
Beschrijving
Damian geloofde niet in liefde, maar hij had een vrouw nodig om de erfenis op te eisen die zijn oom hem had nagelaten. Amelia had wraak nodig op haar ex-man die haar bedrogen had, en wat is een betere manier om dat te doen dan een schijnhuwelijk aan te gaan met zijn ergste vijand? Er waren slechts twee regels in hun nephuwelijk: geen emotionele betrokkenheid of seksuele relatie, en ze zouden elk hun eigen weg gaan nadat de regeling voorbij was. Maar hun aantrekkingskracht voor elkaar is sterker dan ze hadden verwacht. Wanneer gevoelens echt worden en Noah Amelia terug wil, zal Damian haar laten gaan? Of zal hij vechten voor wat hij gelooft dat van hem is?
Hoofdstuk 1
Apr 27, 2025
AMELIA'S POV
"Ja. Met Amelia Carter," zei ik zodra de persoon aan de andere kant opnam. "Ik zou graag een reservering willen maken voor twee morgen in een van uw privéhokken."
"In orde, mevrouw," zei de vrouw. "Blijf aan de lijn, alstublieft."
Ik hoorde het geratel van toetsen op de achtergrond en hield mijn vingers gekruist. Ik wilde dat mijn jubileum perfect zou zijn, dus ik kon niet...
27;t veroorloven enige teleurstellingen.
Het restaurant dat ik had gebeld was een heel chique, heel exclusief restaurant, en was meestal weken van tevoren volgeboekt.
Ik slaakte een zucht van verlichting toen ze een moment later zei: "We hebben een plek speciaal voor u."
Ik vertelde haar de tijd dat mijn man, Noah, en ik zouden arriveren en besprak andere details voor de avond. De vrouw verzekerde me dat ik de VIP-behandeling zou krijgen toen ik haar vertelde dat mijn man
nd en ik kwamen om onze tweede huwelijksverjaardag te vieren.
Ik begon een deuntje te neuriën zodra ik ophing. Ik stond op om mijn computer te pakken en ving een glimp van mijn spiegelbeeld op.
Er was een opgewonden blos op mijn wangen en een fonkeling in mijn ogen. Ik zag eruit als een schoolmeisje dat net haar eerste date naar het schoolfeest had gekregen. Alleen was dit beter. Het was twee jaar geleden dat ik met Noah was getrouwd, twee jaar van gelukzaligheid en perfectie.
Ik pakte mijn laptop en surfte op het net. Na ongeveer een uur vond ik het perfecte cadeau voor hem online: een Patek-horloge ter waarde van $25,000. Ik bestelde het, betaalde en gaf de exacte tijd door waarop ik het bezorgd wilde hebben.
Ik maakte me geen zorgen over de prijs omdat ik wist dat Noah me iets duurdere zou geven en me zelfs een wekelijkse toelage zou sturen.
Nadat de voorbereidingen voor de volgende dag waren gedaan, wist ik niet wat ik met mezelf aan moest. Om te
weersta de verleiding om elke paar minuten naar de klok te staren, ongeduldig wachtend tot Noah thuiskomt, ging ik naar beneden en begon de eettafel voor het avondeten te dekken.
Ik was zo afgestemd op Noah dat ik het moment wist dat hij door de deur kwam. In een flits rende ik naar de voordeur. Met een grote glimlach op mijn gezicht rende ik naar hem toe. Mijn stappen haperden een beetje toen ik merkte dat hij er nogal somber uitzag. Maar ik liet dat me er niet van weerhouden om hem te omhelzen. Misschien
hij had net een erg stressvolle dag op het werk.
Net toen ik naar hem reikte, bewoog hij weg en gaf me een blik die een rilling over mijn rug stuurde. Zijn lippen krulden van afschuw. Het was alsof hij iets vies had geroken. Ik bevroor, fronste en snoof aan mezelf. Ik rook naar parfum en aardbeienshampoo, en daar was niets aanstootgevends aan.
"Lieverd, wat is er aan de hand? Wat is er mis?" vroeg ik.
Noah keek naar me maar hij
x27;t reageren. Hij bewoog zo ver mogelijk van me vandaan en liet zijn koffer vallen. Ik stond als aan de grond genageld, mijn gedachten in een warboel. We hadden geen ruzie gehad. Ik had niets gedaan om hem te beledigen, dus wat was er met zijn plotselinge kilheid?
Het zicht van de voordeur die weer openging onderbrak mijn gedachten. Mijn beste vriendin, Lucy, kwam het huis binnen alsof ze de eigenaar was.
"Lucy? Je hebt me niet verteld dat je zou komen," zei ik.
iv>
Lucy's babyblauwe ogen bekeken me met minachting. Ze wierp nonchalant haar lange, perfect gestylede, blonde haar over haar schouder en nam plaats. Ik staarde haar aan. Wat een onbeleefdheid! En dat in mijn eigen huis! Wat was er met haar aan de hand? Wat was er met ieders vreemde houding vandaag?
Besluitend om Lucy's houding voor later te laten, liep ik naar Noah toe en sprak zachtjes zodat ze het niet kon horen. "Lieverd, luister. Ik weet niet waar... dit over gaat,
maar als ik je op de een of andere manier heb beledigd, bied ik mijn excuses aan. Als er een echt probleem is, kunnen we er na onze verjaardag over praten-"
Noah lachte kort en bitter.
