

Opis
Scarlett Maine zostala przekleta przez czarownice, a teraz kazdy jej byly chlopak zamienil sie w przedmiot. I kazdy nowy mezczyzna, ktorego pozna, dolaczy do tej kolekcji w momencie, gdy sprawy stana sie interesujace. Haczyk polega na tym, ze jedynym sposobem, by przywrocic mezczyzne do ludzkiej postaci, jest "przespanie sie" z kazdym z tych przedmiotow. Aby calkowicie zlamac klatwe, potrzeba czegos wiecej: zebrac wszystkich siedmiu, zrobic to, co trzeba z kazdym z nich, a potem zgromadzic kazdego bylego w tym samym pokoju. Ma trzech w swoim bagazu podrecznym i cztery miasta na liscie. I gdzies pomiedzy logistyka a upokorzeniem zaczyna sie zastanawiac, czy to czarownica sie mylila - czy moze ona.
Rozdział 1
Jul 31, 2026
Scarlett POV
Co do cholery?!
Dlaczego, do jasnej cholery, mam w sobie szczoteczkę do zębów?
Trzydzieści sekund temu Derek był na mnie. Jego biodra się poruszały, oddech grzał mi szyję, a jego dłonie przyciskały moje nad głową. A potem w pół-pchnięcia, w pół-jęku, w pół-wszystkiego… puff, zniknął.
Po prostu ciężar zniknął, skóra została zastąpiona czymś twardym, plastikowym i zaklinowanym.
A teraz to tam jest, razem z włosiem. W miejscu, gdzie żaden produkt do higieny jamy ustnej nie powinien się znaleźć. W środku mnie. Cholera!
Zeskakuję z pościeli tak szybko, że kolana uderzają w dywan. Jedną ręką chwytam krawędź materaca, drugą wyciągam niebieską szczoteczkę spomiędzy ud. Trzymam ją na wyciągnięcie ręki i się w nią wpatruję.
„Derek?” – mój głos brzmi, jakby ktoś stanął mi na gardle, ale w mieszkaniu jest martwa cisza. „Derek! Jeśli to jakiś magiczny trik albo fetysz, o którym zapomniałeś wspomnieć, wyłaź i się tłumacz, dupku!”
Ale nigdzie go nie ma.
Drzwi do sypialni są zamknięte. Łazienka ciemna i pusta. Okno zamknięte, a to siódme piętro. Więc chyba, że zjechał po linie w trakcie stosunku, nie wyszedł przez okno.
„Scarlett?” – słyszę nagle tuż obok siebie. „Scarlett, co do cholery się dzieje? Dlaczego nie mogę się ruszyć? Dlaczego wszystko… jest niebieskie?”
Szczoteczka zaczyna wibrować w mojej dłoni jak tętno i krzyczę, rzucając ją przez pokój. Odbija się od komody, uderza w butelkę perfum i ląduje włosiem do dołu na dywanie.
Plecy mam przyciśnięte do ściany, puls tłucze mi za oczami.
Głos Dereka dobiega z leżącej na podłodze szczoteczki do zębów. A ja stoję nago w jego sypialni, próbując zdecydować, czy już totalnie zwariowałam, czy wszechświat po prostu zwariował razem ze mną.
Gratulacje, Scarlett.
Albo postradałaś zmysły, albo oficjalnie przeleciałaś faceta i zmieniłaś go w produkt do czyszczenia.
„Ty jesteś… nie.” Podchodzę ostrożnie do szczoteczki, kucam i podnoszę ją dwoma palcami. Trzymam ją z dala od ciała, jakby mogła ugryźć. „Nie, to… Derek, gdzie jesteś? To nie jest śmieszne. Wyjdź.”
Sprawdzam pod łóżkiem. Za zasłoną. Szarpię drzwi szafy.
Nic.
Tylko jego koszule ułożone równo w rządku i szczoteczka w mojej dłoni, wciąż ciepła, wciąż gadająca. „Scarlett, jestem właśnie TU!”
„Nie możesz być szczoteczką! Ludzie nie zamieniają się w szczoteczki, idioto!” Mój głos się podnosi, a w odbiciu w oknie widzę nagą kobietę kłócącą się z kawałkiem plastiku. Zwariowałam. Naprawdę, klinicznie zwariowałam. „Jest tu jakiś głośnik czy co?”
„Nie chowam się! Nic nie widzę, wszystko jest—”
„Niebieskie. Tak, słyszałam.” Patrzę na szczoteczkę i obracam ją, jakby spód miał jakieś instrukcje. „Niebieska rączka. Wychłostane włosie. Jesteś szczoteczką, Derek.”
„To nie jest śmieszne.”
„Wyglądam, jakbym się śmiała?” Zaciskam szczęki tak mocno, że aż bolą zęby. „Byłeś we mnie w zwykły sposób, a potem byłeś we mnie w bardzo niezwykły sposób i nie zauważyłam zmiany przez dobre dwie sekundy. Uwier mi, nikt się tu nie bawi.”
„Nie mogę być szczoteczką! Mam metr osiemdziesiąt osiem! Mam ramiona!”
„Miałeś ramiona.” Siadam po turecku na dywanie, trzymając gadającą szczoteczkę na kolanach jak najgorszą dobranockę świata. „Teraz masz włosie.”
Trzy mocne uderzenia do drzwi. Twarde i wściekłe, takie, które nie pytają, czy jesteś w domu — one już to wiedzą.
Chwytam koszulę Dereka z podłogi, narzucam na siebie. Do połowy uda. Wpycham szczoteczkę do kieszeni.
