

Opis
Jace Harper ma dwadziescia piec lat, jest otwarcie gejem i synem zmarlego generala, ktorego wojsko obarczylo wina za nieudana misje. On nie wierzy w oficjalna wersje wydarzen. Matka wyznala mu prawde przed smiercia: oficer odpowiedzialny za wszystko pracuje w Fort Null, elitarnej akademii, do ktorej Jace wlasnie wstapil jako kadet. Fort Null wymazuje tozsamosci. Zadnych prawdziwych imion, zadnych historii, zadnych relacji miedzy stopniami. Znak wywolawczy Jace'a to Stray. Jego dowodca jest Hound - dominujacy, starszy o osiemnascie lat, bezwzgledny w sposob, ktory wydaje sie osobisty. Cisnie Jace'a mocniej. Karze go dluzej. Trzyma go blizej, niz powinno sie trzymac jakiegokolwiek kandydata. Jace przyjechal do Fort Null po prawde. Nie przyjechal tu po to, by pragnac mezczyzny, ktory mu ja odbiera.
Rozdział 1
Sep 22, 2026
POV Straya
"Jesteś tu nikim."
Hound rzuca te słowa w błoto tuż przed moją twarzą. To oficer dowodzący naszą jednostką i, niesprawiedliwie, najprzystojniejszy facet na całym polu.
Jestem już po stu czterdziestu pompkach i moje ramiona są prawie skończone. Mimo to liczę dalej. Poddać się przy tym człowieku to nie opcja.
"Kimkolwiek byłeś zanim przeszedłeś przez tę bramę. Czyimś synem. Złotym chłopcem. Rozczarowaniem."
Idzie wzdłuż naszej linii, czterdziestu mężczyzn trzęsących się w błocie.
"To wszystko zostawiłeś na parkingu. Tutaj jesteś tylko wezwaniem i numerem. Nie masz imienia. Nie mówicie sobie swoich imion. Powiedz jedno na głos — swoje albo tego, kto stoi obok — i do zachodu słońca jedziesz autobusem do domu."
Czterdzieści głosów wydusza coś, co ma być zgodą.
Opadam niżej. Broda niemal muska ziemię.
"Naprawdę inspirujące. Niech ktoś wyszyje to na poduszce."
Mówię to tylko do siebie, wystarczająco cicho, by poczuć smak słów. Jego buty cofają się i zatrzymują.
Cholera, powinienem był wiedzieć lepiej.
Coś ciężkiego uderza mnie między łopatki i zgina w błocie — wielka torba, którą Hound spakował dziś rano wszystkimi paszportami, telefonami, osobistymi rzeczami, które oddaliśmy przy bramie.
Zrzucił mi na kręgosłup cały ciężar tożsamości czterdziestu mężczyzn.
"Masz jeszcze zapas oddechu, Stray." Jego głos nigdy nie podnosi się. To jego sztuczka. "Więc go wykorzystaj. Pchaj. Nie zmarnuj ani jednego."
Pcham. Twarde krawędzie wbijają mi się w plecy. Rozprostowuję się i podnoszę, niosąc cały ten ciężar. Moje łokcie zaczynają wrzeszczeć już przy pierwszym powtórzeniu.
"Głośniej!" Jego buty obracają się w błocie wolno i zatrzymują na szerokość dłoni od moich palców. Wciąż wypolerowane pod całym tym brudem.
Co za arogancki sukinsyn…
"Jeden," cedzę przez zęby. W dół. W górę. "Dwa."
Gdzieś dalej w szeregu ktoś się śmieje. Nikt go nie popiera, więc szybko milknie. Każdy z tych mężczyzn jest po cichu wdzięczny, że to trafiło na mnie, a nie na nich.
W porządku. Byłem kozłem ofiarnym całe życie. Przynajmniej tutaj zasady podają ci już pierwszego dnia.
Ciężar osiada na moim kręgosłupie i przez jedną idiotyczną sekundę to nie jest już torba.
To drewniana skrzynka z złożoną flagą w środku. Taką wysyła ci armia, kiedy twój ojciec ginie na misji i nie ma czego pochować.
Trzymałem ją na kolanach całą drogę do domu, bo nie było nikogo innego w samochodzie, kto mógłby ją wziąć.
Nie teraz. Pchaj.
Hound przykuca. Przedramiona opiera na kolanach, jest tak blisko, że widzę już siwiznę na jego skroniach, brąz jego oczu — ciemny i niewzruszony.
Jest starszy od innych oficerów co najmniej o dekadę.
"Dziewięć," mówię, zanim zdąży zapytać.
"Też uważasz, że to zabawne."
"Nie, sir." Dziesięć. "Uważam, że to cardio."
"Mów dalej, Stray. Będziesz moim ulubionym."
"To rozkaz, sir?" Jedenaście. Płoną mi całe plecy, a ja i tak uśmiecham się do ziemi. Obniżam głos, żeby został tylko między nami. "Czy po prostu lubi pan dźwięk mojego głosu?"
Coś niemal drga w kąciku jego ust. Prostuje się, a torba znika z moich pleców tak szybko, że zimno zalewa mnie jak po zerwaniu skóry.
"Na nogi," rozkazuje. "Wracaj do szeregu."
Wstaję, mając pół pola na przedzie bluzy. Nie podaje mi ręki. I tak bym jej nie przyjął.
Gdy wracam do szeregu, zatrzymuje się przede mną, zamiast iść dalej, i przez całą sekundę po prostu... patrzy na mnie.
