
Beschrijving
"Sta op en draai je om, juffrouw Morrison," zei meneer Harris terwijl zijn ogen me doordringend aankeken. Ik deed wat hij zei, ondanks dat de helft van mijn verstand schreeuwde dat dit een vreselijk idee was. Zodra ik naar de deur gericht stond, duwde hij me naar beneden en klemde me vast op het bureau, zijn arm stevig over mijn schouders. "Zeg het," snauwde hij. "Vertel me wie je bent, Lydia." Ik voel mijn lichaam trillen door de hitte van zijn lichaam. "Ik ben een lief meisje," huilde ik. "Ik ben uw lieve meisje, meneer Harris!"
Hoofdstuk 1
Dec 5, 2025
Oktober 2019
"Ik kan niet geloven dat je echt bent teruggekomen."
Ik kon niets zeggen terwijl Allie en ik mijn bank de derde trap op sjouwden. De huur in dit gebouw was geweldig, maar het gebrek aan een lift was beslist niet geweldig. We bereikten de laatste overloop en lieten allebei ons uiteinde even zakken voor een korte pauze. Allie boog dubbel terwijl ze hijgde en puffend ademhaalde; ik schoof gewoon mijn haar uit mijn gezicht en waaierde mezelf koelte toe terwijl ik strak tegen de koude muur stond.
Toen ik om me heen keek, moest ik toegeven dat het inderdaad vreemd was om terug te zijn; het huis in Berkeley had ik gedeeld met meerdere huisgenoten, maar het was modern, goed onderhouden en totaal niet te vergelijken met dit vervallen, met bakstenen en roestige metalen balken bezaaide appartementencomplex.
"Ja," zei ik na een tijdje instemmend. "Ik wilde echt niet terug naar New York, maar de baan was te goed om te laten schieten."
Allie knikte en ging op de armleuning van de bordeauxrode bank zitten. Met haar spierwitte broek en gouden shirt stak ze af als een baken. "Ben je er tenminste een beetje enthousiast over?"
"Een beetje?" Ik haalde mijn schouders op en plofte op het andere uiteinde tegenover haar neer. "Ik vind het jammer dat Josh de functie uiteindelijk niet kon nemen, maar ik ben blij dat mijn prof mij in zijn plaats stuurde."
"Kom op Lydia, probeer een beetje enthousiast te zijn, er zijn miljoenen afgestudeerden die zouden moorden voor zo'n comfortabele baan direct na hun studie."
Ik rolde met mijn ogen en keek weg terwijl ik met mijn verwarde blonde haar speelde. Allie keek me doordringend aan; haar goudbruine ogen waren moeilijk te negeren en gaven je bijna het gevoel dat je met alles wat ze zei moest instemmen. In combinatie met haar schouderlange, blauw getinte ravenzwarte haar en haar diepbruine huid was ze een verschijning die je aandacht trok en het nog moeilijker maakte om haar wensen te weerstaan. Naar New York komen voor mijn eerste jaar aan haar universiteit was haar idee geweest, en ik kon geen nee zeggen, maar vertrekken naar Berkeley was mijn eigen keus, net als terugkomen naar deze stad voor een tijdelijke functie bij een corrupt advocatenkantoor.
"Ik weet het," gaf ik toe. "Maar ik mis Californië nu al."
Ze lachte en kwam langzaam overeind. "Goed, maar zorg dat niemand anders dat hoort als je niet aan de ratten gevoerd wilt worden."
"Nou, grappenmaker, pak dat uiteinde en help me dit kreng naar binnen te krijgen."
De bank de trap op krijgen leek een makkie vergeleken met hem door de deur krijgen, maar drie uur later stond alles in de woonkamer en zaten Allie en ik te schransen van Chinees eten.
"Kijk eens," zei ze met volle mond van de chow mien. "Jouw baas is de vader van Mari."
Maritza? "Serieus?" Ik griste haar telefoon uit haar hand en scandeerde zijn Wikipedia-pagina terwijl mijn mond open viel van verbazing. "Ik dacht dat hij... ouder zou zijn."
"Hij is bijna vijftig, dat is best oud."
Ik schudde mijn hoofd en nam een slok water voordat ik antwoordde: "Hij runt een miljardenbedrijf, ik dacht dat je daarvoor óf vijfentwintig óf tachtig moest zijn, snap je?"
"Het is niet zijn bedrijf," zei ze met een schouderophaal.
"Zijn naam staat erop."
Allie grijnsde en zette haar bakje opzij om naar voren te leunen. "Dat is de achternaam van zijn vrouw, wees niet zo seksistisch, Dia."
No way. "Je liegt, dat kan niet..."
"Jawel hoor, lees maar verder, dan zie je het."
Dat deed ik, en ik had het gevoel dat ik bij elk nieuw feit een klap in m’n gezicht kreeg. Bower & Rosing's LLC was opgericht in 2005 door het fuseren van twee kantoren; Bower's was al ruim honderd jaar een advocatenkantoor, Rosing's had daarentegen een lange Europese geschiedenis. Jonathan Harris-Bower trouwde in de familie, scheidde vriendelijk in 2009 maar behield haar achternaam. Hij had talloze prijzen gewonnen in het bedrijfsleven, maar de controversesectie was ellenlang met allerlei rechtszaken over witwaspraktijken; niets kon echter direct aan hem worden gelinkt, aangezien beide bedrijven al vóór de fusie zo'n reputatie hadden. Hij zag eruit als een klootzak, maar gezien zijn reputatie als uitmuntend advocaat was ik enthousiaster dan ooit om deze tijdelijke baan te beginnen voordat ik aan mijn master zou beginnen.
"Denk je dat hij net zo humeurig is als Mari?" vroeg ik nadat ik Allie haar telefoon teruggegeven had. "Ik wil niet worden uitgekafferd vanwege slechte koffie."
"Denk je dat een miljonair, of wat hij ook is, ooit aardig zou doen als je zijn koffie verpest?"
"Ik wil graag geloven dat je soms rijk en aardig tegelijk kunt zijn."
Allie snoof en begon ons afval bij elkaar te rapen.
"Oh kom op!" ging ik verder. "Jouw familie heeft bakken met geld en is altijd geweldig voor mij geweest."
"Ja, omdat mama jou als haar andere dochter ziet; als dat niet zo was weet ik niet hoe aardig ze zou zijn," riep ze terug vanuit de keuken.
Ik lachte en schudde mijn hoofd; Allie’s moeder zou altijd aardig blijven, en misschien viel het met deze man ook nog wel mee.

The Assistant
28 Hoofdstukken
28
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101