

Beschrijving
Ruth Allen dacht dat ze op de vlucht was-voor haar obsessieve ex, het schuldgevoel over de dood van haar broer, en de verstikkende roem die kwam met het schilderen van verdriet als beroep. Maar het echte gevaar bevindt zich niet achter haar. Het is al in het huis. Emmett Marshall is een getekende, voormalige FBI-hacker met een hang naar gerechtigheid en een nieuwe obsessie. De eerste keer dat hij Ruth ziet, breekt er iets in hem los. Niet alleen verlangen. Eigenaarschap. Ze wordt zijn fixatie, zijn verlossing, zijn ondergang. Stukje bij beetje dringt hij haar wereld binnen-bekijkt hoe ze schetst, laat haar cadeaus achter, leert hoe ze breekt... en wat er nodig is om haar te laten smeken. Ze zou hem moeten haten. Ze zou moeten vluchten. Maar haar lichaam herinnert zich wat zijn handen met haar deden, lang voordat haar verstand het bij kon houden. En wanneer ze de waarheid over haar verleden ontdekt-en Emmetts rol daarin-botsen verlangen en gevaar op manieren die geen van beiden kan beheersen. Dit is geen liefde. Het is verwrongen aanbidding. En het gaat pijn doen.
Hoofdstuk 1
Aug 17, 2026
Ruths perspectief
De oceaan redde me vroeger. Nu weet hij alleen nog maar hoe hij moet nemen.
Ik stapte blootsvoets de veranda op, het hout kraakte onder mij, en ik luisterde naar de golven die net buiten zicht braken—dicht genoeg om te achtervolgen, ver genoeg om te negeren.
Ik was pas drie weken in dit huis. Het lag aan de rand van een stadje, ingeklemd tussen een donker bos en velden bij het wilde strand, het soort plek waar niemand toevallig langskwam.
Dat was de bedoeling. Ik wilde niet gevonden worden, vooral niet door mijn ex, Tyler.
Hij was te vaak opgedoken, bij mijn atelier, op mijn exposities, telkens weer bellen vanaf nieuwe nummers zodra ik hem blokkeerde. De druppel was de avond dat hij buiten mijn appartement wachtte en eiste dat we 'gewoon moesten praten.'
Zijn versie van praten was mijn arm grijpen en zeggen dat ik hem een tweede kans verschuldigd was.
De volgende ochtend zocht ik naar huurhuizen ver van de stad. Deze verscheen met één foto en geen beschrijving, en binnen een uur had ik het contract getekend.
Vandaag was het bezoek aan de galerie dat ik steeds had uitgesteld. Mijn beroemdste schilderij, het zeegezicht van de dag dat mijn broer verdronk, werd geïnstalleerd in een lokale tentoonstelling.
Ik had dat werk jarenlang aan de muur van mijn atelier laten hangen, als een wond die ik weigerde te laten helen. Maar nu ben ik eindelijk klaar om het los te laten, in de hoop dat het minder pijn zou doen als het me niet elke keer aankeek als ik langs liep.
Op weg naar de galerie verwachtte ik half trots te voelen. In plaats daarvan draaide mijn maag om.
Toen ik aankwam, was de plek nog niet klaar. Kratten lagen verspreid over de vloer, belichtingsrekken hingen nog scheef, mijn werk was nog niet eens uitgepakt. Beth, de curator, keek beschaamd.
'Onze technicus had een noodgeval,' zei ze. 'We hebben iemand uit de buurt ingehuurd om te helpen met de opbouw. Hij is goed, werkt snel.'
Ik knikte en drong niet aan, niets was nog dringend. Ik stak een sigaret op en liep naar de achteruitgang, de trap buiten op.
Halverwege ging mijn telefoon. Tylers naam lichtte weer op het scherm. Ik staarde ernaar zonder op te nemen. De trede onder mijn voet begaf het een beetje, en voordat ik mezelf kon opvangen, viel mijn lijf achterover.
Een sterke hand greep mijn arm en trok me overeind. Ik keek op en zag een man, lang, brede schouders, zwart jack, zwarte laarzen, en een zwart masker dat de onderkant van zijn gezicht bedekte.
Zijn ogen waren scherp en hielden me nauwlettend in de gaten, bijna te nauw, alsof hij peilde hoe erg ik geschrokken was.
'Gaat het?' vroeg hij, zijn stem laag en rustig.
Ik knikte, nog steeds buiten adem. Hij liet mijn arm los en deed een stap achteruit, hield de deur voor me open. Ik liep langs hem, mompelde een bedankje.
De geur van dennen en iets vaag rokerigs bleef hangen terwijl hij achter me aan liep.
Binnen wenkte Beth ons. 'Perfecte timing. Ruth, dit is de hulp waar ik het over had.'
Ik draaide me weer naar hem om. Door het masker was hij moeilijk te lezen, maar ik zag dat zijn ogen snel naar beneden en weer weg schoten. Hij knikte naar me, zwijgend.
Hij ging direct aan het werk, en ik keek van een afstand toe. Hij behandelde het schilderij voorzichtig, stelde het licht af zonder aanwijzingen nodig te hebben, en controleerde de uitlijning twee keer.
Zijn bewegingen waren precies, ik kon niet anders dan kijken. Ik was niet het type dat op uiterlijk viel, maar er was iets aan het contrast, zijn gestalte tegenover de zachtheid van zijn handelen.
'Draagt hij altijd dat masker tijdens het werk?' vroeg ik Beth zachtjes.
Ze wierp een blik op hem, toen weer op mij. 'Hij heeft littekens in zijn gezicht. Van iets dat een tijd geleden is gebeurd. Hij praat er niet graag over.'
Ik knikte maar zei niets. Toch betrapte ik hem erop dat hij weer naar me keek. Dit keer hield ik zijn blik vast, maar hij keek snel weg.
Hij was in minder dan twintig minuten klaar, deed toen een stap achteruit, zijn ogen op het schilderij. Ik keek ook. Het had er nog nooit zo goed uitgezien.
Het licht raakte het oppervlak op precies de goede plekken, waardoor elk koud blauw, elke draad van zilver naar voren kwam. Het liet het weer tot leven komen. Ik haatte dat het me nog steeds raakte. Ik haatte het nog meer dat hij het zo goed had gedaan.
'Dank je,' zei ik, terwijl ik naar hem toeliep. Hij knikte kort, draaide zich om en vertrok zonder een woord. De geur van hout volgde hem de deur uit.
Beth zei iets achter me, maar ik luisterde niet meer.
Ik bleef staan, kijkend naar het schilderij dat mij had gedefinieerd, maar alles waar ik aan kon denken was de man achter het masker. Er was iets in de manier waarop hij me had gezien dat me meer bloot liet voelen dan toen het schilderij voor het eerst werd getoond.
Hij had niet veel gezegd, maar dat deed er niet toe. Ik had het gevoel dat hij al meer wist dan hij liet blijken.
En ik wist niet zeker of ik me bekeken of beschermd voelde, misschien allebei. Hoe dan ook, ik wist dat het niet de laatste keer was dat ik hem zou zien.

Stained With You
45 Hoofdstukken
45
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101