"Dlaczego tu jesteś, Stray?"
Bo jeden z tych uprzywilejowanych gówniarzy w tym piekle akademii zabrał mi coś. I zamierzam to odzyskać.
Ale tego nie mówi się oficerowi, który może cię wyrzucić za jedno złe słowo. Przez pół oddechu mam pustkę, a on patrzy, jak się otwiera, zanim ją zamykam.
"Rozwój kariery," mówię mu. "Słyszałem, że oficerowie tutaj są bardzo... zaangażowani."
Patrzę mu w oczy. Zaciśnięta szczęka. Potem idzie dalej.
A tu jest ta naprawdę nieprzydatna część, której nigdy nie powiedziałbym na głos w takim miejscu: mój nowy oficer to najprzystojniejszy facet, jakiego widziałem od lat.
Szerokie ramiona, których uniform nie potrafi ukryć. Ten spokojny, niski głos.
Chcę być powodem, dla którego ten spokojny głos pęka, tym, który sprowadzi tego nietykalnego drania na kolana i mu się to spodoba. Niech mnie Bóg broni, już wiem, że byłbym w tym dobry.
Doskonały instynkt, Stray. Fantazjuj o człowieku, który trzyma cię na smyczy w piekle.
Godzinę później prowadzą nas z pola do stołówki, a jedzenie jest dokładnie tak szare jak przemowa Hounda.
Biorę tacę do stolika w kącie, sam, bo tam najlepiej mi się myśli.
Stołówka huczy od czterdziestu obcych, którzy już dzielą się na paczki. Goście, którzy poznali się trzy godziny temu, śmieją się jak starzy kumple.
Miejsce naprzeciwko mnie jest puste, jak było puste od dawna. Ostatnią osobą, która codziennie siadała naprzeciwko mnie przy stole, była moja matka, a ona już...
Podnoszę łyżkę. Nie robię tego tutaj.
Jestem przy drugim kęsie czegoś, co tabliczka łaskawie nazywa gulaszem, kiedy cień pojawia się na krześle przede mną, jakbyśmy byli starymi znajomymi.
"Snake," mówi, stukając się w pierś. Jasne włosy, luźny uśmiech. Jego oczy pozostają chłodne, podczas gdy usta pracują na pełnych obrotach. "Ty jesteś Stray. Wszyscy już o tobie gadają. Hound nigdy tak szybko nie wybiera sobie ulubieńca."
"Wcisnął mnie w błoto przed wszystkimi. To według ciebie ulubieniec?"
"To początek, nie?" Pochyla się, ściszając głos. "Słuchaj, to miejsce pożera samotników. Jeśli chcesz przetrwać, potrzebujesz ludzi. Mam już kilku sprytnych. Pilnujemy się nawzajem."
Przesuwa swoją tacę o centymetr bliżej mojej.
"Siadaj z nami. Ja zadbam, żeby odpowiedni oficerowie cię zauważyli, ty zadbasz, żebym dobrze wypadał. Wszyscy się wspinają."
Odkładam łyżkę, żeby mu się przyjrzeć. Spotkałem już setkę takich "wężów", którzy podają ci rękę, a o sznurku przyczepionym do twojego nadgarstka wspominają dopiero, gdy ciągną.
"Zgadnę, jak to działa," mówię. "Przez jakiś czas jestem ci winien przysługę. Potem już na zawsze."
Jego wzrok szybko omiata moje buty, tacę, puste ławki po obu stronach. "To cyniczne podejście do przysługi."
"To jedyne, jakie znam." Podnoszę łyżkę z powrotem. "Dzięki. Radzę sobie sam."
Uśmiech zostaje, ale ciepło za nim gaśnie jak światło na czasowym wyłączniku.
Przez chwilę patrzę na człowieka, który właśnie przesunął mnie z kolumny oznaczonej przydatny do tej oznaczonej problem . Wstaje powoli.
"Ci, którzy radzą sobie sami," mówi, "to po prostu ci, których jeszcze nikt nie upuścił."
Odszedł, zanim zdążyłem stwierdzić, czy to była rada, czy groźba. Brzmiało jak groźba.
Kończę jeść sam. Ale jakaś kostka wielkości kłykcia siedzi mi pod mostkiem przez resztę posiłku i doskonale wiem, co to jest. Właśnie zrobiłem sobie wroga i zrobiłem to celowo.
I zrobiłbym to jeszcze raz.
Przy wyjściu muszę minąć stół oficerów. Hound tam jest, bez czapki, z podwiniętymi rękawami, ignorując mnie z zasady. Mógłbym przejść obok bez słowa.
Nigdy w życiu nie przeszedłem obok bez słowa.
Zwalniam odrobinę przy jego ramieniu. Ściszam głos do tego samego prywatnego tonu, co w błocie, skierowanego tylko do niego.
"Dla porządku, sir." Pozwalam, by zawisło. "Rozkazy wykonuję znacznie lepiej na kolanach."
Nie oglądam się. Wciąż czuję mrowienie w piersi po polu, po błocie, po tych ciemnych, spokojnych oczach skierowanych na mnie.
A pod tym wszystkim siedzi cicha mała prawda, którą trzymam na samym dnie szuflady: jeśli jutro mnie wyrzucą, nie mam do kogo zadzwonić.
Więc będę dalej napierać. Dalej mówić. Dalej prowokować tego człowieka, by na mnie patrzył.
Bo bycie zauważonym, nawet jako problem, jest lepsze od alternatywy.

Callsign: Yours
12 Rozdziały
12
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101