The Bad Boy's Dirty Little Secret door Anna Kendra
The Bad Boy's Dirty Little Secret
Beschrijving
Kai Hunter is de grootste verleider en hartendief van H Universiteit. Bekend om zijn knappe uiterlijk en als een van de slimste studenten op de campus, is hij een van de meest begeerde vrijgezellen die iedereen wil 'temmen'. Maar alles verandert wanneer eerstejaars Night Winters zijn nieuwe kamergenoot wordt. Kai voelt zich meteen aangetrokken tot de knappe, jonge eerstejaars die hij had betrapt op een onenightstand in een bar, en sindsdien krijgt hij Night niet meer uit zijn hoofd. Night is openlijk homo, maar Kai viel altijd op meisjes... of dat dacht hij tenminste. Kan hij zijn trots opzij zetten en Night accepteren zoals hij is? Of zal Night altijd gedwongen zijn om slechts zijn vuile geheimpje te blijven, onder de lakens, achter de gesloten deuren van hun kamer? Maar Night verbergt geheimen die de fragiele basis van hun relatie op elk moment kunnen breken, en als Kai nog langer wacht... zou hij wel eens de enige persoon die hem dierbaar is kunnen verliezen.
Hoofdstuk 1
Mar 4, 2026
Hoofdstuk 1: Mijn ogen niet van jou afhouden
Kai’s P.O.V.
Als mijn beste vriend op een dag naar me toe zou komen en zou zeggen dat hij homo was... zou ik er waarschijnlijk geen probleem mee hebben. Ik zou hem waarschijnlijk zelfs steunen... ook al zou het toch ongemakkelijk voor me kunnen zijn om mijn vriend met zijn 'vriendje' in het openbaar te zien, en het zou misschien zelfs een druk leggen op onze relatie, hoe progressief ik ook probeer te zijn of hoeveel de wereld ook veranderd is.
Ik ben altijd standvastig geweest in mijn overtuigingen. Ik heb altijd geloofd dat ik moest zijn wie ik ben en ik wist precies wie ik leuk vond.
Geloof me; ik heb niets tegen de LGBTQ+-gemeenschap, zolang ze maar niets met mij te maken hadden. Ik heb mannen andere mannen zien zoenen. Ik heb meisjes in de club zien vrijen. Het was een aangenaam schouwspel geweest. Vooral als ik twee bloedmooie vrouwen elkaar zag kussen in de club, maakte het me stiekem ook wel nieuwsgierig om mee te doen.
Maar twee mannen elkaar zo zien kussen als nu? Ze zien ontdekken en aanraken? Dat was nooit echt mijn ding geweest. Misschien omdat het me een beetje ongemakkelijk maakte?
Er zullen altijd haters zijn, tegen de verandering. En dan heb je altijd mensen zoals ik, die zijn opgegroeid met ‘jongens huilen niet’ en ‘mannen zijn nou eenmaal mannen’ en dat als de norm in de samenleving hebben gekend sinds de dag dat we geboren werden.
Maar zij... waarom...?
Waarom kon ik mijn ogen niet van hem afhouden?
“Hé, Kai!” Cole, mijn beste vriend sinds de middelbare school, gaf me een duw op mijn schouders nadat hij zijn handen had gewassen bij de wastafel. “Hou op met staren, het is creepy.”
“Huh?” Het duurde even voordat ik besefte dat ik inderdaad aan het staren was... naar hen... naar hem.
De deur van het hokje stond een stukje open, waarschijnlijk omdat ze zo gehaast naar binnen waren gegaan dat ze vergeten waren hem goed dicht te doen, en daarbij vergeten waren dat dat kleine kiertje het voor iedereen buiten mogelijk maakte om te zien wat er binnen gebeurde, ondanks de zachte kreunen.
“Ik staar niet.” Loog ik glashard. “Ze moeten gewoon beter opletten waar ze zijn, als ze niet willen dat mensen-”
“Ah!”
Het geluid van die rauwe, hese stem deed me even stilstaan met mijn hand onder het stromende water. Waarom maakte dat dat ik zijn gezicht wilde zien? Waarom was ik ineens zo benieuwd van wie die stem was?
“Laten we hier weggaan.” Cole sprong weg van de wastafel, veegde zijn handen af aan een stapel tissues, gooide ze in de prullenbak en rende zo ongeveer de herentoiletten uit.
