

Beschrijving
Danica William heeft nooit een partner gewild-ze is geboren voor de strijd, niet voor de liefde. Maar een roekeloze nacht met Alpha Nicholas verandert alles wanneer hij haar opeist als zijn voorbestemde partner-om haar de volgende ochtend weer te verwerpen. Vastbesloten om verder te gaan, negeert Danica de band die haar verscheurt, tot Nicholas' voormalige vriend, Alpha Kendrick, verschijnt en zijn eigen claim op haar legt. Met een oorlog die dreigt en twee machtige Alpha's die strijden om haar lot, weigert Danica iemands bezit te zijn. Als de Maangodin een fout heeft gemaakt, zal ze het zelf rechtzetten-zelfs als dat betekent dat ze de sterkste Alpha's van het land moet verslaan.
Hoofdstuk 1
Feb 25, 2026
Danica's POV
"Je zou een mannelijke wolf moeten zijn," mompelde Leah met een korte lach, terwijl ze haar gouden krullen over haar schouder gooide en tegen de kaptafel leunde.
Ik rolde met mijn ogen, terwijl het scherpe puntje van mijn mes oplichtte in het kaarslicht terwijl ik het over de wetsteen haalde. Shhhk. Shhhk. Het geluid was veel rustgevender dan het chaotische gelach en de muziek die van de balzaal beneden naar boven dreven. "Maten zijn een zwakte," zei ik vlak.
Leah hapte overdreven naar adem en greep dramatisch naar haar borst. "Godslastering! Hoe durf je het grootse ontwerp van de Maangodin te beledigen?"
Ik wierp haar een blik toe. "Bewaar het theater maar."
Ze draaide zich helemaal naar me toe, handen op haar heupen. "Wil je me nu echt vertellen dat als je voorbestemde partner daar beneden was, sterk en krachtig, op je wachtend, dat het je niets zou kunnen schelen?"
"Als hij bestaat, zal hij teleurgesteld zijn," antwoordde ik, terwijl ik de snede van mijn mes testte. Scherp. Perfect. Precies zoals ik het wilde. "Ik heb geen maat nodig."
Leah kreunde en liet zich op mijn bed vallen. "Ugh, Danica, jij bent onmogelijk."
Ik grijnsde. "Kom je daar nu pas achter?"
Ze gooide een kussen naar me. "Weet je, je zou tenminste even naar beneden kunnen gaan. Gewoon om te kijken."
"Geen interesse."
Ze liet een overdreven zucht horen. "Je bent zo frustrerend. Op een dag zal je die woorden inslikken."
"Misschien," zei ik, terwijl ik mijn zwaard in de schede stak. "Maar niet vanavond."
Leah ging rechtop zitten en schudde haar hoofd. "Prima, prima. Wees dan maar een koppige wolvin. Maar kom niet bij mij uithuilen als de Maangodin besluit je te vernederen."
Ik grijnsde. "Genoteerd."
Ze snoof terwijl ze opstond en de zilveren jurk gladstreek die haar rondingen omhulde. "Nou, ik ga naar het bal. Anders dan sommigen vind ik traditie leuk."
Ik trok een wenkbrauw op. "Je houdt gewoon van de aandacht."
"Verdraaid goed," zei ze met een knipoog. "Probeer nu niemand neer te steken terwijl ik weg ben."
"Geen beloften."
Leah lachte voordat ze door de deur verdween, terwijl de geur van haar bloemige parfum in de lucht bleef hangen.
Eindelijk. Stilte.
Ik zuchtte diep, rolde mijn schouders los voordat ik de riemen van mijn laarzen aandraaide. Het Paringsbal was een spektakel—een evenement bedoeld om onbezeten wolven uit verschillende roedels samen te brengen, allemaal gretig om hun voorbestemde partner te vinden. Het was traditie. Heilig, zelfs.
Voor mij was het een afleiding.
Ik bond mijn zwaard op mijn rug en glipte mijn kamer uit, op weg naar het trainingsveld. De koele nachtlucht omhulde me, met daarin het verre gezoem van gesprekken en de vage melodie van de muziek uit de balzaal.
Maar toen hoorde ik het Thud Thud Thud-geluid. Het onmiskenbare geluid van vuisten die een bokszak raken echode door de frisse nacht.
Ik fronste. Wie zou er op dit uur nog trainen?
Toen ik de hoek omging, stokte mijn adem even.
Alpha Nicholas.
De Alpha van de Juvenile-roedel.
Hij was alleen, zijn massieve gestalte bewoog soepel terwijl hij de bokszak met precisie sloeg. Zijn donkere haar was nat van het zweet, en zijn mouwloze shirt plakte aan zijn brede schouders. Elke stoot was berekend en gecontroleerd, elke beweging een vertoning van pure kracht.
Ik had weg moeten lopen. Ik wilde tenslotte in stilte trainen.
Maar in plaats daarvan bleef ik staan, mijn greep om mijn zwaard verstevigend.
Ik dacht aan alle gevechten die ik naast hem had gevochten, de oorlogen die de geschiedenis van onze roedel hadden gevormd. Hij was meer dan alleen sterk, hij was meedogenloos, onbevreesd, en een leider die respect afdwong zonder het te eisen.
En ik bewonderde hem daarvoor.
Toch wist ik dat ik weg moest gaan. Hem zijn ruimte geven. Hem alleen laten trainen. Maar mijn voeten bewogen voordat mijn gedachten dat konden bijbenen.
In plaats van weg te lopen, liep ik naar hem toe.

The Alpha's Fighter Luna
20 Hoofdstukken
20
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101