Good girl for sale autor Yan Stellar
Good girl for sale
Opis
Zycie Leny Hart zawsze bylo ciche-dobre oceny, niewidzialne korytarze, niewidzialne marzenia-az dwoch braci wciagnelo ja w historie, nad ktora nie miala kontroli. Kiedy jej przyjecie na elitarny uniwersytet zderza sie z niemozliwymi do oplacenia czesnymi, desperacja popycha ja na tajemnicza strone, ktora sprzedaje to, czego nie da sie odzyskac. Jednak kupcy, ktorzy sie pojawiaja, nie sa obcy- to Noah i Evan Mercer, chlopcy, ktorzy zauwazyli ja, gdy nikt inny tego nie zrobil. To, co zaczyna sie jako transakcja, staje sie odkryciem milosci, wyboru i przetrwania. Virgin Exchange to nie tylko skandal- to cena dziewczyny, ktora decyduje o wlasnej wartosci w swiecie, gdzie wszystko ma swoja cene.
Rozdział 1
Nov 20, 2025
Perspektywa Leny
Dzwonek na przerwę przecina powietrze jak pistolet startowy, a korytarz zalewa tłum ciał. Szafki trzaskają, głosy odbijają się echem od betonowych ścian, a tenisówki piszczą na linoleum w rytmie, który nie ma żadnego wzoru.
Przytulam podręczniki do piersi i pozwalam, by prąd niósł mnie naprzód, wzrok utkwiony w zdartych płytkach podłogowych, bo to łatwiejsze niż spotkać czyjeś spojrzenie.
Korytarz pachnie stołówkowym tłuszczem i zbyt dużą ilością dezodorantu, a ja odliczam sekundy, aż będę mogła wślizgnąć się do biblioteki, gdzie jest cicho i ludzie dają mi spokój.
"Lena Hart, szkolny dyżurny roku!" Głos przecina hałas, ostry i teatralny. Nie muszę podnosić głowy, by wiedzieć, że to Trent Lawson z mojej klasy AP Lit.
To ten typ chłopaka, który potrzebuje publiczności jak roślina światła – niespokojny i głodny uwagi w taki sposób, że staje się niebezpieczny, gdy się nudzi.
Wślizguje się przede mną, idąc tyłem z taką swobodą, jakby robił to już wcześniej, pewnie wobec innych dziewczyn, które też próbowały być niewidzialne. "Stuprocentowa obecność, zawsze zgłasza się w każdej klasie. Polujesz na tytuł prymusa czy po prostu się popisujesz?"
Śmiech zaczyna się gdzieś po mojej lewej, wybuchając z grupki ludzi przy szafkach. Czuję, jak moje ramiona się kulą, robię się mniejsza, ale Trent już obraca się do puenty, którą widzę z daleka, bo wszyscy o tym wiedzą, wszyscy o tym szepczą w stołówce, w szatni, pewnie też w swoich grupowych czatach.
"Osiemnaście lat i wciąż się oszczędza," ogłasza, jakby był prowadzącym teleturniej, ujawniającym główną nagrodę. "To się nazywa poświęcenie. Szacunek, serio."
Ale w jego tonie nie ma nic z szacunku, tylko kpina ukryta pod cienką warstwą udawanego podziwu. Śmiech gęstnieje, rośnie, rozchodzi się falami po wodzie.
Pochyla się bliżej, czuję energetyk na jego oddechu, widzę błysk w jego oczach, który mówi, że sprawia mu to przyjemność. "A na co w ogóle się uczysz? Na jakiś egzamin z chłopaka? Bo muszę ci powiedzieć, będziesz potrzebować korepetytora z tego przedmiotu."
Jego kumple już wyją ze śmiechu, a ja czuję, jak gorąco wpełza mi na kark, zalewa uszy, aż płoną. Próbuję przecisnąć się obok niego, przemknąć przez szczelinę między jego ramieniem a szafkami, zachowując neutralną minę, bo reakcja to dokładnie to, na co czeka.
Jeśli tylko uda mi się przejść obok niego bez łez, bez głupiego tekstu, bez pogorszenia sytuacji.
Między nami nagle pojawia się cień, nagły i solidny. Śmiech gaśnie, ustaje całkowicie. Noah Mercer staje na drodze Trenta, a korytarz natychmiast wydaje się inny, geometria towarzyska zmienia się wokół obecności kapitana drużyny futbolowej.
Ma szerokie ramiona wyrobione na siłowni, bluza napina się na klatce, a jest w nim coś, co sprawia, że ludzie od razu się przestawiają.