„Hej! Nie pchaj mnie po prostu w—”
„Cicho.” Wygładzam koszulę, przeczesuję ręką włosy, jakby to miało coś zmienić, i otwieram drzwi.
Kobieta na korytarzu ma około trzydziestu pięciu lat. Ciemne włosy, płaszcz w kolorze wielbłądzim, mina jak u kogoś, kto sprawdza podejrzany PIT.
„Ty jesteś Scarlett,” mówi.
„A kto pyta?”
Szczoteczka drga w mojej kieszeni. „Poczekaj,” szepcze Derek. „Znam ten głos.”
„Agata Jones.” Pauza ostra jak szkło. „Żona Dereka.”
Żołądek spada mi do samych stóp. Żona. Derek ma karnet na siłownię, niedopasowane skarpetki i byłą w Portland, o której jest „totalnie już po”. Derek nie ma żony.
Sześciu exów przede mną, każdy mistrz kreatywnego rozczarowania. A Derek — Derek był tym, którego nie sprawdziłam podwójnie. Tym, który gotował, który pamiętał imię mojej fryzjerki.
Trzeba było sprawdzić. Trzeba było, cholera, sprawdzić, bo ostatni przyzwoity facet na mojej liście właśnie okazał się największym dupkiem ze wszystkich.
Przepycha się obok mnie do mieszkania. Nie wchodzi — przepycha się. Lustruje kieliszki po winie, moją sukienkę na kanapie, ślad ubrań prowadzący do sypialni. Twarz ma kamienną, wściekłość aż lodowatą.
„Wiem od tygodni. O tobie.” Odwraca się gwałtownie, oczy płoną. „Gdzie on jest?”
Mocniej ściskam szczoteczkę w kieszeni. W mojej kieszeni. On jest szczoteczką. Jeśli wypowiem to zdanie na głos, powinnam się zameldować w psychiatryku.
„Już się zamienił, prawda.” Wyciąga dłoń, wnętrzem do góry.
Wyjmuję ją. Trzymam między nami. Derek w końcu milczy — albo jest przerażony, albo pierwszy raz w życiu ogarnia sytuację.
Agata patrzy na nią, jak na coś, co zdrapała z buta. „Szczoteczka do zębów. Jednorazowa. Używasz i wyrzucasz.” Patrzy na mnie z czystą nienawiścią. „Przypomina ci to kogoś?”
Szczoteczka milczy. Pierwsza mądra decyzja, jaką podjął, odkąd go znam.
„Myślisz, że jesteś pierwsza?” Głos Agaty drży — nie od łez, od wściekłości. „Nie jesteś. Jesteś czwarta. I skończyłam już z płaczem.”
Podchodzi bliżej, palcem uderza mnie w pierś. „Więc tak to będzie wyglądać. Każdy facet, z którym byłaś — każdy jeden — jest teraz przedmiotem. Przeklętym. Przeze mnie.”
Sztywnieje mi kręgosłup. „Jak to każdy facet?” Odsuwam się, chwytam blat za sobą.
„Wszyscy. W kształcie tego, co czyniło ich podłymi.” Już nie liczy na palcach — zbliża się coraz bardziej. „I odnajdziesz ich. Każdego z osobna. I rozprawisz się z tym, co im zrobiłaś i co oni zrobili tobie.”
„Oni są przedmiotami.” Głos łamie mi się na ostatnim słowie. Cofam się, biodrem zahaczając o kuchenny blat.
„Dobrze. Może wreszcie czegoś się nauczysz, kiedy będziesz mogła trzymać problem w rękach.” Jej usta układają się w coś, co uśmiechem nie jest. „Nauczysz się nie dotykać cudzych facetów.”
„Nie wiedziałam, że jest żonaty!” Paznokcie wbijają mi się w dłonie.
„Nie chciałaś sprawdzić.” Wyrywa mi szczoteczkę z ręki — błyskawicznie, jej palce zaciskają się na rączce zanim mogę zareagować. „Nigdy nie chcesz sprawdzać. Po prostu bierzesz to, co przed tobą, i idziesz dalej.”
„Nie możesz nikogo przekląć za—”
„Już to zrobiłam.” Wpycha szczoteczkę do kieszeni płaszcza. „I każdy nowy facet, którego poznasz, też się zamieni. Dopóki nie wrócisz do każdego z nich i nie uporasz się z tym.”
W gardle tkwi mi jedyne pytanie, które się liczy. „Jak to odczarować?”
„Sama się dowiesz.” Już jest przy drzwiach. „Albo nie. Mało mnie to obchodzi.” Ogląda się jeszcze raz, omiatając mieszkanie wzrokiem. „Zbierz swoje rzeczy i wynoś się. To wciąż mój dom.”
Drzwi trzaskają. Stoję na korytarzu przed mieszkaniem Dereka. Sukienka zwinięta pod pachą, buty w jednej ręce, jego koszula wciąż na mnie. Świetlówka bzyczy jak sędzia.
Siedmiu facetów. Siedem przedmiotów. Rozsiani po świecie, bo kiedyś byłam stewardesą o romantycznej dyscyplinie pinballa.
Przyciskam dłonie do oczu, aż pojawiają się białe plamki. Zakładam sukienkę, zostawiam jego koszulę na wycieraczce i idę do windy.
Siedem przedmiotów. Zero instrukcji. I nie mam pojęcia, od czego zacząć.

My Seven Cursed Exes
30 Rozdziały
30
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101