet het, omdat vader me aankeek terwijl hij sprak.
"Is dat duidelijk?!" bulderde vader, wat me weer bij de les bracht.
"Ja... Ja, vader!" knik ik heftig.
Ik vraag me af waarom mijn hart zo hard bonst. Ik ben er zeker van dat iedereen kan horen hoe snel mijn hart slaat.
"De koning en zijn hele familie, samen met enkele andere belangrijke gasten, zullen hier zijn," stond vader nu recht voor me. "Ik tolereer geen enkel wangedrag of onhandigheid."
Ik wist dat hij tegen mij sprak. Hij hoefde niet recht voor me te gaan staan. Nu ben ik doodsbang.
"Genoteerd vader," schoot Malfoy me te hulp.
Hij pakte mijn al zweterige hand en kneep erin; hij gaf zo wat warmte door.
Ik voelde me iets rustiger en verzamelde genoeg moed om vader te antwoorden.
"Genoteerd vader," herhaalde ik.
"Goed, nu wegwezen." Ik kromp ineen bij vaders stem. Ik wachtte niet op een tweede aanwijzing.
Zodra ik buiten was, liet ik de slimme mensen de kroning verder bespreken. Vader had alleen de waarschuwing voor mij. Ik hoorde niet bij het team. Ik mocht niet mee plannen of afspraken maken.
Het voordeel van een wolf hebben, denk ik.
Ik heb dat voorrecht niet, aangezien ik Wolvenloos ben.
Ik was blij dat ik eruit was. Ik kon eindelijk mijn adem loslaten zodra ik buiten stond. Terwijl ik terugliep naar mijn kamer, speelden alle waarschuwingen van vader zich opnieuw af in mijn hoofd.
Ik zou liever het feest niet bijwonen dan een schande zijn.
De volgende dag was vaders kroning. Ik merkte dat al veel gasten waren aangekomen. Iedereen was druk bezig, alleen ik had niets te doen.
Ik ging terug naar mijn kamer en besloot te slapen, maar toen wist ik dat ik daarmee vaders woede over me zou afroepen. Ik ging meteen in bad om me voor te bereiden op het banket.
Al snel was het tijd voor de kroning. Tegen mijn zin sleepte ik mezelf naar de banketzaal, omdat we het koninklijke gezelschap moesten verwelkomen.
De prins liep op ons af met een paar anderen achter zich, waaronder Sophia.
"Welkom, uwe koninklijke hoogheden," maakte ik een buiging.
"Melody!" Sophia omhelsde me, zonder zich om haar imago te bekommeren. "Het is zo lang geleden."
"Manieren, Sophia!" fluisterde de prins, het klonk meer als een boze grom in een lage stem.
Zijn afkeer voor mij stond op zijn gezicht te lezen. Ik vraag me af wat ik heb gedaan dat hem zo'n hekel aan mij bezorgt.
Hoe graag ik hem ook zou willen vermijden, ik kon er niet onderuit. We moesten onze gasten ontvangen, het fatsoen vereist het.
De kroning verliep succesvol en ik bleef kalm. Ik heb de dag niet verpest en daar ben ik dankbaar voor.
Ik stond op om terug te gaan naar mijn kamer. Niet dat iemand mijn afwezigheid zou opmerken.
Bovendien had ik iets te veel gedronken dankzij Malcolm en Malfoy.
Ze wilden dat ik plezier maakte, en dat heb ik gedaan, tot Derek voor me verscheen. Hij was een vriend van Malcolm, dus het was logisch dat hij samen met hem wat wijn dronk.
Ik besloot een wandeling door de tuin te maken om mijn hoofd leeg te maken.
Ik ben echt over de prins heen. Mijn kinderachtige verliefdheid op hem is weggespoeld in de regen van die nacht, twee jaar geleden. Maar toch vraag ik me af waarom ik me ongelukkig voel als ik die jonge dames om hem heen zie.
Ik ben over hem heen! Echt waar, ik ben over hem heen. Ik zong het als een mantra om mijn hart te overtuigen.
Mijn zicht was wazig toen ik opstond om te gaan. Toch wist ik een dame-achtige houding te behouden terwijl ik terugliep naar mijn kamer.
Ik grijnsde breed, blij dat ik vader vandaag niet voor schut had gezet. Morgen krijg ik misschien wel een aai over mijn hoofd.
Net toen ik dacht dat mijn dag perfect was, hoorde ik plotseling een stem achter me. Ik kon niet meer bevatten wat er gebeurde tot alles zwart werd en het laatste wat ik hoorde was: "Deze is goed genoeg."

Pregnant and Rejected: His Wolfless Mate
111 Hoofdstukken
111
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101