Mara Sterling: My Deal with Desire autor Tessa Kelwyn
Mara Sterling: My Deal with Desire
Opis
Noc, ktora miala byc ukoronowaniem Mary Sterling, zamiast tego ja niszczy. Jedno ogloszenie zamienia milosc w publiczne upokorzenie, a wladze w wygnanie. Oznaczona pietnem oszustki i scigana przez mezczyzn, ktorzy kiedys przysiegali ja chronic, ucieka przez burze, ktora zdaje sie podazac za jej imieniem. Jednak wypadek, ktory mial zakonczyc jej zycie, oddaje ja w rece kogos znacznie bardziej niebezpiecznego-imperium zbudowanego na sekretach, rzadzonego przez mezczyzne, ktory nigdy nie wierzy w przypadki. Miedzy prawda, za ktora zginal jej ojciec, a kontrola tych, ktorzy sa wlascicielami miasta, Mara musi sie dowiedziec, czy przetrwanie oznacza poddanie sie, czy rozpoczecie wojny. Bo w swiecie, ktory zywi sie zdrada, nawet upadle dziewczyny potrafia ugryzc z powrotem.
Rozdział 1
Nov 20, 2025
POV Mara
„Proszę, nie rób mi tego,” szepczę, zanim jeszcze go zobaczę. „Proszę, Kade. Nie dzisiaj. Nie w ten sposób.”
Paznokcie Poppy wbijają się w mój ramię, zostawiając półksiężyce. „Oddychaj, Mara. Trzęsiesz się.”
„Nie mogę przestać”, mówię, a w ustach mam suchość jak papier. „Moje nogi mnie nie słuchają.”
Żyrandole nad nami błyszczą jak tysiąc litościwych oczu. Gala Rocznicowa Harrington Capital tętni, brzęczy i śmieje się, jakby to miejsce nie było gilotyną. Stoły zdobione złotem. Wieże szampana. Reporterzy ubrani jak drapieżniki, które nauczyły się uśmiechać. Mam na sobie srebrny jedwab mojej matki — suknię z nocy, gdy mój ojciec stał się najmłodszym członkiem zarządu. Wisi na mnie źle, jakby wiedziała, że jestem oszustką w odwadze mojej matki.
„Uśmiechnij się, Mara”, szepcze Poppy, unosząc lśniącą kopertówkę, by zasłonić telefon. „Wszyscy patrzą.”
„Nie chcę, żeby patrzyli”, mówię. „Chcę iść do domu.”
„Mówiłaś, że dzisiaj wszystko się naprawi.”
„Mówię wiele rzeczy, kiedy próbuję się nie rozpaść.”
Przepychamy się przez falę inwestorów, byłych kochanków i kamer, które oddychają. Widzę go — Kade Harrington — czarny smoking, wykrojony z lodu i pieniędzy. Otoczony przez ludzi, którzy niszczą życia i nazywają to rynkiem. Zastygam tak mocno, że moje obcasy piszczą na marmurze.
„Idź dalej”, mruczy Poppy.
„Nie mogę.” Mój głos jest cienki. „Wygląda... inaczej.”
Odwraca się. Nasze spojrzenia się spotykają. Coś w jego oczach mignie i gaśnie — jak drzwi, które ktoś cicho zamknął po drugiej stronie.
„Poppy”, szepczę, pięcioletnia i zagubiona. „Jeśli mi to odbierze, nie wiem, kim jestem.”
„Jesteś Mara Sterling.”
„Jestem nikim bez tego miejsca.”
Światła przygasają. Śmiech urywa się nagle. Ludzie suną w stronę sceny z kieliszkami szampana jak z małymi pochodniami. Kade podnosi mikrofon. Jego głos przeszywa salę, niski i chirurgiczny.
„Panie i panowie... dziś świętujemy pięćdziesiąt lat Harrington Capital. Zbudowaliśmy panoramy miast, gospodarki i dziedzictwa. A dziedzictwo”, mówi, omiatając salę wzrokiem, „to odpowiedzialność.”
Delikatne oklaski. Moje serce trzepocze jak uwięziony ptak.
„A wraz z odpowiedzialnością”, ciągnie dalej, „przychodzi obowiązek ochrony naszego nazwiska przed kompromitacją etyczną.”
