One Night for Untouched Wife autor Nina Soelian
One Night for Untouched Wife
Opis
Dwadziescia cztery lata. Trzy lata malzenstwa. Wciaz dziewica. Maz Ashley nigdy jej nie dotknal - ani razu, ani w noc poslubna, ani w zadna rocznice. Okazalo sie, ze oszczedzal swoje dlonie dla jej identycznej siostry blizniaczki. Odkrywa to dwanascie godzin po tym, jak lekarz oznajmia jej, ze umiera. Szesc miesiecy. Wyrok smierci. Wiec robi to, co zrobilaby kazda rozsadna kobieta: wysyla mezowi smsa z rozwodem, wchodzi do baru i budzi sie naga obok jego miliarderowskiego szefa. Max Dumont nie wchodzi w zwiazki. On zajmuje sie przejeciami, osiemnastogodzinnymi dniami pracy i samotnymi kolacjami. Ale cos w tej kobiecie, ktora pocalowala go tak, jakby probowala wedrzec sie do innego zycia, sprawia, ze proponuje jej najbardziej ryzykowny uklad w karierze: spedz ostatnie szesc miesiecy naprawde zyjac. Kazde marzenie, ktore zabila dla mezczyzny, ktory zabil jedynie jej poczucie wlasnej wartosci. Ale Ashley nie wie, ze jej wyrok smierci to fikcja. Jej siostra i maz go sfabrykowali. A dziewczyna, ktora mysli, ze przezywa ostatni rozdzial swojego zycia, nie ma pojecia, ze tak naprawde konczy jej sie czas z zupelnie innego powodu.
Rozdział 1
Jun 12, 2026
POV Ashley
Mój mąż nie dotknął mnie od trzech lat.
Ani muśnięcia palcami w kuchni. Ani pocałunku trwającego dłużej niż wymaga tego uprzejmość. Nawet tego przypadkowego – przewracania się o drugiej w nocy, półprzytomnie, kiedy ciało działa bez pozwolenia. Nic.
Mam dwadzieścia cztery lata. Jesteśmy małżeństwem odkąd miałam dwadzieścia jeden.
I jestem także, i nie mogę tego wystarczająco podkreślić, dziewicą.
Więc kiedy w oknie butiku pojawiła się bielizna – koronka w kolorze kości słoniowej, architektoniczna, taki rodzaj, który projektuje się z myślą o kobietach, które ich mężowie zauważają – kupiłam ją. Ale to było trzy miesiące temu. Od tamtej pory żyje za moją rozsądną bawełną jak kontrabanda.
Dziś wieczorem ją założyłam.
Nie wiem dokładnie, czego się spodziewałam. Że Nico wróci do domu i nagle stanie się innym mężczyzną, pewnie.
Jakiejś filmowej wersji wydarzeń, gdzie światło się zmienia i on patrzy na mnie, i w końcu jego mózg łączy fakty, że ja jestem kobietą, on jest mężczyzną, jesteśmy małżeństwem i to jest coś, co robią ludzie po ślubie.
Siedzę na brzegu łóżka i czekam. Niczego nie ćwiczę, bo nie ma do czego się przygotować na okazję samotnego noszenia bielizny o 21:00 we wtorek.
Drzwi wejściowe się otwierają. Potem trzaskają.
Słyszę kroki w korytarzu – nierówne i luźne, pewnie jedna ręka sunie po ścianie. Znam ten rytm: tempo, ciężar, lekki szur lewą nogą, co oznacza, że znów wymknął się spod kontroli.
Pijany. Oczywiście.
"Kochanie." Pojawia się w drzwiach i rzuca marynarkę gdzieś, gdzie na pewno nie wisi w szafie, a krawat ma katastrofalnie przekrzywiony. "Masz szczęście, że cię tam dziś nie było."
"Nico, kochanie…"
"Mój szef." Przyciska dwa palce do skroni, jakby wspomnienie naprawdę bolało. "Taki kolosalny dupek. Nie masz pojęcia." Zaczyna szarpać spinki od mankietów, nie patrząc na mnie. "Ale w przyszłym tygodniu wyciągnę z niego kolejne trzydzieści milionów. Zobaczysz."
