
Opis
,,Jestes moja, maly szczeniaku", warknal Kylan przy mojej szyi. ,,Wkrotce bedziesz mnie blagac. A kiedy to zrobisz-wykorzystam cie, jak bede chcial, a potem cie odrzuce." - Gdy Violet Hastings rozpoczyna pierwszy rok w Akademii Zmiennoksztaltnych Starlight, pragnie tylko dwoch rzeczy-uhonorowac dziedzictwo matki, zostajac utalentowana uzdrowicielka dla swojej watahy, oraz przetrwac lata nauki tak, by nikt nie nazwal jej dziwaczka z powodu jej niezwyklej przypadlosci oczu. Wszystko dramatycznie sie zmienia, gdy odkrywa, ze Kylan, arogancki dziedzic tronu Lykanow, ktory od pierwszego spotkania uprzykrza jej zycie, jest jej przeznaczonym partnerem. Kylan, znany z chlodnej osobowosci i okrutnych metod, jest daleki od zachwytu. Odmawia przyjecia Violet jako swojej partnerki, ale nie chce jej rowniez odrzucic. Zamiast tego traktuje ja jak swojego szczeniaka, postanawiajac uczynic jej zycie jeszcze wiekszym pieklem. Jakby znoszenie tortur ze strony Kylana bylo niewystarczajace, Violet zaczyna odkrywac tajemnice ze swojej przeszlosci, ktore zmieniaja wszystko, co dotad wiedziala. Skad naprawde pochodzi? Jaki sekret kryje sie za jej oczami? I czy cale jej zycie bylo klamstwem?
Rozdział 1
Sep 9, 2026
Moje serce waliło z ekscytacji i nerwów, gdy szłam przez kampus Akademii Starlight z walizkami w rękach.
To było moje marzenie odkąd tylko pamiętam—być wśród najlepszych zmiennokształtnych. Do akademii było trudno się dostać, ale jakoś udało mi się to zrobić.
Dziś miał być początek nowego rozdziału w moim życiu i absolutnie nic nie mogło tego zepsuć.
„Rusz się, okularnico!”
Prawie nic.
Wydałam z siebie pisk, gdy ktoś popchnął mnie na ziemię i upadłam razem z walizkami.
Moje okulary zsunęły się z twarzy i wpadłam w panikę.
„Nie, nie!” wyszeptałam, zamykając oczy i desperacko ich szukając.
Musiałam je mieć na oczach przez cały czas. Miałam je od ósmego roku życia i wiedziałam tylko tyle, że czekałaby mnie zimna i samotna noc, jeśli nie będę ich miała.
Koszmary, wizje…
„Tak!” odetchnęłam, gdy moje palce dotknęły znajomej oprawki. Z ulgą szybko założyłam je z powrotem.
Ujrzałam plecy chłopaka, który mnie popchnął, gdy szedł ze swoją paczką przyjaciół. „Dupek!” mój wilk, Lumia, i ja powiedziałyśmy równocześnie.
Jeden z chłopaków, ubrany w niebieską bluzę z kapturem, obejrzał się za siebie z czymś na kształt współczucia w oczach.
Nasze spojrzenia się spotkały, a potem on skręcił i pobiegł w moją stronę.
Zdezorientowana, patrzyłam, jak podnosi moje walizki z ziemi, a potem wyciąga do mnie rękę, by mi pomóc.
„Wszystko w porządku?”
„Tak, dzięki,” odpowiedziałam, podnosząc się i stając z nim twarzą w twarz.
Na moich ustach natychmiast pojawił się uśmiech na widok przystojnego blondyna przede mną, z oczami w kolorze miodowego brązu i włosami nieco jaśniejszymi niż moje.
„Przepraszam za księcia,” powiedział. „Nie chciał, on dziś trochę drażliwy.”
Zmarszczyłam brwi. „Księcia?”
Chłopak spojrzał na mnie dziwnie. „Ly... nieważne. Pierwszy dzień?”
„Tak.”
„Potrzebujesz pomocy z walizkami?”
„Tak, jasne.”
Zabrał moje dwie walizki i ruszyliśmy, a moje krótkie nogi ledwo nadążały, bo byłam prawie o połowę mniejsza od niego. „Szłaś właśnie odebrać klucze?”
„Tak.”
„Potrafisz powiedzieć tylko 'tak'?”
„Ta... to znaczy—nie,” pokręciłam głową, lekko zażenowana.
Zachichotał. „Jestem Nate, członek samorządu uczniowskiego.”
„Violet,” odpowiedziałam.