Te słowa uderzają mnie lodem w kręgosłup. Ściskam nadgarstek Poppy. „Co on — co on mówi?”
Jej uśmiech gaśnie. „Nie wiem.”
Kade nie przerywa. „Ze skutkiem natychmiastowym, Mara Sterling nie będzie już pełnić żadnej funkcji w Harrington Capital.”
Słyszę zdanie uszami, ale ciało słyszy strzał. Ekran za nim eksploduje moim zdjęciem i jednym słowem: ZWOLNIONA. Reporterzy wciągają powietrze jak jedno zwierzę.
„Nie”, mówię, ani głośno, ani odważnie — to tylko przeciekające słowo. „Nie. Proszę, nie.”
„Mara”, mówi Poppy, przeciągając oddech przez zęby. „Nie patrz, nie—”
„Ze względu na trwające dochodzenia w sprawie nadużyć finansowych i naruszenia wewnętrznej etyki,” Kade kontynuuje, spokojny jak kropla trucizny, „musimy działać. Wierzymy w przejrzystość. Uczciwość. Odpowiedzialność.”
„Wyłączcie to”, mówię do nikogo, do wszystkich. „Proszę, wyłączcie to. Naprawię to. Naprawię wszystko. Tylko wyłączcie.”
Kamery napierają. Mikrofony dźgają powietrze wokół mojej twarzy. „Mara! Czy wiedziałaś?” „Czy to przyznanie się?” „Kto jeszcze jest zamieszany?” „Gdzie są pieniądze?”
„Nie— Nigdy— Mój ojciec—” Pokój przechyla się gwałtownie w lewo. Podłoga się przesuwa. Żołądek podchodzi mi do gardła. Poppy próbuje mnie odciągnąć, ale obcas zaczepia się o kabel. Potykam się, uderzam biodrem o stół. Szkło tłucze się wokół moich rąk. Ból błyska gorąco; krew perli się jaskrawo na dłoni.
„O Boże, ona krwawi”, ktoś mówi z zachwytem.
„Odsunąć się!” warczy Poppy, odpychając kamerę. Ta odbija się od wieży szampana. Górne kieliszki chwieją się i przewracają — kryształowy deszcz, tysiąc małych noży. Ludzie krzyczą. Ochrona rusza. Tłum napiera.
„Proszę”, dyszę, przyciskając zniszczoną dłoń do piersi. „Proszę, przestańcie nagrywać. Proszę.”
Kade się uśmiecha. Spokojny. Ponad tym wszystkim. Podnosi lewą rękę, a światła sceniczne łapią diamentowy pierścionek, którego nigdy wcześniej nie widziałam. „Aby zaznaczyć tę nową erę”, mówi, odwracając się lekko, „jeszcze jedno ogłoszenie.”
„Nie”, szepczę, mdłości wspinają mi się po żebrach. „Nie to. Nie ona.”
Sloane Mercer wchodzi w światło jak wyostrzony sekret. Blond, lśniąca, doskonała. Bierze jej dłoń. Kamery pochylają się, jak wilki w stronę gardła.
„Sloane nie tylko dołączy do naszego rodzinnego biznesu”, mówi miękko, jakby to była łaska, która nie jest łaską, „ale dołączy do mojej rodziny.”
Pierścionek wsuwany jest na jej palec. Sala eksploduje oklaskami.
Moje kolana znikają. Poppy łapie mnie z rozdzierającym dźwiękiem. „Do góry, kochanie. Do góry. Nie daj im patrzeć.”
„Nie mogę stać”, szlocham, tak brzydko i surowo, że wstydzę się tego dźwięku. „Boli — wszystko boli. Proszę, Poppy. Zabierz mnie do domu.”
Sloane podnosi mikrofon i celuje uśmiechem prosto we mnie. „Nowe początki, prawda, Mara?”
Śmiech przetacza się przeze mnie. Nie okrutny — gorzej. Obojętny. Jakbym była wpadką na taśmie. Przyciskam krwawiącą dłoń do brzucha i pochylam się, bo jeśli się wyprostuję, będę krzyczeć.
„Ochrona”, ktoś mówi. „Zrobić przejście.”
