
Beschrijving
Ashin Johnstone heeft nog nooit iemand zo liefgehad als haar man, Kristoff Washington. Ze had het grootste deel van haar leven een hevige verliefdheid op hem gehad en was ontzettend blij dat ze hem uiteindelijk, in een verstandshuwelijk, had getrouwd. Maar ze wist dat hij niet van haar hield, niet op de manier waarop zij dat wilde. Ze wist dat hij haar nooit als vrouw zou liefhebben. Hij zou haar nooit verlangen zoals zij naar hem verlangde. Hoe pijnlijk het ook is, ze heeft geleerd hem en zijn gevoelens voor haar te begrijpen. Ze probeerde tevreden te zijn met haar leven met hem. Ze probeerde tevreden te zijn met haar relatie met hem. Tenslotte is zij de wettige echtgenote. Iedereen die hem zou willen, zou eerst langs haar moeten, want zij is de erkende. Zij is de wettige vrouw.
Hoofdstuk 1
Dec 6, 2025
ASHANTI
Ik werd wakker van de wekker die luid op mijn nachtkastje afging. Meteen ging ik rechtop zitten en wreef met de achterkant van mijn hand in mijn ogen. Ik keek op de klok en zag dat het al zes uur ’s ochtends was—een uur eerder dan ik normaal wakker word.
Ik liep naar de keuken om ontbijt te maken. Ik ben echt niet de beste kok, maar ik probeer te oefenen. In ieder geval voor mijn man en mij…
Ik zette alles klaar wat ik nodig had voor de gebakken rijst en de bijgerechten. Ik weet wat ik moet doen. Ik heb de laatste tijd aardig wat kookprogramma’s gekeken, en ik geloof echt dat ik er beter in ga worden. Ik moet alleen oefenen, zoals Lora, onze hulp, en mijn moeder me altijd zeggen.
“Oefening verraadt je nooit,” zegt mijn moeder altijd tegen me. Zelfs toen ik net begon met kleding ontwerpen, was dat mijn motto. Niemand wordt tenslotte als genie of als vaardig geboren.
Ik was bezig met het laatste ei—het enige ei dat nog over was, omdat ik de rest allemaal had verbrand—toen ik voetstappen op de trap hoorde.
Ik keek achterom en zag Kristoff naar beneden komen in zijn zwarte driedelige Armani-pak. Zijn haar zat een beetje rommelig, maar hij zag er knapper uit dan ooit. Zijn lange gestalte helpt erg bij zijn charisma, maar ik zou zeggen dat zijn kille uitstraling zijn handelsmerk is.
Hij keek me aan en glimlachte een beetje. Zijn ogen zijn altijd zo intens, alsof hij telkens degene of datgene waar zijn blik op valt, wil doen smelten.
“Klaar met koken?” vroeg hij terwijl hij naar de pan keek.
Ik beet op mijn lip en deed mijn ogen dicht. Hij mag dit niet zien, oké. Hij mag niet zien dat het ei eruitziet alsof het in de lava van een vulkaan is gebakken, zo zwart is het.
Ik hoorde hem grinniken. Ik trok een pruillip, maar liet het hem niet zien. Ik wilde niet dat hij zou merken dat ik teleurgesteld was over hoe hij naar mijn kookkunsten keek.
“Herinner me eraan je de volgende keer niet in de keuken te laten, Ashanti,” zei hij, bijna lachend. “Je bent het beste in het ontwerpen van kleding. Blijf gewoon zo.”
Deze keer keek ik hem serieus aan.
Hij glimlachte en haalde zijn schouders op, pakte vervolgens de gebakken rijst en de eieren en bracht ze naar de eettafel. Hij dekte de tafel terwijl ik naar hem keek. Hij leek het leuk te vinden om de tafel te dekken. Nou ja, het moet ook wel leuk zijn om mijn mislukte kookkunsten op te lossen, denk ik.
Ik liep naar de eetkamer en kruiste mijn armen over mijn borst. “Je hoeft dit niet te eten. Ik weet niet eens of het eetbaar is.” Ik beet op mijn lip.
Ik heb al geaccepteerd dat ik geen goede kok ben. Maar om hem te horen zeggen dat ik uit de keuken moet blijven, deed toch wel een beetje pijn aan mijn trots. Hoe moeilijk is het soms om rekening te houden met de gevoelens van anderen?
Kristoff keek me aan. “Ik ga het opeten, Ashanti. Waarom zou je zeggen dat het niet eetbaar is? Jij hebt dit gekookt,” zei hij voordat hij ging zitten. “Kom je hier zitten en eet je mee? Anders komen we te laat op ons werk.”
Ik haalde diep adem en keek hem even aan voordat ik tegenover hem ging zitten.
We lijken een normaal getrouwd stel. Maar dat zijn we niet. Hij is niet verliefd op mij. Ik denk ook niet dat hij ooit verliefd op mij wordt. Waarschijnlijk ziet hij mij als een fan—iemand die hem enorm bewondert.
Want dat doe ik.
Ik weet niet zeker of het op de universiteit was dat ik verliefd op hem werd. Hij leek de perfecte man. Nee, hij ís de perfecte man. Hij is knap, intelligent, zacht-sprekend en rijk. God heeft hem alles gegeven waar een man van kan dromen. En ik wilde hem. Ik wilde hem zó graag.
