Torn Between my Alpha Mates door Anna Kendra
Torn Between my Alpha Mates
Beschrijving
Toen Alpha Silas Whitlock, de sterkste Alpha van de Thunder Stone-roedel, verwachtte zich te settelen met zijn partner in een vredig leven, wordt hij verraden door zijn Beta en halfbroer, Ezra, die hem erin luist voor een moord die hij niet heeft gepleegd. Nu heeft hij geen andere keuze dan te vluchten voor de mensen die hij ooit als familie beschouwde. Maar wat hij niet had verwacht, was zijn echte partner tegen te komen. Het enige probleem is dat zij een zwakke mens is, zonder enig idee van het bestaan van de bovennatuurlijke wereld, en Silas heeft een sterke krijger aan zijn zijde nodig als hij zijn roedel terug wil krijgen en zijn broer wil verslaan. Zoya had ooit het perfecte leven en de perfecte baan in het New York City Hospital. Maar een verkeerde stap met haar perverse baas zorgt ervoor dat ze wordt overgeplaatst naar een kliniek in the middle of nowhere. Alsof dat nog niet genoeg is, besluit haar 'gearrangeerde' verloofde haar te bedriegen met haar nicht! Net wanneer ze haar verleden vaarwel wil zeggen en een nieuw leven in de bergen wil beginnen, vindt ze een zeer naakte man in haar hut midden in het bos. Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Het kan toch niet erger worden, of wel? Als ze toch maar het minste vermoeden had... Zal Silas in staat zijn voorbij Zoya's menselijkheid te kijken en haar als zijn partner te accepteren? Of zal Zoya moeten toekijken hoe de man van wie ze is gaan houden door een ander wordt opgeeist, waardoor haar hart voor altijd wordt gebroken? Of zal het lot haar een tweede kans geven op liefde met een man die net zo gebroken is als zij?
Hoofdstuk 1
Oct 29, 2025
Zoya’s P.O.V
Ik was niet bepaald het toonbeeld van moed en zelfvertrouwen. In al mijn vierentwintig jaren op deze wereld had ik nooit de kracht gevonden om voor mezelf op te komen, zonder toe te geven aan wat anderen wilden.
Wanneer ik moest kiezen tussen vechten of vluchten, koos ik altijd voor het compromis, het midden. Ik kon mezelf enig comfort toestaan, zolang ik anderen maar tevreden stelde in het proces.
Zelfs wanneer mijn trots het huis uit was, mijn knieën op de vloer, trillend, bebloed en gekneusd, schreeuwde ik niet van de pijn, noch stortte ik me met gebalde vuisten op de vijand, hunkerend naar een gevecht. Zelfs wanneer ik werd mishandeld, misbruikt… zelfs dan wilde ik degenen die mij pijn deden, geen pijn doen.
Ik zag dat altijd als een soort verwrongen en verminkte moed, hoe zielig en zelfdestructief ook, maar nu wist ik niet meer zeker of het ooit een vorm van dapperheid was geweest.
“Wat de fuck?” bracht ik nauwelijks uit, mijn tong draaide zich tot een knoop in mijn mond. Er blies een scherpe pijn op in het diepst van mijn borst, en het kostte me alles om niet met mijn nagels over mijn borst te grijpen en mijn hart uit mijn ribbenkast te trekken.
Het was niets nieuws dat ik uitgeput en nauwelijks functionerend thuiskwam van werk. Sterker nog, nu het ziekenhuis met de seconde drukker werd, werd het voor mij ook steeds moeilijker om heelhuids thuis te komen, zonder die permanente vermoeidheid waar mijn verloofde, Ravi Raichand, me altijd op wees. En nu ik er eindelijk in was geslaagd me los te rukken uit de ijzeren greep van mijn leidinggevende en eerder dan normaal naar huis kon, kwam ik thuis… in deze nachtmerrie.
Het eerste rode vlaggetje was het extra paar schoenen buiten de deur dat ik niet als het mijne herkende. Ik zag die flats zodra ik bij de deur kwam. Ik wist dat die schoenen van mijn nicht waren, ik had ze haar een paar keer zien dragen, en hoewel het me vreemd leek dat ze hier was terwijl ze eigenlijk een afspraak had, schonk ik het weinig aandacht. Misschien was ze gewoon iets komen halen dat ze vergeten was mee te nemen. En hoewel ik het raar vond dat mijn verloofde er was op hetzelfde moment als mijn nicht, ondanks dat ik de twee nooit echt met elkaar had zien omgaan, negeerde ik toch de alarmbellen in mijn hoofd en begon in mijn tas te graaien naar mijn sleutels.
Toen kwam het volgende slechte voorteken: de verdachte geluiden — natte, glibberige kreunen van genot, het slaan van huid op huid. Ik was nooit een jaloerse of kwaadaardige partner geweest, dus ik ging er vanuit dat hij porno keek en zichzelf aan het bevredigen was. Als dat zo was, had ik daar geen moeite mee — zoiets is normaal, zeker omdat wij hadden afgesproken geen seks te hebben voor ons huwelijk.
