We Should Be Lovers Instead autor itsvlada
We Should Be Lovers Instead
Opis
Zawsze bylem ,,tym cichym, nerdowatym chlopakiem". Tym, ktory ciagle ma nos w ksiazce, tym, ktorego ludzie ledwo zauwazaja. Ale moj swiat jest o wiele bardziej skomplikowany, niz sie wydaje. Widzisz, jestem absolutnie, beznadziejnie zakochany w moim najlepszym przyjacielu, Luce Reyesie-tym zlym chlopaku, ktorego wszyscy pragna, ale nikt nie potrafi przy sobie zatrzymac. A on nie ma o tym pojecia. Luca i ja znamy sie od zawsze. Zartujemy, smiejemy sie, jestesmy blisko. Ale dla niego jestem po prostu Noah, gosc, ktoremu moze sie zwierzyc ze wszystkiego-oprocz jego nowych podbojow, jak ta ,,dziewczyna tygodnia", z ktora akurat spedza czas. Tymczasem miedzy mna a Luca istnieje ta dziwna, niewypowiedziana chemia, ktorej nie potrafie ignorowac, nawet jesli udajemy, ze to nic takiego. Ale wszystko zmienia sie tej nocy, gdy zostaje wciagniety do gry na imprezie u Jace'a. Kiedy sytuacja sie komplikuje, on patrzy na mnie inaczej. I to... to jest historia o tym, jak zakochalem sie w Luce Reyesie.
Rozdział 1
May 23, 2026
Zawsze byłem „tym cichym, nerdowatym chłopakiem”. Tym z nosem w książce, którego ludzie ledwo zauważają. Ale mój świat jest o wiele bardziej skomplikowany, niż się wydaje. Widzisz, jestem absolutnie, beznadziejnie zakochany w moim najlepszym przyjacielu, Luce Reyesie — tym złym chłopaku, którego wszyscy chcą, ale nikt nie potrafi przy sobie zatrzymać. A on nie ma o tym pojęcia.
Luca i ja jesteśmy przyjaciółmi od zawsze. Żartujemy, śmiejemy się i jesteśmy blisko. Ale dla niego jestem po prostu Noah — gościem, któremu powierza wszystko, oprócz szczegółów o swoich nowych romansach, jakiejkolwiek „smakowej” osoby, z którą się właśnie spotyka. Tymczasem między mną a Lucą jest to dziwne, niewypowiedziane napięcie, którego nie potrafię zignorować, nawet jeśli udajemy, że to nic wielkiego.
Ale wszystko się zmienia w noc, kiedy zostaję wciągnięty do gry na imprezie u Jace’a. Kiedy sprawy się komplikują, patrzy na mnie inaczej.
I to… to jest opowieść o tym, jak zakochałem się w Luce Reyesie.
-----
Ostrzeżenie: Długotrwałe przebywanie w pobliżu Luci może powodować flirtujące spojrzenia, przypadkowe wzwody i nagłą chęć pocałowania chłopaka, którego nie powinieneś chcieć.
On jest tym rodzajem piękna, które niszczy heteroseksualność — usta jak wyzwanie, uśmiech jak pułapka, a każdy chłopak w pokoju udaje, że na niego nie patrzy.
Ja? Ja patrzę.
I nie mam pojęcia, co to o mnie mówi… poza tym, że chyba już od jakiegoś czasu to wiem.
-----
„Twoja mina mówi mi, że znowu obliczasz scenariusze nuklearnej katastrofy.”
Szarpnąłem głową znad podręcznika, bo oczywiście Luca, cholerny Reyes, potrafił się do mnie podkraść nawet w bibliotece, gdzie każdy krok odbijał się echem. Opadł na krzesło naprzeciwko mnie, jakby był właścicielem tego miejsca — i bądźmy szczerzy, w zasadzie nim był. Każdy w Westfield High albo chciał być jak on, albo być z nim.
„To dlatego, że czytam o Czarnobylu”, odparłem, próbując zignorować, jak jego idiotycznie perfekcyjny uśmiech sprawia, że mój mózg zamienia się w watę. „Wiesz, o prawdziwych katastrofach. W przeciwieństwie do twojego ostatniego testu z chemii.”
