passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Erased Past Life autor Tessa Kelwyn

Discover
/
Fantasy
/
My Erased Past Life
My Erased Past Life

My Erased Past Life

Passion Exclusives

dot

Fantazja

dot
eye

132

Opis

Budzi sie w lozku nieznajomego, nie pamietajac, kim jest, jak sie tam znalazla ani dlaczego jakas mala dziewczynka wciaz blaga ja o pomoc w jej snach. Odznaka przy zlewie mowi jej, ze jest Ruby - asystentka osobista Melo Vegi, najmlodszego dyrektora wykonawczego w Technocorp. On jest genialny, zaborczy i zna jej cialo lepiej, niz ona sama zna wlasne imie. Ale to neonowy motyl w dolnej dzielnicy zbacza ja z trasy i prowadzi do baru, w ktorym wszyscy nazywaja ja Beth. Mowia, ze tu pracowala. Mowia, ze zniknela osiem miesiecy temu bez slowa. A mezczyzna wielkosci sciany dotyka jej policzka chromowana dlonia i pyta, gdzie byla. Ruby nie brakuje kilku wspomnien. Brakuje jej calego zycia - teraz wiec zongluje dwoma imionami, dwoma mezczyznami i siostra w wiezieniu, ktora odmawia wyjasnienia czegokolwiek. I kazdej nocy ten sam sen: dziewczynka trzyma ja za reke i mowi, prosze, nie odchodz. Ruby zaczyna myslec, ze ta dziewczynka jest prawdziwa.

Szef i Asystent
Sci-fi
Hidden Identity
Cheating
From Rags to Riches
Amnesiac Lover

Rozdział 1

Nov 5, 2026

[Perspektywa Ruby]

"Nie odchodź."

Dłoń dziewczyny jest ciepła w mojej. Jej palce są tak małe, że mogę objąć je całą pięścią.

"Proszę. Potrzebuję pomocy." Dwa razy wciska kciuk w moją dłoń, jakby to miało jakieś znaczenie.

Za nią, w ciemności, zawisa motyl, neonowo-niebieski, jedno skrzydło migocze niesynchronicznie z drugim. Próbuję się na niego patrzeć, ale nie mogę oderwać wzroku od niej.

"Kim jesteś?" pytam, a ona tylko przekrzywia głowę.

"Pomóż mi, obiecałaś, że mi pomożesz!" Nie wypowiada mojego imienia, co wydaje się istotne, ale nie rozumiem dlaczego.

Wtedy ktoś zasuwa zamek błyskawiczny i to przyciąga mnie z powrotem do rzeczywistości.

Otwieram oczy na sufit, którego nie poznaję. Mężczyzna stoi na końcu łóżka, podciąga spodnie, nagie ramiona, tania chromowana blacha na jednym przedramieniu.

Sięga przez stół, podnosi mój chip kredytowy i szybko wkłada go do kieszeni marynarki.

"To moje." Mój głos brzmi szorstko, a gardło mam obrzydliwie suche. To podejrzanie przypomina kaca, tylko że nie pamiętam, żebym piła.

"Powiedziałaś, że mogę wziąć na taksówkę." Nie patrzy mi w oczy i zakłada koszulę.

"Tak powiedziałam?" Podciągam prześcieradło na klatkę piersiową i siadam.

"Wczoraj wieczorem." Teraz patrzy na mnie i uśmiecha się połową ust. "Byłaś wczoraj szczodra."

Naprawdę? Co się wczoraj wydarzyło? Kim on w ogóle jest i gdzie się poznaliśmy? "Odłóż to." Moje ręce są spokojne na prześcieradle, ale serce wali mi coraz szybciej z narastającego niepokoju.

"To czterdzieści kredytów." Wsuwa się w marynarkę i uderza w panel drzwi. "Wyluzuj." Potem drzwi się zasuwają, a zamek szczęka.

Rozglądam się. Mieszkanie to jeden pokój i zlew, szare ściany, wieszak z ubraniami w kolorach, które średnio mi się podobają, okno z widokiem na miasto w deszczu i blasku reklam.

Gdzie to jest i gdzie ja jestem?

Czekam, aż to przyjdzie, jak wtedy, gdy rzeczy przychodzą z opóźnieniem, kiedy masz kaca. Nic nie przychodzi. Świetnie, po prostu świetnie. Co ty wczoraj zrobiłaś—and jak się w ogóle nazywam?

Serce przyspiesza, oddech się rwie, więc kładę obie dłonie płasko na materacu i liczę uderzenia serca, zanim zacznę hiperwentylować. Przypomnę sobie, wcześniej czy później. Nie mogłam zapomnieć własnego imienia, prawda?

Licząc do dziesięciu, zmuszam się, by wstać i podejść do zlewu.

Patrzę na siebie w lustrze. Kobieta z długimi, niebieskimi włosami i wygolonym lewym skroniem patrzy na mnie z szeroko otwartymi oczami pełnymi dezorientacji i strachu.

Przy kranie leży odznaka, zdjęciem do góry, z moją fotografią i podpisem pod spodem: RUBY. Asystentka osobista Dyrektora Wykonawczego Melo Vega. TECHNOCORP.

Dotykam własnej skroni. Goła skóra, potem twardy grzbiet portu. Ruby. Dobrze. Jestem Ruby. Komunikator na blacie sam się podświetla. OPUŹNIONY ALARM—40 MIN.

Chyba czas się ogarnąć. Idę najpierw do kuchni zrobić kawę, a mięśnie działają automatycznie.