Mrugam. Trzydzieści milionów.
Mówi to tak mimochodem. Jakby to była prognoza pogody. Jakbym miała przytakiwać, kiedy mój mąż otwarcie ogłasza popełnianie przestępstw finansowych w progu naszej sypialni. Ten człowiek jest pijany i najwyraźniej przestępcą i… Jego oczy opadają i zatrzymuje się przy spince.
Przez trzy lata to spojrzenie przechodziło przeze mnie jakbym była meblem. Tłem. Ścianą nośną. Użyteczną, ale niegodną uwagi.
Ale teraz coś w tych oczach się odblokowuje. Temperatura w pokoju zmienia się tak szybko, że naprawdę to czuję, niemal słyszalne kliknięcie i… od razu rozumiem, dlaczego kobiety stroiły się dla mężczyzn od zarania dziejów.
Bo to działa. Nienawidzę, że to działa, i jednocześnie nie mogę oddychać.
"Chodź tutaj." Ten jego głos. Niski i szorstki, zupełnie inny niż wtedy, gdy mówi, że kolacja była w porządku albo że trzeba wymienić olej w samochodzie.
Przywoływałam ten głos w ciemności, leżąc osiemnaście cali od niego, cicho upokarzając się po swojej stronie spornego terytorium. A teraz jest prawdziwy i skierowany do mnie, a moje nogi ruszają się, zanim mózg zdąży cokolwiek zanotować.
Przeciąga mnie na kanapę, na siebie, ręce obejmują mnie w talii z pewnością, której nigdy wobec mnie nie okazał.
Cuchnie whiskey.
Naprawdę cuchnie, ale to pierwszy raz od trzech cholernych lat, więc nie będę się czepiać whiskey.
Jego usta suną po mojej szyi. Gorące i trochę niezdarne, zupełnie nieeleganckie, ale nie obchodzi mnie to. Nie obchodzi mnie to, bo jego dłonie są w moich włosach, jego zęby zahaczają o mój obojczyk, a lata absolutnej pustki eksplodują gdzieś w mojej piersi i niżej, i obraz na krawędziach zaczyna mi się rozmazywać…
Powiedz mu. Powiedz mu teraz, Ashley. Masz wiadomość.
Masz diagnozę. Masz…
"Poczekaj." Kładę dłoń na jego piersi. Płasko. Mocno. Jego serce wali pod moją ręką, co jest nową informacją, którą zapisuję pod hasłem: Rzeczy, których nie wiedziałam o własnym mężu. "Muszę ci coś powiedzieć. To ważne. Możemy tylko — pięć minut. Serio."
Odpowiada, zsuwając koronkowy ramiączek z mojego ramienia.
Wydobywa się ze mnie dźwięk, który zabiorę ze sobą do grobu.
Okej, mówi racjonalna część mojego mózgu, z jakiegoś bardzo odległego miejsca. On się nie zatrzyma. Porozmawiamy później. Możemy... och. Och, to jest... tak, dobrze, to też sobie zapisuję...
On całkowicie wiotczeje.
Jedna chwila: jego dłoń, sunąca ciepła i zdecydowana po wewnętrznej stronie mojego uda.
Następna chwila: osiemdziesiąt kilogramów nieprzytomnego męża, z twarzą wtuloną w moją obojczyk, wydającego chrapnięcie o prawdziwie filmowej sile.
Siedzę tam. Przygnieciona. Koronka powykręcana, każdy nerw w moim ciele strzela w pustkę, diagnoza, której nigdy nie zdążyłam wypowiedzieć, siedzi mi na języku jak zapalona zapałka.
Sufit nie oferuje żadnego komentarza, ale i tak się na niego gapię.
Co jest ze mną nie tak?
Bo Nico chce mnie tylko wtedy, gdy wypił tyle, że wszystko się rozmazuje. Kiedy przestaję być sobą i staję się czymś łagodniejszym, mniej konkretnym. Gdy światło jest nieodpowiednie, jego zahamowania są stępione, a ja wystarczająco przypominam moją siost...
Przerywam tę myśl. Odkładam ją tam, gdzie mieszka, za rzeczami, których jeszcze nie chcę widzieć.