„Auć.” Złapał się teatralnie za pierś. „A myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.”
Przyjaciele. Jasne. Tak nazywaliśmy ten kosmiczny żart, w którym od czternastego roku życia byłem żałośnie zakochany w swoim najlepszym przyjacielu tylko dlatego, że przypadkiem złapał mnie za rękę podczas maratonu horrorów. Trzy lata doskonałej tortury, a on nadal nie miał pojęcia, że za każdym razem, gdy się tak do mnie uśmiecha, zapominam, jak funkcjonować jak zwyczajny człowiek.
Wszystko zaczęło się przez kozę, właściwie. W pierwszej klasie przyłapali mnie na „zakłócaniu lekcji” (czytaj: poprawianiu błędnych faktów pana Petersona o zimnej wojnie), a Luca był tam za to, że opuścił trening, żeby pomóc młodszej siostrze z projektem z nauk ścisłych. Spędziliśmy dwie godziny, kłócąc się o to, czy Kapitan Ameryka mógł realistycznie przeżyć bycie zamrożonym, i jakoś z tego zrobiły się codzienne rozmowy na lunchu, wspólne nauki i to, że Luca stał się jedyną osobą, która potrafiła rozśmieszyć mnie do bólu żeber.
„Jesteśmy przyjaciółmi,” powiedziałem, poprawiając okulary. „Dlatego jeszcze nie zgłosiłem cię władzom za zbrodnie przeciw literaturze.”
„Hej, czytałem twoje notatki z debaty. To się liczy.”
„Czytałeś je, żeby ściągać z mojej pracy domowej z historii.”
„Wielozadaniowość.” Uśmiechnął się i bez pytania zabrał mi zakreślacz, wirując nim między palcami. „A tak w ogóle, mam propozycję.”
Mój żołądek zrobił ten irytujący przewrót, który zawsze pojawiał się, gdy Luca mówił takie rzeczy. Co było głupie, bo zapewne chodziło mu tylko o pomoc przy eseju z angielskiego albo czymś równie niszczącym moją już nieistniejącą reputację towarzyską.
„Nie odrobię za ciebie pracy domowej.”
„Nie chodzi o pracę domową.” Pochylił się do przodu i poczułem zapach jego perfum zmieszanych z jakimś owocowym szamponem, którego używał. Powinno być nielegalne, żeby ktoś pachniał aż tak dobrze. „Jace robi jutro imprezę.”
Mrugnąłem. „No i?”
„Powinieneś pójść.”
Zakreślacz wypadł mi z palców i stuknął o stół. „Mam co zrobić?”
„Pójść na imprezę. Ze mną.” Powiedział to tak, jakby nie proponował mi właśnie dobrowolnego pójścia na towarzyskie samobójstwo. „Będzie fajnie.”
„Fajnie.” Powtórzyłem to słowo jakby było w obcym języku. „Chcesz, żebym ja — kapitan debaty, właściciel dokładnie zerowego doświadczenia imprezowego i patologicznego lęku przed small talkiem — poszedł na imprezę organizowaną przez twojego byłego-cokolwiek Jace’a Morrisona.”
„On nie był moim byłym,” powiedział Luca, przewracając oczami. „Po prostu kilka razy się przespałem.”
„Jasne. Ten sam koleś, którego Insta-story to w zasadzie świątynia twojego sześciopaka.”
Uśmiech Luci stał się drapieżny. „Obserwujesz jego stories?”
Cholera.
„Obserwuję lokalne katastrofy. Zwykle jesteś głównym bohaterem.”
„Jestem zaszczycony, że tak pilnie śledzisz moje życie uczuciowe, Linwood.”
Poczułem, jak policzki mi się rumienią. Właśnie dlatego nie mogłem z nim rozmawiać jak normalny człowiek. On rzucał takie teksty z tym swoim głupim uśmiechem, a ja przypominałem sobie, że jestem beznadziejnie zakochany w kimś, kto kolekcjonuje podboje jak karty baseballowe.