Dwóch ochroniarzy próbuje mnie poprowadzić. Cofam się. „Nie dotykajcie mnie”, błagam. „Proszę, nie dotykajcie mnie. Wyjdę, wyjdę. Obiecuję.”
Reporter wciska mikrofon do moich ust. „Czy oszukałaś firmę, którą budował twój ojciec?”
„Mój ojciec—” Słowa się zderzają i łamią. „On— on kochał tę firmę. Przysięgam— Przysięgam, że nie—” Klatka piersiowa się zaciska. Nie mogę zaczerpnąć powietrza. Wydaję okropny, świszczący dźwięk.
„Atak paniki”, syczy Poppy. „Odsuńcie się!”
Nie odchodzą. Kamery dalej żerują.
Wyrywamy się z sali balowej i zataczamy w noc. Deszcz siecze jak kara. Makijaż spływa mi w czarne rzeki. Suknia matki klei się do ciała, ciężka i zimna.
„Płaszcz”, mówi Poppy, ściągając go i owijając mnie. „Przyłóż coś do rany.”
„To miało być piękne”, szepczę. „On mi mówił — mówił, że jestem jedyną rzeczą, która wydaje mu się prawdziwa.”
„To kłamca.”
„Jestem taka głupia.” Krztuszę się tym słowem. „Uwierzylam mu. Bardziej niż wszystkim innym. Bardziej niż tobie.”
Poppy obejmuje moją twarz drżącymi dłońmi. „Przestań. Popatrz na mnie. Wracamy do domu, chowamy się, odpoczywamy. Jutro ogarniamy prawników—”
„Dom?” Śmieję się, potem krztuszę. „Zabrali nam dom, kiedy tata umarł. Nie mamy— Nie mamy nic.”
Błyskawica szarpie panoramę miasta. Harrington Capital świeci za deszczem jak świętość, która pożera swoich świętych. Odwracam się w stronę drzwi jak ćma, która nie rozumie ognia.
„Nie”, błaga Poppy. „Mara, nie wracaj tam.”
„Ja tylko…” Zakrywam usta zakrwawionymi palcami. „Potrzebuję, żeby spojrzał mi w oczy i powiedział to. Prosto w twarz. Potrzebuję, żeby powiedział, że jestem nikim.”
„Nie jesteś—”
„Jestem.” Wyznanie wypływa ze mnie, gorące i upokarzające. „Bez tego miejsca, bez ojca, bez—bez niego—jestem nikim.”
Limuzyna warczy przy krawężniku. Ze szklanych drzwi wycieka śmiech. Słyszę głos Sloane — jasny, triumfujący. Słyszę niski głos Kade’a w odpowiedzi. Chwieję się, jakby ktoś przeciął mi sznurki.
„Wiesz, co powiedział w zeszłym miesiącu?” pytam.
Poppy kręci głową, oczy szeroko otwarte.
„‘Błędy twojego ojca cię nie definiują, Mara. Możesz zbudować coś nowego.’” Wspomnienie zaciska mi się w gardle. „A potem — on to zrobił. Na oczach wszystkich. Wybrał... ją. Wybrał ich wszystkich.”
Poppy też ma rozmazany tusz. „Nie możesz walczyć z nim w takim stanie.”
„Nie umiem walczyć wcale”, szepczę. „Nie wiem nawet, jak się podnieść.”
Trąbi klakson. Gdzieś tłucze się butelka. Deszcz gęstnieje, aż ulica staje się lustrem, w które nie mogę patrzeć. Moje odbicie drży — krzywe usta, rozmazane oczy, dziewczyna w sukni matki, która weszła na galę i utonęła.
„Pomóż mi”, mówię do Poppy, do deszczu, do budynku, do mężczyzny, który nie patrzy. „Proszę. Niech ktoś mi pomoże.”
Przyciąga mnie do siebie. Składam się w sobie, jak tylko mogę. Miasto ryczy wokół nas, obojętne. Opieram czoło na ramieniu Poppy, a ostatni mój głos — cienki i posiniaczony — wypada w burzę.
„Powiedz mu, że przepraszam”, szepczę. „Powiedz mu, że zniknę, jeśli chce. Tylko… niech już nigdy nie zrobi mi tego w ten sposób.”
Mara Sterling: My Deal with Desire
100 Rozdziały
100
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101