Cztery miarki z młynka, bez górki. Najpierw zimna woda do kubka, potem gorąca, potem dwa stuknięcia łyżeczką o rant i pół łyżeczki syropu z nieopisanym słoikiem.

Patrzę, jak moje palce to robią. Śmieszne, trzydzieści sekund temu nie umiałabym nikomu powiedzieć żadnego z tych kroków.

Moje ręce wiedzą, głowa nie. To nie tak powinno działać.

Piję na stojąco. Smakuje świetnie i wyobrażam sobie, że właśnie tak lubię pić kawę. Komunikator znów pika, a teraz są na nim trzy wiadomości, wszystkie od tego samego nadawcy—Melo Vega.

Melo, 07:10: Deck zarządu na moim biurku do dziewiątej. Dwa wydrukowane egzemplarze.

Przewijam w dół. Mój kciuk zostawia mokrą plamę na ekranie.

Melo, 07:40: Gdzie jesteś?

Melo, 07:52: Czy wszystko w porządku? Nie odpowiadasz. Wszystko w porządku? Potrzebujesz pomocy?

Ostatnią czytam cztery razy i w piersi robi mi się ciepło. Hm, to dziwne. Szefowie tak nie piszą. Szefowie wysyłają pierwszą wiadomość, a potem wysyłają ostrzeżenie.

Ja: W drodze. Przepraszam.

Ubieram się, zamawiam taksówkę i wsiadam. Dwa palce przykładam do portu za uchem i wciskam restart. "Cel potwierdzony. Technocorp Tower." Głos taksówki jest jednocześnie radosny i martwy. "Pasażerze, uprząż nie jest zapięta."

"Możesz jechać," trzymam palce na porcie, aż zrobi się gorący pod skórą.

"Pasażerze, uprząż nie jest zapięta," taksówka upiera się. Przeciągam pas przez klatkę piersiową i deska rozdzielcza w końcu przestaje migać. Wtedy chip odpowiada.

SYNC NIEUDANY. TYLKO BAZA.

Chip ładuje kilka fragmentów: po prostu fakty, pojawiające się w głowie.

Ruby Ford, dwadzieścia cztery lata, biuro na siedemdziesiątym pierwszym piętrze, kod do windy to dwa-siedem-małe f-trzy.

Pracuje dla Melo Vegi, dyrektora wykonawczego, cztery lata w firmie, uczulona na skorupiaki.

I koniec. Nic o dziewczynie, motylu, mężczyźnie w moim mieszkaniu rano. Co zrobiłam wczoraj? Albo w zeszłym tygodniu? Albo w zeszłym roku?

Wzdycham. Przynajmniej to wystarczy na jeden dzień. O ile nikt nie zapyta mnie o coś ważnego.

Siedemdziesiąte pierwsze piętro jest ruchliwe, jest tam wiele biur. Nie pamiętam, które należy do Melo, ale nogi niosą mnie do jakiegoś znajomego gabinetu.

Melo stoi przy oknie odwrócony do mnie plecami, gdy drzwi się otwierają. Ciemny garnitur, bez marynarki, ciemne włosy i opalona skóra. Pod jego prawą skronią pełza niebieskie światło.

"Czterdzieści trzy minuty," mówi.

"Wiem." Zatrzymuję się przed jego biurkiem, niepewna co robić. Mogę usiąść? Powinnam? Czy często się spóźniam?

"Nigdy się nie spóźniłaś. Ani razu przez osiem miesięcy." Nadal się nie odwrócił. "Gdzie jest deck?"

Patrzę na swoje ręce. Nic w nich nie ma, nic na komunikatorze. Świetnie.

"W kolejce renderowania." Niech będzie jakaś kolejka renderowania.

"W kolejce." Odwraca się. Jego oczy prześlizgują się po mojej twarzy, od góry do dołu, jakby coś sprawdzał. "Napisałem do ciebie dwa razy zanim się zmartwiłem, potem napisałem jeszcze raz." Odkłada tablet ekranem do blatu. "Nie rób mi tego."

"Zaspałam." Powinnam mu pewnie powiedzieć, prawda? Że chip mi się zepsuł i ledwo pamiętam, kim jestem i jak wyglądam.

"Ty nie zasypiasz." Przechodzi przez biuro i zatrzymuje się krok ode mnie. Za blisko. "Spróbuj jeszcze raz."

I co wtedy? Zwolni asystentkę, która nie pamięta harmonogramu.

"Ciężka noc," biorę głęboki oddech, a do nosa dociera zapach jego perfum. Drewno i bergamotka.

Jego palce lądują na mojej szyi, tuż pod żuchwą. Kciuk przeciąga raz wzdłuż szyi i całe moje ciało zamiera.

Co. Co on—

Całuje mnie, a ja całuję go z powrotem. To automatyczne, odruchowe, a nie moja świadoma decyzja.

Moje usta otwierają się pod jego, jakby były do tego wytrenowane. Moja dłoń sama unosi się i spoczywa na porcie przy jego skroni, trzy palce rozkładają się wzdłuż krawędzi płytki, kciuk odnajduje wgłębienie pod spodem, o którym nie wiedziałam.

Wydaje niski dźwięk w moje usta i wtula się w moją dłoń. Robiłam to setki razy. Moja dłoń zna kształt tego mężczyzny lepiej, niż moja głowa zna moje własne imię.

Co się tu dzieje?!

My Erased Past Life

My Erased Past Life

12 Rozdziały

close

book

12

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095