
Beschrijving
''Je bent niet zomaar een mens, maar je bent zwak en ook fragiel, zo anders dan mijn soort.'' Schreeuwde hij terwijl hij haar tegen de muur drukte en zijn wolf er tegen huilde, maar hij negeerde hem volledig en staarde recht in haar ogen, die angst en pijn uitstraalden. ''Ik zal je nooit accepteren als mijn partner, niet omdat je een mens bent, maar omdat je totaal niet mijn type bent, en ik hou van iemand anders en zal haar mijn partner maken.'' Schreeuwde hij die woorden in grote woede, waardoor haar knieen trilden van angst. Alpha Eric haatte en wees zijn partner af op de dag dat hij haar zag, en zou er alles aan doen om haar uit zijn leven te krijgen, maar alles veranderde toen hij haar ontmoette in een BDSM-club en zich moest vermommen met een masker. PS: In dit boek leven weerwolven tussen mensen en is hun bestaan niet bij iedereen bekend. PS: Dit boek bevat veel seks, met name dominante en onderdanige vertoningen.
Hoofdstuk 1
Mar 31, 2025
Alpha Eric's standpunt
'Stop hiermee, vader, ik heb er genoeg van. Ik heb je gezegd dat mijn zielsverwant zal komen wanneer de tijd rijp is, en op dit moment hou ik van mijn vriendin en ben ik gelukkig met haar.' Ik stond boos op en was van plan om te vertrekken, maar de stem van mijn vader hield me tegen.
'Stop daar maar, jongeman, je mag dan wel een machtige alpha zijn, maar ik ben nog steeds je vader.' De stem van mijn vader weerklonk in het huis.
Mijn vader was een vrolijke kerel, maar telkens wanneer hij
Boos, ik zie een andere persoon in hem en ik wilde echt zo'n scène vermijden.
Vermoeid haalde ik mijn vingers door mijn haar van frustratie en ging achterover op de bank zitten terwijl hij geïrriteerd naar me keek voordat hij sprak.
"Je moet je partner vinden, hij of zij is je andere helft, en je kunt geen krachtige Alpha zijn zonder je partner."
"Ik wil geen partner, pap, ik ben blij met Sophie, ze heeft alles wat ik nodig heb in een vrouw," flapte ik eruit.
met irritatie.
"Sophie is een prachtige dame, dat is zeker, maar zij is niet jouw partner, en dat is een feit," sprak mijn vader met een intense toon.
"En wat als ik geen partner heb?" De gedachte daarvan maakte me optimistisch. Tenminste, dan kon ik bij Sophie zijn.
"Dat is niet mogelijk. De maangodin geeft elke wolf een partner, en ik weet zeker dat jij er ook een hebt. Je wilt gewoon niet naar hem of haar op zoek gaan," zei mijn vader weer, terwijl hij me een preek gaf over het vinden van
mijn vriend. Dit is al zeven jaar lang een terugkerend onderwerp tussen mijn vader en mij geweest.
Hij heeft me gekweld over het vinden van mijn vriend, zelfs toen hij wist dat ik van Sophie hield en gelukkig met haar was.
''Luister je wel?'' bracht de stem van mijn vader me terug uit mijn gedachten.
Met een zachte grom stond ik op en trok mijn jas aan.
"Ik heb over een uur een conferentie." loog ik zodat ik aan het gepraat en de preek van mijn vader kon ontsnappen.
"Wanneer kom je op bezoek?
weer gaan zitten?'' vroeg vader, "Wanneer je maar wilt," zei ik die woorden en haastig verliet ik het landhuis. Mijn chauffeur zag me naar de auto lopen en opende snel de deur voor me om in te stappen. Ik mag dan een andere persoon zijn voor mijn vader, maar voor anderen werd ik gezien als een meedogenloze alfa. Ik heb niet veel vrienden en dat vond ik eigenlijk prima. Ik pakte mijn telefoon en belde Sophie's nummer. Het ging een paar keer over voordat ze opnam. "Hij
Hallo lieverd," sprak ze met een zoete, verleidelijke stem die mijn opwinding deed toenemen.
"Waar ben je?" vroeg ik.
"Thuis."
"Wacht daar maar. Ik kom eraan."
"Ik zal wachten," antwoordde ze, en ik beëindigde het gesprek met een glimlach op mijn gezicht.