Het loeiharde geluid van de speakers in de club drong even naar binnen toen de deuren opengingen en weer dichtgingen, waardoor het geluid van de kreunen uit het hokje werd overstemd, maar niet veel later was het weer stil in de ruimte en klonken de geluiden opnieuw, nu zelfs intenser, waardoor mijn aandacht opnieuw werd getrokken.
Eerlijk gezegd... ik wist niet zeker of mijn hart zo hard bonkte door het ritme van de drums die door de vloer dreunden, of door het feit dat ik meer dan alleen een glimp kon opvangen van wat er binnen het hokje gebeurde.
“Shit!” vloekte ik toen ik merkte dat mijn mouwen nat waren geworden van het stromende water.
Ik draaide de kraan dicht, deed een paar tissues uit de dispenser en droogde mijn handen, terwijl mijn ogen weer afdwaalden naar dat kleine kiertje in de deur van het hokje waar de twee mannen elkaar met passie aan het zoenen waren.
Maar nu... deden ze veel meer dan alleen zoenen.
Het eerste wat me was opgevallen, was één hazelnootkleurig oog en een bos donkerbruin haar. Hij leunde tegen de tegenoverliggende muur en even dacht ik dat onze blikken elkaar kruisten in een hartstilstand-moment, voordat ik uit mijn trance schrok en mijn best deed om ergens anders naar te kijken dan naar die ogen.
Maar het was verrassend onmogelijk. Ik bleef kijken, zelfs toen ik zag hoe hij zijn ogen sloot en zijn hoofd achterover gooide terwijl de blonde man voor hem zijn nek begon te kussen en hij zijn hand omhoog bracht om in diens haar te grijpen.
Zijn handen waren iets anders waar ik mijn ogen niet van af kon houden. Ze waren niet glad of vrouwelijk zoals ik had verwacht, maar sterk, met duidelijke aderen. Het leek erop dat hij veel sportte.
Maar deze keer werd ik uit mijn gedachten gehaald door het geluid van riemen die werden losgemaakt en kettingen die naar beneden werden getrokken, en ik wist dat het tijd was om hier snel weg te gaan. Want ik was niet eens dronken genoeg om dat als excuus te gebruiken als ik betrapt zou worden op mijn gluren.
Toch stopte ik vlak voordat ik langs het hok liep. Vanuit deze hoek kon ik niet zien wat er binnen gebeurde, maar ik kon nog wel zijn hand zien, met de handpalmen plat op de muur van het hok. Aan zijn wijsvinger droeg hij een zilveren ring met een ingewikkeld ontwerp erop... en ook al had ik daar eigenlijk niks te zoeken, kon ik mijn ogen niet van zijn hand afhouden... van die ring... tot ik mijn hand uitstak en voorzichtig het deurtje van het hok dichtdeed; zodat niemand anders nog van de show kon genieten die ze daar opvoerden.
Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak om te kijken of ik nog gemiste oproepen of berichten had, want ik wist dat Cole buiten op me wachtte en hij me sowieso zou vragen waarom ik te laat was. Maar de enige oproepen en berichten die ik had gekregen, waren allemaal van Ruby, mijn recente ex die nog steeds probeerde het weer goed te maken, ook al was zij degene geweest die als eerste was vreemdgegaan.
Het maakte eigenlijk niet uit, want Ruby en ik waren nooit serieus geweest en we waren dat ook niet van plan. De enige reden dat ze belde, was waarschijnlijk omdat ze zich 'eenzaam' voelde en wilde dat ik haar 'gezelschap' hield.
Het was nog een reden waarom ik rustig aan deed met de alcohol. Ik wilde niet eindigen met een booty call naar Ruby om er de volgende ochtend spijt van te krijgen als ze het weer tegen me zou gebruiken om terug samen te komen.
“Duurt lang genoeg.” Cole’s overdreven stem liet me van mijn scherm opkijken. “Wie belt er?”
‘Geredd door de bel,’ dacht ik bij mezelf toen mijn scherm oplichtte met Ruby’s gezicht als ID.
“Niemand.” Ik zette het toestel uit en stopte mijn telefoon weer in mijn zak, maar niet voordat Cole voorover boog om op mijn scherm te gluren. “Doe niet zo nieuwsgierig.”
“Is dat dat meisje waar je al meer dan twee weken mee date?” Cole floot boven het lawaai van de speakers uit terwijl we terug naar onze vrienden in de club liepen. “Had je het niet vorige week uitgemaakt of zo?”