„Nic nie śledzę,” mruknąłem. „Po prostu mam sprawne oczy i powiadomienia z Instagrama.”
„Uh-huh.” Nadal się uśmiechał, jakby właśnie złapał mnie w genialną pułapkę. „Więc przyjdziesz?”
„Żeby patrzeć, jak obściskiwujesz połowę drużyny piłkarskiej? Podziękuję.”
„Kto powiedział, że z kimś będę się całował?”
„Twoja cała historia randkowa?”
Zaśmiał się, odchylając głowę do tyłu, jakbym opowiedział najzabawniejszy żart na świecie, a nie stwierdził oczywisty fakt. „Może akurat chcę spędzić wieczór z moim ulubionym nerdem.”
Moje serce zrobiło głupie potknięcie. „Nie jestem twoim ulubionym niczym.”
„Jesteś zdecydowanie moim ulubionym partnerem debaty.”
„Jestem twoim jedynym partnerem debaty. Wyrzucili cię z drużyny za argumentowanie, że Hamilton był lepszy od Jeffersona, bo był przystojniejszy.”
„I podtrzymuję to stanowisko.”
„Nie możesz opierać analizy historycznej na poziomie atrakcyjności, Luca.”
„Obserwuj mnie.” Odchylił się na krześle, balansując na dwóch nogach, jakby fizycznie nie był w stanie usiedzieć w miejscu. „No dalej, Noah. Jedna impreza. Obiecuję, że ochronię cię przed przymusową socjalizacją.”
Patrzyłem na niego, próbując rozgryźć, o co mu chodzi. Luca nie potrzebował mnie na imprezach. Miał około siedemnastu różnych grup znajomych, które zabiłyby za jego uwagę. Miał podboje ustawione do końca szkoły i kalendarz społeczny wyglądający jak grafik agencji modelek.
„Dlaczego w ogóle chcesz, żebym tam był?”
Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy, tylko na sekundę. Coś łagodniejszego.
„Bo lubię spędzać z tobą czas. I bo imprezy są fajniejsze, gdy jesteś obok i komentujesz wszystko sarkastycznie.”
„Nie komentuję rzeczy sarkastycznie.”
„Cały zeszły tydzień na meczu koszykówki analizowałeś na bieżąco wszystkie wątpliwe decyzje życiowe obecnych.”
„To była obserwacja antropologiczna.”
„To było genialne.” Sięgnął przez stół i szturchnął mój długopis. „Poza tym, powstrzymasz mnie przed zrobieniem czegoś zbyt głupiego.”
„Czyli chcesz, żebym był twoim aniołem stróżem?”
„Chcę, żebyś się ze mną pobawił.” Powiedział to tak prosto, jakby to nie było najbardziej skomplikowane zdanie w języku angielskim. „Załóż coś, co nie jest szare albo granatowe. Przyjadę po ciebie o ósmej.”
Mój mózg się zawiesił. „Nie powiedziałem, że się zgadzam.”
„Nie powiedziałeś też nie.”
„Luca—”
„To tylko jedna noc, Noah. Co najgorszego może się stać?”
Mogłem wymyślić około czterdziestu siedmiu sposobów, jak to może się skończyć katastrofą, zaczynając od tego, że się skompromituję, a kończąc na tym, że wszyscy w szkole zorientują się, że jestem żałośnie zakochany w kimś, kto nigdy nie spojrzy na mnie inaczej niż na swojego nerdowatego pomocnika.
Ale patrzył na mnie tymi cholernie pięknymi brązowymi oczami, czekając na odpowiedź, jakby naprawdę mu zależało na mojej decyzji.
„Dobra,” usłyszałem, jak mówię. „Ale nie piję, nie tańczę i jeśli ktoś spróbuje mnie zmusić do beer ponga, zamawiam Ubera.”
Uśmiech Luci mógłby zasilić całą szkołę. „Umowa stoi.”
Wstał, zarzucając plecak na ramię z tą bezwysiłkową gracją, której mu irracjonalnie zazdrościłem.
„Do zobaczenia jutro wieczorem, Linwood.”
We Should Be Lovers Instead
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101