"Breng me naar Sophie's appartement."
"Ja meneer."
We waren dichtbij het appartement van Sophie toen ik zag dat mijn vader belde, wat me...
Ik vroeg me af waarom hij belde.
Met een zware zucht nam ik de telefoon op en plaatste hem tegen mijn oor.
"Wat is er nu, pap?"
De lijn was stil, maar ik kon stemmen op de achtergrond horen.
"Hallo, pap." riep ik weer, maar kreeg geen reactie van hem.
"Pap." mompelde ik geïrriteerd. Nog steeds geen reactie van hem.
Met een zware zucht was ik bijna klaar om de oproep te beëindigen toen er een stem opkwam.
"Hallo, is er iemand?"
Op het moment dat ik haar stem hoorde, bevroor ik direct.
br/>"Hallo," schreeuwde ze herhaaldelijk, "Ja, ik ben hier," antwoordde ik snel uit mijn gedachten. "Luister, je vader heeft zojuist een hartaanval gehad in een supermarkt, maar maak je geen zorgen, we brengen hem naar een nabijgelegen ziekenhuis. Kun je komen?" Ik voelde mijn handpalm plotseling zweterig worden en mijn hartslag versnelde. "Hallo, ben je daar?" riep ze opnieuw. "Ja, ik ben onderweg," antwoordde ik. "Alsjeblieft, haast je."
'ze zei die woorden en beëindigde snel het gesprek.
"Draai je om."
Tijdens de rit kon ik niet stoppen met nadenken over wie ze was en waarom ik zo reageerde alleen al door het geluid van haar stem.
Binnen enkele minuten kwam ik aan bij het ziekenhuis en werd ik naar de kamer van mijn vader gebracht.
Ik ging naar binnen en zag hem druk bezig met zijn telefoon alsof er niets gebeurd was.
"Jezus Christus, pap, je hebt me laten schrikken."
Hij keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar zei geen woord.
Ik zuchtte opgelucht en liep naar hem toe. "Hoe gaat het met je?" vroeg ik terwijl ik om me heen keek, om te zien of ik een machine aan hem zag aangesloten, en gelukkig was dat niet het geval. "Hou op met rondkijken en ga zitten," zei vaders stem krachtig. "Je hebt een sterke stem voor iemand die net een hartaanval heeft gehad," fluisterde ik tegen mezelf, maar hij hoorde me. "Het was niet ernstig, het meisje dat me zag reageerde gewoon overdreven," antwoordde vader nonchalant.
Op het moment dat ik mijn vader die woorden hoorde zeggen, gingen mijn gedachten naar haar en vreemd genoeg voelde ik me enthousiast om haar te ontmoeten. "Waar is ze?" vroeg ik. "Wie?" vroeg mijn vader, verward. "De jonge dame die je hierheen bracht," antwoordde ik. "Oh, ze is weg," antwoordde mijn vader terwijl hij zijn blik op zijn telefoon gericht hield. Om een vreemde reden voelde ik me verdrietig en teleurgesteld. "Is alles goed?" vroeg mijn vader, terwijl hij zijn blik op mij richtte. "Je a
Terwijl ik in een ziekenhuisbed lag, hoe kan alles dan goed zijn.'' Mopperde ik, wat ervoor zorgde dat mijn vader me streng aankeek voordat hij weer naar zijn telefoon keek.
''Waar is de dokter?'' vroeg ik.
''Waarschijnlijk in zijn kantoor.''
'Ik ben zo terug.'' Ik zei die woorden en stond op het punt de kamer te verlaten voor het kantoor van de dokter, toen plotseling de deur van de kamer wijd openging en een menselijke figuur naar binnen stormde.
De persoon wist niet dat ik aan het vertrekken was.
Ik rende naar de deur om deze open te doen en botste per ongeluk tegen mijn borst aan. Het geluid dat uit de mond van de persoon kwam, liet blijken dat het een vrouw was.
"Ooh", riep ze uit van pijn.
Ik keek toe hoe ze haar voorhoofd masseerde met haar ogen gesloten van de pijn, voordat ze langzaam haar ogen opende en oogcontact met mij maakte.
Op het moment dat we elkaar in de ogen keken, gromde mijn wolf luid en fluisterde naar me,
''Maatje.''

REJECTED: The Alpha Behind The Mask
148 Hoofdstukken
148
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101