“Klopt.” Meer zei ik niet toen we ons weer bij onze vrienden van Uni voegden.
We waren met z’n vieren uit om het einde van het tweedejaars tentamens te vieren en misschien om met iemand anders naar huis te gaan. Aan het gezicht van Joshua te zien, was hij al goed op weg om met iemand in bed te belanden, terwijl Cole, Devon en ik aan de tafel zaten, onze drankjes opdronken en hem schaamteloos zagen flirten recht voor onze neus.
Toen het meisje uiteindelijk toegaf en hem bij zich riep, wisten we dat die twee vanavond nog wel actie zouden krijgen.
“Shit!” Ik sprong uit mijn stoel toen ik de tijd zag. “De avondklok in de slaapzalen is om twaalf uur. We hebben nog een kwartier om terug te zijn.”
“Godverdomme!” vloekte Cole terwijl hij zijn laatste glas achterover sloeg. “Jongens, ik ga. Zie jullie morgen op school.”
“Rij voorzichtig.” Devon zwaaide ons uit. “Tot dan.”
“Wacht...hoe ga jij naar huis?” vroeg ik voordat we vertrokken.
“Maak je geen zorgen,” wuifde hij ons weg, terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak haalde en iemand begon te bellen. “Ik regel een lift.”
Pas toen Cole en ik al op de parkeerplaats stonden, herinnerde ik me dat we met zijn auto waren gekomen en dat we allebei flink wat hadden gedronken vanavond.
“Shit...zullen we een Uber bellen?” stelde ik voor.
“Geen tijd.” Hij haalde de sleutels uit zijn zak en gooide ze naar me toe. “Jij rijdt. Je hebt niet meer dan één flesje bier op.”
“Oke.” Het was niet echt veilig, maar geen van ons wilde een boete of een melding krijgen omdat we te laat in de slaapzalen aankwamen. Dus ging ik achter het stuur zitten en reed zo snel mogelijk naar onze slaapzalen zodra we ons hadden vastgemaakt.
“Gelukt!” zei ik tien minuten later tegen Cole, bijna buiten adem van de paniek toen we het parkeerterrein van de slaapzaal opreden en ik de oude bewaker de grote ijzeren poorten achter ons dicht zag doen.
Maar tot mijn grote teleurstelling...Cole was knock-out op de stoel naast me, snurkend met zijn hoofd in een rare hoek en zijn mond wagenwijd open. En hij kwijlde er ook nog bij.
“Kut!” kreunde ik, want ik had geen zin om hem naar zijn kamer te dragen, maar ik wist dat er geen andere optie was. Als ik hem aan de bewaker overliet, zou die ouwe man de Resident Hall Director sowieso melden dat we gedronken hadden en te laat terug waren, en weet ik veel wat nog meer.
Die vervelende oude brompot mocht ons niet, maar toch kreeg hij de baantje om de jongensslaapzaal te bewaken! Was hij oud geboren of had hij nooit lol gehad als kind?
“Hé!” schudde ik hem ruw wakker. “Sta op! Ik ga je verdomme niet dragen! Sta op!”
Cole kreunde en opende met moeite zijn ogen, voordat hij worstelde om de gordel los te krijgen. Zuchtend maakte ik de riem los en stapte uit, waarna ik naar de passagierskant liep om hem uit de auto te helpen.
“Verdomme, wat ben je zwaar!” Ik probeerde overeind te blijven terwijl Cole al zijn gewicht op me liet rusten. “Val niet in slaap op me, mafkees!”
“Unnnmmmm...” mompelde Cole iets onverstaanbaars voordat ik hem alweer hoorde snurken.
“Eikel!” mompelde ik, terwijl ik zijn auto op slot deed en de sleutel veilig in mijn zak stopte.
Met Cole’s arm over mijn schouder strompelde ik richting de lobby van de slaapzaal, een slapende Cole met veel moeite meesleurend. Maar toen ik op het punt stond om op de knop van de lift te drukken, zodat ik naar zijn verdieping kon... was er ineens een andere hand die me voor was en op de knop drukte.
“Ugh...dankjewel ma—” En toen zag ik de zilveren gegraveerde ring aan zijn rechterwijsvinger... en mijn blik schoot omhoog en ontmoette hazelkleurige ogen van een gezicht waar ik niet langer van kon wegkijken.
The Bad Boy's Dirty Little Secret
115 Hoofdstukken
115
Inhoud
Opslaan
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101