Nate spojrzał na mnie, a potem uważnie mi się przyjrzał. Jego spojrzenie było tak intensywne, że nie mogłam się nie zarumienić. „Niech zgadnę,” odezwał się. „Siedemnaście lat, mała i skromna wataha, córka Alfy, znajoma uzdrowicielki?”
Spojrzałam na niego zszokowana i wybuchnęłam zaskoczonym śmiechem. „Prawie trafiłeś—osiemnaście.”
I była jeszcze ta inna sprawa.
Alfa był moim wujem, który mnie wychował, ale nigdy nie czułam się na siłach, by o tym rozmawiać.
Gdy miałam osiem lat, moi rodzice zginęli w ataku i od tamtej pory to wujek się mną opiekował. Był Alfą watahy Bloodrose, małej watahy ze wschodu.
„Studiujesz, by zostać znajomą uzdrowicielki? Twoi rodzice muszą być z ciebie dumni,” powiedział Nate.
„Tak, i oni…” odpowiedziałam, a słowa zawisły w powietrzu.
Alfa Fergus próbował traktować mnie jak córkę, ale był zbyt niezręczny, by wychowywać dziewczynę. Nigdy go nie było zbyt dużo w domu, a nasza Luna, Sonya, bardzo się starała, ale nie miałyśmy tej matczyno-córkowej więzi. Solą w ranie był Dylan, mój kuzyn, z którym się wychowałam. Nazywałam go moim bratem, wszyscy tak mówili. Nienawidził mnie przez całe życie, nigdy nie podając powodu, i nigdy się nie dogadywaliśmy.
Był studentem drugiego roku w Akademii Starlight i bardzo wyraźnie dał mi do zrozumienia, że nie jesteśmy rodziną za tymi murami i mam trzymać się od niego z daleka.
Jego dokładne słowa brzmiały: 'Nie rób mi wstydu, dziwadło.'
„Są dumni,” westchnęłam.
Idąc za Nate'em, zauważyłam, jak wiele dziewczyn walczy o jego uwagę. Od czasu do czasu którąś zauważał, a w odpowiedzi słyszał piski. Z taką twarzą łatwo było zgadnąć, że jest popularny. Przede wszystkim jednak wydawał się mieć dobre serce.
Przyłapał mnie na patrzeniu i spuściłam wzrok na ziemię z chichotem.
„Już jesteśmy,” powiedział Nate.
Podniosłam wzrok i zdałam sobie sprawę, że dotarliśmy do wielkiej auli. „Chodź,” poprowadził mnie do środka, a wnętrze było równie niesamowite, jak je zapamiętałam z orientacji—duża, otwarta przestrzeń z wysokimi sufitami i luksusowym wystrojem.
Było dość tłoczno, przestrzeń wypełniona była uczniami i walizkami. „Wow,” westchnęłam, rozglądając się z zachwytem.
Nate wskazał. „To jest recepcja. Tam możesz uzyskać informacje i odebrać klucze,” potem wyciągnął rękę. „Miło było cię poznać. Witamy i mam nadzieję, że będziesz miała dobry rok—Violet.”
Patrzyłam przez chwilę na jego dłoń, zanim ją przyjęłam. "Dziękuję."
Puścił mi oczko, a w mojej piersi coś zadrżało. Trzymałam jego dłoń o sekundę dłużej, niż powinnam, i gdy spojrzał na nasze splecione dłonie z łagodnym uśmiechem, odchrząknęłam i cofnęłam się.
"Dziękuję," powtórzyłam, nie wiedząc, co jeszcze powiedzieć. "I dziękuję, że wróciłeś, żeby mi pomóc."
"Nie ma sprawy," odezwał się Nate. "Po prostu wykonuję swoją pracę."
No tak, w końcu był członkiem samorządu studenckiego.
"Nate—chodź!" rozległ się głośny głos.
Spojrzałam przez ramię Nate’a, żeby zobaczyć, skąd pochodził głos. To był chłopak oparty o jeden z filarów, otoczony przez przyjaciół, plecami do nas. To ten sam, który nazwał mnie okularnicą. Od razu rozpoznałam jego głos. Nate nazwał go księciem i zastanawiałam się, czy to dlatego, że naprawdę jest z królewskiego rodu, czy może przez jego roszczeniowe zachowanie.
Nate jednak nie zawahał się ani sekundy i od razu podszedł do swojego przyjaciela.
"Następny!" kobieta za ladą informacji krzyknęła, wyrywając mnie z zamyślenia. Na jej twarzy malował się wyraz zniecierpliwienia.
"Och, tak—to ja!" powiedziałam, brzmiąc niezręcznie nawet dla samej siebie, gdy z trudem próbowałam przepchnąć walizki do biurka.