Jego głos, kiedy się odzywa, jest niski, pozbawiony teatralności, zwykłe stwierdzenie faktu. "Przestań."
Rozbawienie tłumu znika jak woda w odpływie. Nikt nie chce się kłócić z Noah Mercerem, nie w środku sezonu, kiedy drużyna ma szanse na play-offy, nie kiedy może ci uprzykrzyć życie w sposób, który nie ma nic wspólnego z biciem.
Uśmiech Trenta robi się sztywny na krawędziach, podnosi ręce w udawanej kapitulacji. "Jezu, stary, to tylko żart. Już nikt nie potrafi się śmiać?"
Ale już odchodzi, zabierając śmiech i widzów ze sobą, a po kilku sekundach korytarz wraca do zwykłego chaosu, jakby nic się nie wydarzyło.
Nie czekam, aż Noah się odwróci. Przemykam obok niego w tłumie uczniów, znikając w tłumie, zanim zdąży coś powiedzieć, zanim ktokolwiek uzna ten moment za warty plotek. Serce wali mi w piersi, gdy idę do biblioteki, i nie pozwalam sobie obejrzeć się za siebie.
***
Dom jest pusty, gdy wracam, co jest normą. Mama jest na drugiej zmianie w szpitalu i nie wróci przed północą. Cisza otula mnie jak koc, kiedy zrzucam plecak przy drzwiach i zdejmuję buty.
Poczta leży w stosie na kuchennym blacie, tam gdzie mama zawsze ją zostawia. Przeglądam ją mechanicznie – rachunek za prąd, kupony do supermarketu, oferta karty kredytowej, aż nagle palce mi sztywnieją.
Koperta jest gruba, kremowobiała, z wytłoczonym herbem uniwersytetu w rogu. Moje imię i adres wydrukowane formalną czcionką na przodzie, a ręce zaczynają mi się trząść, zanim w ogóle uświadamiam sobie, na co patrzę.
To to. To wszystko, nad czym pracowałam przez cztery lata. Każda zarwana noc na nauce, każda przerwa obiadowa spędzona w bibliotece zamiast próbować zdobyć przyjaciół, każdy raz, gdy zaciskałam zęby, gdy ktoś taki jak Trent sprawiał, że czułam się mała i nic nie warta. Wszystko prowadziło do tego momentu, tej koperty, tej szansy, by w końcu wyjechać i stać się kimś innym, gdzie indziej.
Drżącymi palcami rozrywam kopertę, wyciągam list. Oczy przesuwają się po pierwszym zdaniu raz, drugi, trzeci, zanim słowa do mnie docierają.
Z przyjemnością informujemy...
Dźwięk, który ze mnie wychodzi, jest w połowie śmiechem, w połowie szlochem. Dociskam dłoń do ust, czytam jeszcze raz, żeby się upewnić, że to prawda, że nie wyobrażam sobie słowa "gratulacje" ani zwrotu "pełne stypendium naukowe".
Dostałam się. Naprawdę się dostałam.
Łzy napływają gorące i szybkie, spływają mi po policzkach, gdy ściskam list przy piersi. To mój bilet do wyjazdu. Z tego miasteczka, gdzie wszyscy znają mnie jako dziwną, cichą dziewczynę, która nie pije na imprezach, nie chodzi na randki i nie robi niczego, o czym warto mówić. Z korytarzy, gdzie tacy jak Trent mogą mnie upokarzać dla zabawy. Z tego małego, dusznego życia, w którym nigdy do końca nie pasowałam.
Opadam na kuchenną podłogę, opieram się o szafkę i pozwalam sobie płakać. Nie są to łzy smutku – to ulga. Czysta, przytłaczająca ulga, że jest droga ucieczki, że zrobiłam wszystko dobrze, że to naprawdę się opłaciło.
Gdy w końcu łapię oddech, czytam list jeszcze raz, tym razem powoli, smakując każde słowo. Potem składam go starannie i chowam z powrotem do koperty, przyciskając ją do serca.
Mama będzie taka dumna, kiedy to zobaczy. Ale na razie, ta chwila należy tylko do mnie.
Siedzę na zimnych kafelkach w kuchni, gdy popołudniowe światło wpada przez okno, i po raz pierwszy od dawna pozwalam sobie poczuć coś na kształt nadziei.
Do chwili, gdy dociera do mnie, że nie stać nas na opłaty.
Good girl for sale
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101