

Beschrijving
Ruth Allen dacht dat ze op de vlucht was-voor haar obsessieve ex, het schuldgevoel over de dood van haar broer, de verstikkende roem die kwam met het schilderen van verdriet als beroep. Maar het echte gevaar ligt niet achter haar. Het is al in het huis. Emmett Marshall is een getekende, voormalige FBI-hacker met een hang naar gerechtigheid en een nieuwe obsessie. De eerste keer dat hij Ruth ziet, breekt er iets los in hem. Niet alleen verlangen. Bezit. Zij wordt zijn fixatie, zijn verlossing, zijn ondergang. Stukje bij beetje breekt hij haar wereld binnen-kijkt hoe ze tekent, laat haar cadeaus achter, leert hoe ze breekt... en wat er nodig is om haar te laten smeken. Ze zou hem moeten haten. Ze zou moeten vluchten. Maar haar lichaam herinnert zich wat zijn handen met haar deden, lang voordat haar geest het inhaalt. En wanneer ze de waarheid ontdekt over haar verleden-en Emmetts rol daarin-botsen verlangen en gevaar op manieren die geen van beiden kunnen beheersen. Dit is geen liefde. Het is verwrongen aanbidding. En het gaat pijn doen.
Hoofdstuk 1
Aug 18, 2025
Ruths perspectief
De oceaan redde me vroeger. Nu weet hij alleen nog maar te nemen.
Ik stapte blootsvoets het terras op, het hout kreunde onder me, en ik luisterde naar de golven die net buiten zicht neersloegen—dicht genoeg om me te achtervolgen, ver genoeg om te negeren.
Ik was pas drie weken in dit huis. Het lag aan de rand van een stadje, vastgeklemd tussen donker bos en velden vlak bij het wilde strand, het soort plek waar niemand toevallig op stuitte.
Dat was precies de bedoeling. Ik wilde niet gevonden worden, zeker niet door mijn ex, Tyler.
Hij was te vaak opeens opgedoken, in mijn atelier, op mijn tentoonstellingen, en belde steeds weer vanaf nieuwe nummers zodra ik hem blokkeerde. De druppel was de avond dat hij buiten mijn appartement stond te wachten, eisend dat we 'gewoon even zouden praten.'
Zijn manier van praten was mijn arm grijpen en zeggen dat ik hem een tweede kans verschuldigd was.
De volgende ochtend zocht ik naar huurwoningen ver van de stad. Deze kwam voorbij met maar één foto en geen beschrijving, en ik tekende het huurcontract binnen een uur.
Vandaag was het galerijbezoek dat ik steeds had uitgesteld. Mijn bekendste schilderij, het zeezicht van de dag dat mijn broer verdronk, werd in een lokale expositie geïnstalleerd.
Ik had dat werk jarenlang aan de muur van mijn atelier gehouden, als een wond die ik weigerde te laten helen. Maar nu was ik eindelijk klaar om het los te laten, hopend dat het minder pijn zou doen als het me niet telkens aankijkt wanneer ik erlangs loop.
Toen ik naar de galerie reed, verwachtte ik half trots te voelen. In plaats daarvan draaide mijn maag zich om.
Toen ik aankwam, was de plek nog niet klaar. Kratten stonden verspreid over de vloer, lichtinstallaties hingen nog scheef, mijn werk was nog niet eens uitgepakt. Beth, de curator, keek beschaamd.
"Onze technicus had een noodgeval," zei ze. "We hebben iemand uit de buurt gevraagd om het af te maken. Hij is goed, werkt snel."
Ik knikte en drong niet aan, niets was nog dringend. Ik stak een sigaret op en liep naar de achteruitgang, de buitentrap op.
Halverwege ging mijn telefoon. Tylers naam verscheen weer op het scherm, ik staarde ernaar zonder op te nemen. De trede onder mijn voet gaf iets mee, en voordat ik me kon herstellen, waaide mijn lichaam naar achteren.
Een sterke hand greep mijn arm en trok me overeind. Ik keek op en zag een man, een lange, met brede schouders, een zwart jack, zwarte laarzen en een zwart masker dat de onderkant van zijn gezicht bedekte.
Zijn ogen waren scherp en hielden me nauwlettend in de gaten, bijna te aandachtig, alsof hij peilde hoe erg ik geschrokken was.
"Gaat het?" vroeg hij, zijn stem laag en beheerst.
Ik knikte, nog steeds naar adem happend. Hij liet mijn arm los en stapte terug, hield de deur voor me open. Ik liep langs hem, mompelde een dankjewel.
De geur van dennen en iets licht rokerigs bleef hangen terwijl hij achter me aan liep.
Binnen wenkte Beth ons. "Perfecte timing. Ruth, dit is de hulp waar ik het over had."
Ik draaide me weer naar hem om. Door het masker was hij moeilijk te peilen, maar ik zag zijn ogen even naar beneden glijden en daarna snel weer wegkijken. Hij knikte naar me, zwijgend.
Hij ging meteen aan het werk, en ik keek van een afstand toe. Hij behandelde het schilderij voorzichtig, stelde de verlichting af zonder aanwijzingen nodig te hebben, en controleerde de uitlijning twee keer.
Zijn bewegingen waren precies, ik kon het niet laten te kijken. Ik was niet het type dat viel op uiterlijk, maar er was iets aan dat contrast, zijn postuur tegenover de zachtheid waarmee hij bewoog.
"Werkt hij altijd met dat masker op?" vroeg ik zacht aan Beth.
Ze wierp een blik op hem, keek weer naar mij. "Hij heeft littekens in zijn gezicht. Van iets dat een tijd geleden is gebeurd. Hij praat er niet graag over."
Ik knikte, zei verder niets. Toch betrapte ik hem weer terwijl hij naar mij keek. Deze keer hield ik zijn blik vast, maar hij keek snel weg.
Hij was in minder dan twintig minuten klaar, stapte toen achteruit, zijn ogen op het schilderij. Ik keek ook. Het had er nog nooit zo goed uitgezien.
Het licht viel overal precies goed, haalde ieder koud blauw, iedere zilveren draad naar voren. Het maakte het schilderij weer levend. Ik haatte dat het me nog steeds raakte. Nog meer haatte ik dat híj dat zo goed had gedaan.
"Dank je," zei ik, terwijl ik naar hem toe liep. Hij knikte kort, draaide zich om en vertrok zonder een woord. De geur van hout volgde hem de deur uit.
Beth zei iets achter me, maar ik luisterde niet meer.
Ik bleef staan, keek naar het schilderij dat mij had gedefinieerd, maar alles waar ik aan kon denken was de man achter het masker. Er was iets aan de manier waarop hij me zag dat me kwetsbaarder liet voelen dan toen het schilderij voor het eerst werd onthuld.
Hij had niet veel gezegd, maar dat maakte niet uit. Ik had het gevoel dat hij al meer wist dan hij liet blijken.
En ik wist niet zeker of ik me bekeken of beschermd voelde, misschien allebei. Hoe dan ook, ik wist dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik hem zag.

Stained With You
30 Hoofdstukken
30
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101