Ik weet niet zeker of het door mijn volharding kwam dat hij me vroeg zijn nepvriendin te zijn. Ja, daar was ik tevreden mee. Ik was zijn nepvriendin op de universiteit en niemand wist dat, behalve wij tweeën. Voor zover ik me herinner, vroeg hij me om te doen alsof omdat hij niet hield van al die meisjes die altijd om hem heen dromden. Een vriendin hebben was de enige manier waarop die meisjes zouden stoppen.
Het was echt leuk. Ik stond bekend als Ashanti Michaels, de vriendin van de beruchte Kristoff Marx. Iedereen had respect voor me omdat ik Kristoff om mijn vinger had gewonden. Nou ja, niemand wist dat het allemaal nep en in scène gezet was. Alles was slechts schijn.
Daarom was ik zo geschokt toen ik op een dag wakker werd met Kristoff die me ten huwelijk vroeg. Er spookten zoveel vragen door mijn hoofd. Waarom doet hij dit? Waarom vraagt hij mij ten huwelijk? Houdt hij van mij?
Nee. Dat doet hij niet. Als ik hem vraag waarom, verandert hij altijd van onderwerp. Hij ontwijkt het altijd. En ik denk dat ik mezelf dan maar moet overtuigen dat ik gelukkig moet zijn. Ja, dat moet ik. Ik ben getrouwd met mijn ultieme crush.
Ik beet op mijn lip terwijl ik naar Kristoffs gezichtsuitdrukking keek terwijl hij het ei at. Ik verwachtte er niets goeds van, maar alsjeblieft, laat hem niet boos op me worden omdat ik op deze manier eten heb verspild.
Hij kauwde op het ei en stopte halverwege. Zijn uitdrukking werd dof en somber en negatief. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon overgeven.
Meteen gaf ik hem water, het veiligste wat er op tafel stond, en hij dronk het gulzig op.
Ik keek hem bezorgd aan. “Je mag het ontbijt overslaan. Je hoeft het niet op te eten,” zei ik voordat hij iets kon zeggen.
Hij keek me aan en glimlachte. “Het ei is prima, Shan. Je moet er alleen geen suiker in doen,” zei hij terwijl hij rustig het spek pakte dat op een gegrild stuk buikspek leek.
Ik keek hem ongelovig aan. Dit was de eerste keer dat ik voor hem kookte en het was een totale mislukking. Ik ga nooit meer zo'n roekeloze actie ondernemen, anders blijven we allemaal hongerig en chagrijnig achter.
“Ik haal wel wat lasagne van gisteren voor je. Ik warm het gewoon even op,” zei ik en stond op, maar hij pakte mijn hand en trok me terug.
Ik keek hem met samengeknepen ogen aan en hij schudde alleen zijn hoofd. “Ik ga jouw eten opeten. Dit is de eerste keer dat je ontbijt hebt gemaakt. Ik eet het allemaal op.”
Het voelde alsof mijn hart op dat moment smolt. De manier waarop zijn stem mijn gekwetste trots en pijnlijke hart kalmeerde, deed me nog meer van hem houden.
Als er één ding is waar ik dankbaar voor ben in ons huwelijk, is het zijn vriendelijkheid en hoffelijkheid. Ons huwelijk is niet zoals de typische gearrangeerde huwelijken. Natuurlijk houdt hij niet van me. Daar ben ik vrij zeker van, maar hij laat me nooit voelen dat ik niet verzorgd word.
Kristoff vergeet nooit belangrijke data in ons leven samen en neemt me af en toe mee uit.
Dat is vooral de reden waarom ik blijf vasthouden aan het idee dat hij om me geeft. Uiteindelijk hoop ik dat het zal veranderen in liefde.
“Het spek is prima. Smaakt een beetje raar, maar het gaat wel.” Kristoff complimenteerde mijn spek.
Ik keek hem aan en glimlachte. De spanning in mij begint langzaam weg te trekken. “Dank je,” zei ik. “Dank dat je het toch opeet, ook al is het eigenlijk niet te eten… soort van,” vervolgde ik.
Hij lachte. “Natuurlijk, jij hebt het bereid. Ik kan het toch niet zomaar laten liggen,” zei hij. Hij zei het niet overdreven lief, maar het klonk voor mij heel lief. Ik voel me zelfs net een mier, zo zoet klinkt het.
Ik glimlachte naar hem. En ik weet vrij zeker dat ik nu aan het blozen ben. “Nogmaals bedankt,” antwoordde ik.
Hij glimlachte. “Maar je moet dit niet meer doen, vooral niet als er gasten zijn. Alsjeblieft, ik wil niet dat iemand weet dat ik getrouwd ben met iemand die totaal niet kan koken.” Hij maakte een grapje.
Ik knikte en lachte. “Ja. Ik zal het niet meer doen,” antwoordde ik terwijl ik een hap nam van mijn eigen kooksel. Verdorie, ik denk dat het vandaag zwaar wordt voor mij en mijn maag.

The Legal Wife
45 Hoofdstukken
45
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101