"Verjaardag?" sneerde hij. "Ik dacht dat je slim genoeg was om het geschrevene op de muur te lezen, Amelia. Maar je bent dommer dan je eruitziet. Er komt geen verjaardagviering. In ieder geval niet voor jou en mij." Terwijl ik in verbijstering stil bleef staan,
hij boog, haalde een stapel papieren uit zijn aktetas en gooide ze in mijn gezicht. "Hier. Neem een kijkje."
Langzaam boog ik en raapte ze op. Een blik was voldoende om me te vertellen dat het echtscheidingspapieren waren en dat hij ze al had ondertekend. Ik voelde onmiddellijk een scheur in mijn borst en de hele kamer begon om me heen te draaien. Ik greep naar mijn borst, mijn adem heet en de tranen stroomden over mijn gezicht.
"Waarom?" jammerde ik toen ik eindelijk mijn stem vond.
e. "Waarom wil je scheiden? Wat heb ik gedaan?"
"Ik dacht dat het vrij duidelijk was. We zijn twee jaar getrouwd en we hebben geen kinderen. Je kunt niet eens opscheppen over een miskraam. Wie gaat al deze rijkdom erven die ik heb opgebouwd nadat ik er niet meer ben? Huh?"
"Noah. Noah. Alsjeblieft. Denk na over wat je op het punt staat te doen. Ik kan je nog steeds kinderen geven-"
Hij maakte een ongeduldige
gebaar. "Dat is niet nodig. Ik heb al een kind op komst. Lucy-" Noah's ogen lichtten op toen hij haar naam zei. "Lucy draagt op dit moment mijn kind."
Ik was Lucy helemaal vergeten nadat Noah de bom had laten vallen. Ik staarde haar recht aan, hopend en biddend dat ze zou glimlachen, lachen en me zou vertellen dat het allemaal een zieke grap was, een prank. Ze ontmoette mijn blik en wreef opzettelijk over haar buik.
Ik voelde een steek o
f bijna fysieke pijn stak door mijn hart toen ik me realiseerde dat dit allemaal waar was. Mijn beste vriendin en echtgenoot hadden samen geslapen. De schok deed me een stap achteruit wankelen. Tranen vielen ongecontroleerd over mijn wangen, waardoor mijn zicht wazig werd.
"Maar waarom... hoe?" kraakte ik. De pijn vrat rechtstreeks door mijn hart en ik dacht dat ik meteen zou sterven.
Noah trok een wenkbrauw op. "Wil je dat ik het hele proces van het maken van een baby aan je beschrijf?" Lucy gi
grinnikte om zijn grap. "Amelia, we zijn klaar. Laten we het zo bekijken, Lucy hier is zelfs beter geschikt om mijn kinderen te dragen. Ze is een snel opkomende modeontwerpster uit een respectabel rijke achtergrond. Ze zou geen last zijn zoals jij. Je bent een niemand. Je hebt geen talenten, geen persoonlijkheid, geen charisma. Kijk nu naar Lucy en je ziet een vrouw met de uitstraling en de gratie om de naam Carter voort te zetten."
En hoewel wat Noah had gedaan zo veel pijn deed
zo erg dat het moeilijk voelde om te ademen, ik hield zoveel van hem en ik kon de gedachte niet verdragen om hem los te laten. Ik beroofde mezelf van mijn laatste greintje trots en viel op mijn knieën voor hem. Ik vouwde mijn handen samen in een gebaar van smeekbede.
"Noah. Alsjeblieft. Het is pas een paar jaar. We kunnen dit allemaal nog oplossen. Ik hoop dat ik nog steeds zwanger kan worden. Ik zal naar een vruchtbaarheidsarts gaan, ik zal goed eten. Ik zal alles doen, echt alles
. Geef me gewoon wat meer tijd."
"Twee jaar is meer dan genoeg tijd," antwoordde hij fel. "Onderteken die papieren en verdwijn uit mijn leven."
Ik hoorde een gegniffel en draaide me opnieuw naar Lucy.
"Jij achterbakse verrader," riep ik, terwijl ik overeind krabbelde. "Wat heb ik jou ooit misdaan? Hoe kon je dit mij aandoen?"
Lucy lachte en haalde haar schouders op. "Niets persoonlijks, vriend. Ik gewoon
deed wat gedaan moest worden. Ik gaf Noah wat je hem na twee rotjaren van huwelijk niet kon geven."
"Lucy-" begon ik.
"Goed. Goed. Dat is genoeg," onderbrak Noah. "Amelia, ga naar boven, pak je spullen en verlaat mijn huis."
"Noah. Alsjeblieft-"
Ik benaderde hem. Hij deinsde terug, vloekte en rende naar boven. In een paar minuten kwam hij terug met su
itkoffers volgepropt met mijn kleren. Hij voegde de scheidingspapieren bovenop toe en reed ze naar buiten.
Ik viel op de grond, snikkend. Hij kwam terug en wees naar me. "Ga weg," bulderde hij.
"Nee, Noah luister-” Hij greep me bij de arm en onderbrak mijn protesten. “Alsjeblieft, doe ons dit niet aan. Noah, alsjeblieft..”
"Er is geen ons!" blafte hij terwijl hij me naar buiten duwde. Hoe hard ik ook huilde en worstelde, ik kon&
#x27;t verbreek zijn greep. Hij sleepte me buiten de poorten, gaf me een duw waardoor ik struikelde en ik viel op de grond, mijn elleboog en knie bezeerde.
"Ga weg en blijf weg. Kom hier nooit meer terug," schreeuwde hij en sloot toen de poort in mijn gezicht.

The Unwanted Wife: Revenge After Divorce
131 Hoofdstukken
131
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101