"Imię, rocznik i kierunek," zażądała, tonem beznamiętnym.
"Violet Hastings, pierwszoroczna z wydziału uzdrowicieli?"
Kobieta zamruczała pod nosem i zaczęła przeglądać stos papierów lub teczek. W międzyczasie moje myśli powędrowały do moich trzech nowych współlokatorek, mając nadzieję, że będą przynajmniej bardziej znośne niż ten typ, który nazwał mnie okularnicą.
"M-Muszę przyznać, że to dla mnie ogromny zaszczyt być jedną z wybranej dwusetki, by uczyć się od najlepszych uzdrowicieli, a moja mama też tu studiowała, więc naprawdę się cieszę, że—"
Kobieta przerwała mi, rzucając we mnie pękiem kluczy, które na szczęście złapałam w ostatniej chwili. "Lunar Hall, drugi budynek po lewej, drugie piętro, pokój 102—następny!"
"Okej?" mrugnęłam, zszokowana jej nieuprzejmością. Zanim zdążyłam zareagować, ktoś mnie odepchnął i prawie się potknęłam, ale na szczęście odzyskałam równowagę w porę.
Na szczęście podążanie za wskazówkami nieprzyjemnej kobiety, by znaleźć akademik, nie było zbyt kłopotliwe. Z trudem dotarłam na drugie piętro, kompletnie zdyszana i pewnie spocona—ale dotarłam i to się liczyło.
Korytarz wypełniony był studentami, którzy rozmawiali, wnosili swoje rzeczy i tak dalej. Przytłoczona hałasem i tłumem, rozejrzałam się, nie mając pojęcia, od czego zacząć.
"W jakim pokoju jesteś?" odezwał się głos za mną.
Odwróciłam głowę, a kobieta gwałtownie westchnęła prosto w moją twarz. "Adelaide?" rozszerzyła swoje uderzająco zielone oczy.
Patrzyłam na kobietę, próbując sobie przypomnieć, czy ją znam, ale nie mogłam jej rozpoznać. "K-Kto?" zająknęłam się.
Kobieta miała jasnoszare włosy spięte w kok, okulary na nosie i uderzająco zielone oczy. Patrzyła na mnie z intensywnym, niemal pełnym nadziei wyrazem twarzy, podczas gdy ja przyglądałam się jej zdezorientowana, myśląc, że musiała mnie z kimś pomylić.
"Bardzo przepraszam," powiedziała, "po prostu wyglądasz jak ktoś, kogo kiedyś znałam."
Uśmiechnęłam się ciepło. "W porządku."
"Nazywam się Esther i jestem RD tego wydziału. A ty to..." zaczęła, przesuwając wzrok na imię na mojej zawieszce z kluczami. "Violet Hastings z pokoju 102—pokój jest kawałek dalej na korytarzu," powiedziała.
"Dziękuję," westchnęłam z wdzięcznością za pomoc.
Posyłając jej ostatni uśmiech, ruszyłam dalej z walizkami do swojego pokoju. Z każdym krokiem coraz bardziej się denerwowałam na myśl o poznaniu współlokatorek.
Jakie one będą?
Czy je polubię?
Czy one polubią mnie?
Nawet w stadzie Bloodrose zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę nigdy nie miałam przyjaciół. Oczywiście, byli ludzie, z którymi byłam bliżej niż z innymi, ale przyjaciele?
Stanęłam przed drzwiami do pokoju 102, a moje serce waliło w klatce piersiowej. Biorąc głęboki oddech, przekręciłam klucz w zamku, a potem otworzyłam drzwi.
Na środku pokoju stały dwie dziewczyny, które natychmiast przestały rozmawiać i spojrzały na mnie.
Jedna z dziewczyn miała farbowane na jasnoróżowo włosy, druga ciemne loki. Ich ubrania były stylowe i wyglądały na drogie, przez co poczułam się niepewnie i nie na miejscu. Pewnie pochodziły z rodzin o wysokim statusie, z większych stad, w przeciwieństwie do mnie.
"Przeszkadzam?" zapytałam nieśmiało.
Różowowłosa dziewczyna natychmiast podbiegła do mnie. "Nie," powiedziała pospiesznie. "Jestem Amy, to Trinity—a ty już jesteś? Była Kylana?"
Zmarszczyłam brwi w dezorientacji. "Kto?"
I kim był Kylan?
"Nasza współlokatorka, Chrystal? Była księcia Lykanów?" Amy wyjaśniła. "Słyszałam, że musi powtarzać pierwszy rok i jest naszą współlokatorką—ty to ona?"

The Lycan Prince's Puppy
456 Rozdziały
456
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101