***
Sprzedawczyni owinęła zegarek w bibułkę i powiedziała: „ma pani szczęście do mężczyzny”, a ja się uśmiechnęłam jak osoba, której mąż zgodziłby się z tą oceną.
Nasza rocznica jest za jedenaście dni. A diagnozę noszę w sobie od pięciu.
Jak powiedzieć komuś, że umierasz tuż przed tym, jak macie razem świętować fakt, że wciąż żyjecie? Przerabiałam tę rozmowę przez cały ranek. Kompulsywnie. Nieuniknione. W większości bez sensu.
Może to jest ta rzecz, która wszystko zmieni.
Może Nico po prostu potrzebuje powodu, żeby się pojawić.
Może czekał, tak jak ja, na coś wystarczająco wielkiego, żeby przeciąć zwyczajny dystans między nami.
Może złapie mnie za rękę.
Myślę o tym, jak trzyma moją dłoń przez większość drogi taksówką do domu, pudełko z zegarkiem na kolanach, bibułka szeleści za każdym razem, gdy się poruszam. To mała myśl. Pozwalam sobie na nią.
Ale kiedy otwieram drzwi wejściowe, widzę, że drzwi do sypialni są uchylone, a zza nich dochodzą dźwięki — rytmiczne, nie do pomylenia, niewymagające napisów. Moje palce zamarzają na klamce.
I tak je otwieram, a pudełko z zegarkiem wypada mi z rąk.
Nico jest w naszym łóżku. I jest tam też moja siostra bliźniaczka Regina — ta sama twarz, te same włosy, to samo ciało — oplata mojego męża tak, jakby została stworzona dla miejsca, którego ja nigdy nie mogłam zająć.
Ona zauważa mnie pierwsza i naprawdę spektakularne jest to, że nawet nie drgnie.
Ani westchnienia, ani szukania pościeli, ani cienia poczucia winy. Tylko wyraz twarzy, który natychmiast i nieodwołalnie tłumaczy się tak: no wreszcie.
Pokój faluje, a moje kolana zapominają, jak się używa. Gapię się na jej twarz — moją twarz — ta sama linia szczęki, te same kości policzkowe, te same usta, które są teraz spuchnięte od całowania mojego męża.
Wygląda jak ja. Wygląda dokładnie jak ja.
I to właśnie ten szczegół rozdziera mnie bardziej niż wszystko inne, bo oznacza, że zawsze byłam jego typem.
Jaką kobietą jesteś, Ashley, jeśli mężczyzna miał przez trzy lata swój idealny typ śpiący obok niego, a i tak wybrał kopię?
Nie mówię nic. Nie mogę. Moje gardło zrosło się na amen, a język jest martwy za zębami. Wycofuję się z progu na nogach, które ledwo się ruszają, łapię płaszcz, łapię klucze i już jestem za drzwiami, zanim ktokolwiek z nich zdąży coś powiedzieć.
Hol w bloku przemyka rozmyty. Parking przemyka rozmyty. Składam się na siedzeniu kierowcy i siedzę z rękami na kierownicy, trzęsąc się, patrząc w pustkę, silnik zgaszony.
Sięgam po telefon. Moje kciuki poruszają się jakby należały do kogoś innego, kogoś, kto wciąż potrafi układać zdania.
Ja: Chcę rozwodu.
Wysyłam. Patrzę, jak wiadomość zostaje dostarczona. Pojawia się mały ptaszek i coś w mojej piersi się zatrzaskuje — drzwi zamknięte, zamek przekręcony, kobieta w końcu wychodzi z pokoju, z którego powinna była wyjść lata temu.
Sześć miesięcy.
Mam mniej niż sześć miesięcy, a trzy lata spędziłam na przesłuchaniach do roli, która już była obsadzona.
Moje gardło się zamyka, oczy pieką i odpalam silnik. Ale łzy nie przychodzą — rośnie coś większego. Mam dość czekania, aż ktoś mnie zapragnie, przez ten czas, który mi został.
Dziś wieczorem idę do baru. I nie umrę jako dziewica.
One Night for Untouched Wife
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101