Ik gluurde de woonkamer in en daar waren ze, op de bank: mijn verloofde en mijn nicht, zijn lippen op haar borsten terwijl hij in haar duwde en zich terugtrok, als een dans, als een work-out. Ontrouw, midden in mijn eigen huis.
“Wat de fuck?” herhaalde ik, omdat ik niet wist wat ik anders moest zeggen. Welke woorden konden de storm in mijn hart nu vatten; de tornado die door mijn hoofd raasde? Ik wilde overgeven. Ik wilde schreeuwen… Hoe konden ze? Hoe dúrfden ze? Maar de woorden kwamen niet, en het vuur doofde in mijn keel, het as rustend op het puntje van mijn tong.
Ravi keek één keer naar de pure blik van verraad op mijn gezicht en rolde met zijn ogen, trok zich in één beweging terug uit mijn nicht en ging loom op het bed zitten alsof hij zojuist geen zonde had begaan, alsof hij niet net een mes in mijn hart had gestoken en het duizend keer had omgedraaid.
Hij leek mijlenver verwijderd van de vriendelijke en zorgeloze jongen die ik kende — gekénd had — sinds de middelbare school. Nu keek hij wreed, bijna koud, behalve dan die vleug medelijden in de subtiele krul van zijn lippen. “Je had moeten kloppen voordat je binnenkwam,” zei hij, zijn toon spottend en meedogenloos. “Voor het geval je het vergeten was: je deelt dit appartement nog altijd met je nicht.” Hij perste zijn lippen een paar seconden op elkaar, en vervolgde toen: “En je had even moeten laten weten dat je eerder thuis zou zijn. Dan hadden we ons kunnen voorbereiden.”
Ik knipperde de tranen weg die in mijn ogen begonnen te glimmen en liet een golf van woede door mijn lichaam stromen. Ik balde mijn handen tot vuisten, mijn nagels diep in mijn handpalmen. “Jij—” begon ik te zeggen, maar nog steeds kwam de belediging, de vloek, niet. Zelfs nu mijn trots het huis uit was, zelfs nu ik compleet aan diggelen lag, kon ik hem niet kwetsen.
De twee namen rustig de tijd om zich weer aan te kleden. “Zoya,” zei mijn nicht op een toon die ik niet kon peilen, “dit is de realiteit. Dit gebeurt. Accepteer het in vrede en maak er alsjeblieft geen drama van… het is vermoeiend.”
Ik hield mijn vuisten gebald; ze moesten nu wel wit zijn. Toen ik mezelf eindelijk weer genoeg onder controle had om te spreken, was het enige dat ik kon bedenken: “Waarom?”
Ravi deed alsof hij nadacht over het antwoord en maakte nadenkende geluiden. “Lang verhaal kort, ik ben het wachten zat…” hij gebaarde naar zichzelf en naar mijn nicht, “om dit met jou pas te doen als we getrouwd zijn. Het voelt alsof ik op een non wacht.”
“Maar—” begon ik te zeggen, maar daar was niemand meer in geïnteresseerd. Ze hadden hun kleren weer aan en stonden op het punt te vertrekken.
“Over dat verdomde huwelijk gesproken,” vervolgde Ravi met een koele stem, alsof hij niet net mijn hele wereld omver haalde, “laten we elkaar een plezier doen en het gewoon afblazen, oké?” Hij begeleidde zijn dame naar buiten en volgde haar. Op een gegeven moment draaide hij zijn hoofd nog even om voordat hij de deur sloot. “Trouwens, je moet je spullen opruimen, want ik neem morgenochtend meteen jouw plek in dit appartement in.”
Alsof het nog niet genoeg was dat hij me had bedrogen met mijn nicht. Hij móest en zou meteen bij haar intrekken zodra ik erachter kwam. Een zaadje van woede wortelde zich in mijn borst, en ik wist niet wat ik ermee aan moest. Er borrelde een woede diep in mij op, en omdat ik altijd een volgzaam, braaf meisje was geweest, had ik mijn woede nooit geuit tegenover degenen die me pijn deden. Ik wist niet wat ik met woede moest, omdat ik mezelf bijna nooit toestond het te voelen.
In mijn woede en wanhoop balde ik mijn handen tot vuisten, en ik schreeuwde. Het kon me niet schelen of ze me zo zagen, want het leek erop dat het hen ook niets uitmaakte. Misschien was de beste wraak geweest om onverschillig te doen en mijn trots te behouden, maar na wat me op het werk was overkomen én wat nu gebeurde, kon het me niet meer schelen wat ze van me dachten, zolang ik maar een uitlaatklep had voor mijn pijn.
Ik schreeuwde tot mijn stem weg was, tot mijn keel rauw aanvoelde.
En toen ik uiteindelijk geen stem meer had om te schreeuwen, viel ik op mijn knieën, snikkend en rouwend om een liefde waarvan ik nooit had gedacht dat ik die zou verliezen… alsof alles wat wij hadden en alles wat we voor elkaar waren geweest in de afgelopen acht jaar, voor hem niets had betekend.
Torn Between my Alpha Mates
177 Hoofdstukken
177
Inhoud
Opslaan
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101